Ten, kto ulega nie zawsze jest słaby...

VINTAGE & FETISH SHOW

2012-01-27T23:30:00.000+01:00

Data: 1 marca 2012

Lokal: Moulin Rouge, Poznań, Nowowiejskiego 8
Godz. 20.00

Innowacje organizacyjne:
·        prelekcja "Fetysz w historii sztuki" by dr Katarzyna Lewandowska
·        loteria biletowa
·        wybór Królowej i Króla imprezy z pośród klimatycznie ubranych gości

Innowacje artystyczne:
· burlesque show w wykonaniu Pin Up Candy & Revel
· CATWALK - pokaz odzieży i bielizny alternatywnej

Abstrakt:
Impreza otwarta, prelekcja, pokaz + afterparty
rezerwacje mailowe: macko21@op.pl

Publikacje:

FETYSZ-O-MANIA 7

2012-01-23T22:23:00.000+01:00

Data: 18 lutego 2012

Lokal: Kocioł, Warszawa

Innowacje organizacyjne:

· ?

Innowacje artystyczne:

· niespodzianka o północy

Abstrakt:

· na niecały miesiąc przed impreza szczegółów atrakcji brak,

Publikacje:

1001 drobiazgów

2011-12-29T15:21:00.002+01:00

Potrzeba matką wynalazków jak sugeruje popularne porzekadło,ale z całą pewnością nuda będzie matką chrzestną a przynajmniej ciocią :)

Święta zapowiadały się tradycyjnie – w samochodzie. I już nasamą myśl o wyżej wymienionych robiło mi się gorzej niż lepiej. No ale cóż – natradycje nie ma rady. Nieoczekiwanie w piątkową wigilię Wigilii okazało się, żezaszły duże zmiany i w rezultacie można było kłębić się w pościeli do południa,OKW (oficjalna kolacja wigilijna) była tylko jedna (i miejmy nadzieję, że skorojuż po dwudziestu latach nadeszła ta wiekopomna chwila to ten ‘trynd’ się utrzyma).

W ramach przedświątecznej migracji rzeczy okazało się, żeposiadam takie, których obecności w moim domu nie spodziewałby się nikt. Na przykładnossenklammer (i nie chodzi bynajmniej o model knebla z haczykami do nosa). Tejklamerki używają na basenach osoby, które nie przepadają za chlorowaną wodąpenetrującą ich górne drogi oddechowe. Skąd toto pod moim dachem nie mam pojęciabo użytkowników takowego brak, wszak wodną jesteśmy rodziną.

Zwierzęta nie gadały ludzkim głosem, ale nawiedzić mniemusiał duch Bożego Narodzenia bo sen mi się przyśnił pokręcony i mokry,historia utkana a kilku faktów z przeszłości i doprawiona wytworami mojejwyobraźni (tak to jest jak sobie człowiek Incepcję przed snem zapoda). Dośćpowiedzieć, że obudziłam się nad ranem z przemożną chęcią użycia plastikowej,przezroczystej klamerki… w sposób jaki mi się przyśnił.

Wystarczyło kilka ruchów, żeby pozbyć się opakowania, szybkakąpiel dezynfekująca i zacisk wylądował nie na skrzydełkach nosa ale nałechtaczce. I niech ktoś mi powie, że nie mam proroczych snów! Nie dość, żeleżał jak ulał to jeszcze bardzo sympatycznie stymulował. Taka domowaakupresura. Nacisk delikatny ale dość silny. Rewelacyjnie zachowuje się podczaschodzenia (szczególnie polecam schody!!!). Ale w stanie spoczynku też niczegosobie. Elastyczny łącznik silikonowych końcówek pozwala na różne kombinacje wtym także z udziałem warg zewnętrznych. Ciekawą konfiguracją jest asymetryczne spięciełechtaczki z jedna z warg.

Co ważne sprawdza się nie tylko w łóżku, przetestowany takżew wersji dziennej czyli w ubraniu. Idealny na spacer w połączeniu z jeansami.Niestety powoduje dużą dekoncentrację i szybkie odpływanie w odmienny stanświadomości dlatego nie mogę go używać w pracy. Co więcej w ulotce powinien byćzapis, że upośledza koordynację ręka-oko i nie może być stosowany podczas prowadzeniapojazdów mechanicznych!!!

W tym roku jednak święta się do czegoś przydały – choćbypośrednio – i zyskałam fajny sprzęt osobistego użytku o jakim nie śniło się producentomwyżej wymienionego. A przy najbliższej okazji planuje przetestować (idąc zaciosem) klips przeciw chrapaniu – konstrukcja zbliżona więc powinien się nadać.A po cichu liczę na to, że jego magnetyczne końcówki o mocy 300 gausów (czymkolwiekte gausy są) mogą być źródłem dodatkowych doznań. W najgorszym wypadkuprzetestuję go w zakresie przewidzianym przez producenta czyli na Panu Mężu.

A bohater niniejszej przypowiastki wygląda tak:

(Nie)waniliowy eksperyment

2011-12-18T22:24:00.001+01:00

Trochę z nudów, trochę z przekory, a trochę z braku ciekawejimprezy w zasięgu wzroku podsunęłam mojemu Pryncypału delikatną sugestie, zemoże zamiast wigilijnopodobnej nudy zorganizować coś z jajem (i wcale nie owielkanocne jajo szło). Dość powiedzieć, że co prawda konwencja nie zyskałaarobaty ale sam pomysł na anglosaskie krystamowe party tematyczne trafił napodatny grunt. Imprezę docelowo ogarniali spece (przy okazji zaprezentowalirewelacyjne dla takich celów lokum!), a tematyka finalnie wyewoluowała naskrzyżowanie Arki Noego z ogrodem zoologicznym.

Prawdę powiedziawszy nie zachwyciło mnie to, ale jak już doszłodo losowania zwierza w skórze którego uczestnicy mieli się zezwierzęcić na imprezieto oczywiście dreszczy emocji był. Jednym z zadań było odnalezienie drugiegozwierzaka do pary no bo przecież arka niby taka monogamiczna i w tradycyjnymwydaniu ale nie w tym przypadku. Tu ślepy los składał pary więc potencjalnie ipan z panią, i pan z panem, i pani z panią trafić się mogły. No ale dopiero jakwyciągnęłam karteczkę z napisem ‘koń’ to zaczęłam parskać. No bo przecież ażsię samo prosiło…

Nie jestem fanką ponyplay ale w tym konkretnym przypadkupostanowiłam, że moje wcielenie konia na arce będzie z mocnym przymrużeniem oka,w wersji „pieprz i wanilia”. Co prawda wersja, o której pomyślałam pierwotnie nie została zrealizowana (jak sięokazało dobrze się stało) tylko powstała jej zwaniliowana odmiana. Po krótce zpieprznych elementów był skórzany gorset i szpilki na platformach. A wanilia - coprawda w czarnej odmianie (ale przecież strąk wanilii po ususzeniu jest czarnywięc się wszystko zgadza) – w postaci bawełnianych leginsów się zmaterializowała.Coś jeszcze? No dobra, żeby nie było takiego całkowitego szoku zrezygnowałam z klasycznejuprzęży ponyplay i uzdy, ba odpuściłam sobie nawet rozbudowany paskami knebel.Przy użyciu maszyny do szycia wyczarowałam późną nocą z czerwonej parcianejtaśmy szczątkowe ogłowie, pionowe paski odchodzące od naczółka zakończyłamstalowymi kółkami a całość zwieńczyłam równie czerwonym strusim piórem. Do tegodzwoneczki zamocowane przy butach a z tyłu gorsetu kremowobiały długi ogon. Dlazorientowanych to zubożona (czytaj: zwaniliowana) wersja dressage ponygirl adla tych całkiem nie w temacie - zwierzątko cyrkowe.

Tak czy owak zaskoczenie było po obu stronach. U mnie bo dodziś wierzyć mi się nie chce, że ludzie parający się pracą kreatywną NA-CO-DZIEŃ!!! nie mają dość dystansu do siebie ani dość inwencji, żeby wykrzesać coświęcej niż papierowa maska na twarze. Z drugiej strony szok, że można inaczej.I te słowa uznania dla mojej odwagi (sic!). I te lepkie spojrzenia (cud, że sięnikt nie poślizgnął na strużkach śliny). I wreszcie głośne wow a zaraz potemciche stwierdzenia, że rozmówca mnie nie poznał.

Nie będę ściemniać, że to zamieszanie sprawiło sporo zabawy.Zwłaszcza kiedy wyjmowałam ze szklanki czarną słomkę, którą umieszczałam w kółkachogłowia w formie wędzidła. Spojrzenia – bezcenne. Zastanawia mnie jak tomożliwe, że taka namiastka mogła wywołać aż tyle westchnień, komentarzy. Nadobrą sprawę jedyną ekstrawagancją był skórzany gorset, reszta była absolutniezwyczajna! W tych butach byłam na rozmowie kwalifikacyjnej w sprawie pracy(takie czasy, że zacierają się różnice między butami klimatycznymi i tymi nie).Reszta to szybkie zakupy w pasmanterii – pióro, taśma, dzwoneczki (wświątecznej porze w kolorach czerwonych do wyboru do koloru).

Ale żeby gorset - kawał skóry obszyty na metalowych paskach i zasznurowany paroma metrami sznurka w dwudziestym pierwszym wieku wywoływał aż tyle zamieszania?? No jestem w szoku do dziś. Rozumiem, że moja Rodzicielka poproszona o zasznurowanie mogła być zaskoczona. A nawet Ojciec zawezwany do pomocy, że dziwnie patrzył choć nie komentował też rozumiem. Ale, że pięćdziesiąt z okładem młodych osób, służbowo włóczących się po necie może się zapowietrzyć w kontakcie z takowym to się mnie w głowie nie mieści.

A teraz deserek. Najpierw Szef Wszystkich Szefów powiedział,że założy się ze mną, że nie przyjdę tak ubrana do biura w dniu wypłaty.Potwierdziłam, uzasadniając, że na takie okazje mam bardzie (nie)stosownestroje. Mina – bezcenna! Później okazało się, że zwyciężyłam w konkursie nanajbardziej zwierzęca parę bo bój towarzysz miał wielce realistyczna maskękonia więc jako para byliśmy faktycznie nie do przebicia. A jeszcze później windywidualnych zmaganiach także przypadła mi palma pierwszeństwa. Nagrody byłydwojakie – jedne z bąbelkami do wypicie, inne iście końskie (no może pozaikoną) i w idealnie dobranym do ogłowia odcieniu czerwieni.

Żeby nie było tak wesoło to chodzenie z wysokim unoszeniemkolan przez dobre sześć godzin odbiło się niezłymi zakwasami. Pewnie braktreningu, ale to przecież nic dziwnego ponieważ ponyplay to nie moja bajka. Wtym przypadku jedynie skorzystałam z kilku dodatków dla skomponowania stroju ibawiłam się przy tym świetnie czego wszystkim życzę w nadchodzącym okresie przenudnychopłatkowo-wigilijno-choinkowo-przedświątecznych spotkań firmowych. A mnie niepozostaje nic innego jak szykować „służbowe ubranko” na nadchodzący payday :)

Z rodzinnego albumu Fetyseuszy...

2011-12-06T09:24:00.001+01:00

Skończył włóczęgę po górkach, powrócił z irlandzkiego głaskania i znalazł chwilę, żeby zrobić Fetyseuszowi portrecik do rodzinnego albumu. Ku pamięci! Nieżle się prezentuje w gumowym wdzianku, nieprawdaż W zasadzie to ne wiem jak sobie biedaczek radził golusieńki przez tyle lat ;)

Przedmikołajkowa siurpriza

2011-12-04T14:53:00.001+01:00

Niby zrealizowałam postulat długim leżakowaniu, ale jegopowód zgoła nieplanowany. Dość powiedzieć, że zamiast oddawać się uwielbianemuprzez mnie seksowaniu w niedzielne przedpołudnie leże przygwożdżona do łóżkagilem i gorączką. Nie ma jak przeziębienie na Mikołajki :(

Strefa 51

2011-12-03T23:30:00.000+01:00

Wszystkich Świętych, Giżycko, Sochaczew, Płock, Ciechanów,Warszawa, Puławy, Ożarów, Grodzisk, Warszawa i Boże Narodzenie. Pięć tygodnibez weekendu, znaczy owszem poza praca ale zamiast spania do południa wstawanieskoro świt i jazda sto kilometrów lub wielokrotność. No bo przecież w tym krajuprzejechanie stu kilometrów musi zajmować dwie godziny z hakiem. Nie-do-wiary? Proponujęzaatakować Płock albo Ciechanów stówka w dwie godziny. Albo Giż – niecałetrzysta kilosów w ‘zaledwie’ pięć i półgodziny. Masakra z grzybnią przemieszczanie się po kraju.

No ale człowiek sobie nie wybiera tylko działacze PolskiegoZwiązku Pływackiego. Bo przecież to takie polskie ogłosić w drugiego listopadaobowiązkowy sprawdzian wszechstronności stylowej i wytrzymałości w wersjiobowiązkowej i na dodatek warunkujący udział w przyszłorocznych mistrzostwachkraju. A zapomniałam dodać, że MUSIAŁ się odbyć w listopadzie br. Sic! No i takwłaśnie wszystkie okręgowe związki (poza warmińsko-mazurskim) spięły poślady izorganizowały zawody, żeby zadowolić bandę działaczy w ich perwersyjnychzachciewajkach.

I tylko o dzieciakach nikt nie pomyślał. Jak takie nagłezmiany reguł gry wpisują się w ich plan treningowy albo jaki jest sens katować dwunastolatkiwyścigiem na 800m a jedenastolatki na 400m. Trzymam kciuki, żeby PZP był następnyw kolejce do posprzątania po PZPN.

Do gwiazdki już niedaleko, a tymczasem dziś domowa kolekcjamedali wzbogacona została o kolejną sztukę. W sobotnie, grudniowe przedpołudnieokazało się, że kobiety lubią brąz, a w szczególności jedna. A przy okazjiciekawi mnie jak sobie radzą w innych sportach z identycznymi wynikamizawodników. Dziś okazało się, że dwie zawodniczki uzyskały identyczny czas więcbyły dwa złote krążki a trzeci brązowy. Hmm na logikę powinno chyba być dwazłote, srebrny i brązowy bo nagradza się trzy najlepsze wyniki.

I tym optymistycznymakcentem udaję się na spoczynek i nie zamierzam wstać jutro przed południem. Budzikomśmierć!

Knuję, snuję i wymyślam

2011-12-03T00:31:00.000+01:00

Minął listopad, mija grudzień. Inaczej niż przez ostatnielata – tej zimy nie będzie ciepłej solanki. Zamieniłam ja na chlorowo-ozonowebasenowe opary. I spotkania z 'Ludziamy'. Przysłowiowe kawy przeciągające się wpóźnowieczorne herbatki. Tajska kuchnia aż do zamknięcia jadłodajni. Włoskiespecjały w babskim towarzystwie. Piwne szaleństwa pod pretekstem lub bez.

Czuję, że żyje.

Inaczej. Inaczej niż przez ostatnie lata. Inaczej nie znaczylepiej czy gorzej. Znaczy właśnie inaczej. Odkrywam to co leży między ‘dom’ a ‘praca’.U mnie to kawałek ugoru, który z pietyzmem odchwaszczam, użyźniam i podlewam. Iczekając na wiosnę zastanawiam się co z tego wyrośnie.

Przed wiosną jeszcze zima. Ale nawet ona zapowiada sięinaczej. Najpierw Matka Natura zafundowała najbardziej suchy listopad whistorii (gdyby listopady wyglądały właśnie tak a nie jak obrzydliwa, posępna iohydna chlapa to może nie rozważałabym przeprowadzki na południe). Późniejminister od szkół zafundował ferie w drugiej połowie stycznia, a szkołatradycyjne szkolne zimowisko przez pierwszy styczniowy tydzień. Niby jak coroku, ale… No właśnie – jedno małe ale. A w zasadzie duże ALE – nie będęślęczeć po nocach w robocie w tymczasie. Innymi słowy świadomie i konkretnie zamierzam korzystać z trzechtygodni bezdzietności.

A jak?

Tu i ówdzie słychać przebąkiwania o imprezie. Kilka spotkańtowarzyskich w podgrupach zapowiada się pod naszym dachem. No i zakończonametamorfoza kuchni aż się prosi, żeby stać się sceną jakiegoś ciekawegowydarzenia z produktami spożywczymi w roli głównej. Nietypowe użycie sprzętów iwiktuałów się wykluwa w mojej głowie. Albo coś z gipsem w roli głównej - czyjest na sali ortopeda? Duża ilość stali pozwala na szybką aranżację przestrzenimedycznopodobnej. Więc może jakaś mieszanka wybuchowa? Sama nie wiem copodkręca mnie bardziej czy planowanie dla kogoś czy bycie w centrum wydarzeń.

- Poczuje pani lekkie ukłucie i zaśnie…

Gianni Monduzzi

2011-10-31T21:45:00.000+01:00

Kobieta żyjąca pełnią życia to ta, która ma przyjaciela, męża i kochanka -

przyjacielowi mówi to, czego nie myśli,

mężowi nie mówi, co robi,

a z kochankiem robi to, o czym nie mówi.

Gianni Monduzzi

Pyjama day

2011-10-31T14:20:00.002+01:00

Miły poranek. I śniadanie.I Johannesa Barthelmes zgodził się na umieszczenie w mojej osobistej galerii.Uwielbiam takie dni jak dziś. Ogień w kominku, zero pośpiechu, czas napoczytanie co tam u ludzi słychać. Czas na odpowiedzi na maile. Obejrzenienieobejrzanych filmów. I generalnie takie nicnierobienie. Włóczęga po FL teżnie była bezowocna – zidentyfikowałam kilkoro sensownie wyglądający podobnychmnie miłośników broni. Szkoda, że w amerykanowie bo spotkać się trudno aleprzynajmniej pogadać można o wrażeniach jakie potrafi zafundować pistolet.Czuję przez skórę, że czas na wycieczkę na Łazienkowską albo na VAT i trzymamkciuki za szybki powrót do zdrowia mojego guru od pif-paf. Na samą myśl robi misię miękko w kolanach.

Johannes Barthelmes - fotografujący saksofonista

2011-10-31T12:06:00.000+01:00

Po pierwsze saksofonista, po pierwsze fotograf. Edukacjamuzyczna wskazywałaby na to, że muzyka ma pierwszeństwo w jego życiu. Urodzony1953 roku w niemieckim Speyer, w latach 1975-1981 studiował w University of Music and DramaticArts w Graz. Od 1998 roku fotografuje. Alenajprzyjemniej jest zanurzyć się w jego twórczości wielowymiarowo – oglądając isłuchając. Dźwięki saksofonu wydobywają na światło dzienne detale zatrzymanychw kadrze obrazów. Dopełniają je. Agapi Mou czy Song for an Angel grają nanajbardziej ukrytych strunach wrażliwości. Po muzyczne i fotograficzne specjały Johannesa zapraszam na jego stronę akilka wyjątkowych odkładam do mojej spiżarni z emocjami.

Jest coś czym zauroczył mnie od pierwszego spojrzenia – jegospojrzenie. To, co widząc w obiektywie zatrzymuje w kadrze. Detale. Na pozórnie istniejące, łatwe do przeoczenia. Są jak subtelne pociągnięcia pędzla, jakledwo zauważalne wskazówki w podchodach do sedna przekazu.

Na pozór wstydliwie zakrywająca kobiecość dłoń odkrywabezwstydne odbicie w niewielkim lusterku samochodu. Lusterku bocznym przecież –zatem nie główny to motyw kompozycji ale właśnie poboczny. Gra z odbiorcą, graw przemycanie i odnajdywanie. Gra w pozory i szczegóły. Gra w erotyzm. Awszystko to w scenerii podziemnego garażu – najprawdopodobniej przestrzenipublicznej – biurowca, apartamentowca lub centrum handlowego…

Niemal nobliwa szara, prosta sukienka o nieco swobodnymdekolcie przez rozpuszczone sznurówki. Na pozór to zwykły portret, nie akt. Napozór, ponieważ i tu autor przemycił detal. Z tym jednak, że odwzorowującerozsznurowanie dekoltu rozcięcie dołu sukienki – dola odmiany – uchylą rąbkanagiej tajemnicy. Wzrok skupia zwieńczenie złączonych ud gdzie pod osłoną zgrzebnejtkaniny zadziornie wygląda z pomiędzy warg łechtaczka. A wszystko toukoronowane spokojnym wzrokiem modelki utkwionym w jakimś dalekim planie. Czyżbyoczekiwanie?

Zestawienia.Kontrasty. Perspektywa. Uwielbiam kiedy w architektoniczne ramach budynków czy framugwkomponowuje nagą krągłość pośladków. Kiedy wzrok kroi kadr pod dyktando kątówprostych muru lub drewna żeby spłynąć niczym topniejący śnieg wzdłuż łukówbioder, pośladków i ud. Krzywizny kontra proste. Łagodność przeciw ostrości.Ciepło ciała albo chłód muru.

Schody, schody, schody… Nie mogą schody wyjść nigdy z mody…tak brzmiały słowa jednej z musicalowych piosenek. Tu są zarówno ciepłedrewniane zachęcające do tego, żeby się o nie otrzeć, przysiąść na chwile i spojrzećpędzącemu po trzy stopnie życiu trochę z boku. Sprzeciwić się momentomodliczanym przez toczone tralki ustawione w równych odstępach niczym znacznikimetronomu.

Są też inne schody – zimne, surowe, metalowe, stanowiące barierę,niemal klatkę, przez która można jedynie podglądać ciepło ciała. Ostre krawędziea za nimi delikatny, subtelny obraz kobiecości odzianej w pończochy i niby-sromnieokrytej płaszczem. A zaraz potem ciało w pełnej okazałości – odrzucające ograniczeniaodzienia i konwenanse klatki. Żywa nagość triumfująca nad industrialnąrzeczywistością. Prawdziwa natura erotyzmu.

I jeszcze rzut oka na detal bardzo statycznej kompozycji. Kontrastgorsetu jako metafory konwenansu i zsuniętej poniżej linii bioder spódnicy.Dominujące środkową część kadru pośladki ustępują jednak napęczniałemu pączkowikobiecości. Choć ukryty w światłocieniu, choć niewielki to jednak wyrazisty,nabrzmiały, niemal krzyczący. Idealne ujęcie. To właśnie ta przysłowiowawisienka na torcie.

Ewolucja imprezowa

2011-10-31T12:05:00.000+01:00

Przy okazji aktualizacji SKIK o wydarzenia wrześniowo-październikoweposzperałam trochę po zapiskach własnych i cudzych, w wyniku czego kilkaprzykładów ewolucji tematycznych czy choćby organizatorskich „wariacji natemat” odnotowałam:

Nation Fetish Party 2005 pokaz chodów Nurbika_pony(dressage) -> Fetyszoza 2006 pokaz powożenia Nurbika_pony (sulky)
Nation Fetish Party 2005 - VacBed (LatexGuru)=> Fetyszoza 2009 grupowe użycie VacBed (LatexGuru) => FOM4 2011 VacBed 3D (Yoshimura)
Nation Fetish Party 2005 – pokazy filmów otematyce latexowej w tle całej imprezy => Fetyszoza 2009 - przegląd scen wklimacie BDSM & Fetish w filmach fabularnych oraz film zmontowany ze zdjęćz poprzedniej imprezy
Fetyszufka 2006 – trampling (DonKichote, Gloria_Victis) => Fetyszoza 2006 żywy próg (Don Kichote for all)
Fetyszoza 2006 - zabawki klimatyczne do użytkugości wolnostojące w klubie => FOM3 2010 wyodrębniony regularny Playroom
Fetyszoza 2006 bondage&wosk (Mater od 7Boleści & Giggles) => Gothic Fetish Party2 2006bondage& podwieszanie ze świeczkami (Blacha & Mika) => Fetyszoza2009 shibari suspension z orientalnąscenografią (GanRaptor & Slaanesh)
Gothic Fetish Party2 2007gorset z igieł i wstążki na plecach w konwencji sali operacyjnej (Blacha, Mika,Giggles) => Fetyszoza 2009 ludzka harfa – igły + nić chirurgiczna napiersiach, brzuchu i udach kobietywkomponowanej w drewnianą harfę (Blacha& Venipuncture)
Kampania informacyjna - Nation Fetish Party 2005ogłoszenie słowne na forach tematycznych => Fetyszoza 2006 plakaty +blog => Fetish Fucktory + profil na Facebook i MySpace => FOM 2009 +www => Dark Valentine 2010 + bilboardy+ ticketonline => SinClub 2011 + newsletter

Są elementy organizacyjne, które pojawiwszy się na jednejimprezie przyjęły się tworząc zalążek standardu:

Nation Fetish Party 2005 – dresscode, pokazy,zakaz fotografowania
Fetyszoza 2006 – rezerwacja mailowa, zaproszenia,etatowy fotograf
Fetyszoza 2009 – przedpłaty uczestników,transmisja pokazów do sąsiednich pomieszczeń (użyte póki co raz na FetishFucktory 3 w 2010 – obraz na dużym ekranie)
Fetish Fucktory 2009 – profil FB, sponsorzy
FOM 2009 – strona internetowa
FOM 2010 – konkursy
SinClub 2011 - newsletter

Fetyszomania widziana z bliska

2011-10-31T12:03:00.000+01:00

Organizatorka po przejściach i impreza z przeszłościąparafrazując tekst Agnieszki Osieckiej powiem na początek. Tym razem termin niekolidował z innymi planami więc w pierwszy październikowy wieczór udaliśmy sięna Bema zostawiwszy w domu oczekiwania. No może poza jednym – wszakzapowiedziano aukcję…

Klub znany wydawać sięmogło, wszak jako NoMercy przygarniałczasami i mnie. Wraz ze zmianą nazwy i managementu zmieniło się samo wnętrze.Zwykły ale jakże miły akcent kiedy tuż za progiem spotyka się gospodarzy zuśmiechem witających gości.

Zamiast wszechobecnej czerni z odcieniem szatańsko-gotyckimpodwoje otworzyło przestronne i jasne wnętrze, z przytulnie rozmieszczonymistolikami i klimatycznymi akcentami dekoracyjnymi. Nie wiem na ile dekoracje sąstałym elementem a na ile należą do wystroju fetyszomaniowego, ale faktpozostaje faktem, że są. W głównej sali na jednej ze ścian grafiki Gryzaka, nainnej manekiny w maskach przeciwgazowych, a na kolejnej pokaźnych rozmiarówdrewniany X o wiadomym przeznaczeniu. Pod deskami sceny zaś gustownieprzyozdobiony skórzanymi obrożami, opaskami i temu podobnymi zabawkami ni mniejni więcej tylko regularny loszek. Jedna jego cześć wydzielona ażurową przegrodąz drutu tworzy przestronną i wielozadaniową klatkę. Tam też przy stolikuoddawaliśmy się rozmowom towarzyskim.

Wkrótce w loszku zrobiło się ciaśniej, bo jak na nieźlewyposażony playroom pojawili się goście do zabawy skorzy. Z dużych zabawek na odnotowanie zasługująmeble z BDSMstuff, a w pierwszej kolejności fotel będący wariacją na tematczyli bardziej użyteczną i wszechstronną wersją fotela ginekologicznegozaprojektowaną specjalnie dla celu unieruchamiania osoby na nim siedzącej.

Fotel Aurora - zdjęcie wykorzystane za zgodą producenta BDSMstuff

Całkiemwszechstronne urządzenie i chociaż preferuję raczej drewno niż metal to doceniamzarówno solidność wykonania jak i stronę użytkową mebla. Pierwsza użytkowniczkaodziana w latex posiedziała sobie dłuższą chwilę solidnie przypięta i jak nagumoluba została pogłaskana tu i ówdzie. Jednakże w dalszej części wieczoruzmuszona była jedynie patrzeć bo u jej stóp rozgrywała się kolejna scena. Dośćpowiedzieć, że z udziałem kolejnego mebla, który co prawda nazywany jeststandem ale w tym przypadku był raczej leżanką.

Spanking stand - zdjęcie wykorzystane za zgodą producenta BDSMstuff

Jedna baba drugiej babie czylio tym ile (nie)przyjemności może dać kobiecie Kobieta. A było w czym wybieraćbo chłosta, i penetracja, i sutków męczenie a nawet knebel z męskiegoprzyrodzenia ale nie zabrakło także kojącego dotyku. Pod koniec w loszkuzrobiło się już całkiem tłoczno, wszystkie miejsca siedzące i stojącepozajmowane zostały przez przyglądających się damskiej aktywności gości. Towłaśnie jest wartością dodaną dobrej imprezy – kiedy cudza przyjemność wpołączeniu z pewna dozą ekshibicjonizmu staje się atrakcją dla innych.

Ława bondage - zdjęcie wykorzystane za zgodą producenta BDSMstuff

Pomimo atrakcji dolnego poziomu część czasu spędziliśmytakże przed sceną. Z jednej strony po to, żeby pogadać, z drugiej pooglądać. Towarzyskonajwiększych zaskoczeniem była obecność delegacji rzeszowskiej, a w szczególnościjej żeńskiej części. Lata upłynęły odkąd ostatnio się widziałyśmy. Ale tawizyta zwiastuje stabilizację na południowowschodnich rubieżach co niewątpliwiemnie cieszy.

Dużą niedogodnością w uczestniczeniu był brak mikrofonu,dzięki któremu możliwe byłoby skuteczne poinformowanie gości co się aktualniedzieje na cenie głównej. Podejrzewam więc, że delektując się kobiecą uległościąw loszku to i owo na górze umknęło mojej uwadze. Sama organizacja pokazówniestety pozostawia trochę do życzenia, szczególnie jeśli chodzi „czas start” bo„do biegu, gotowi…” przećwiczone zostało idealnie. Nowego znaczenia nabrałosłowo „niebawem” oraz jego zamiennik „za chwilę”. Nie bardzo rozumiem celogłaszania rozpoczęcia pokazu, na który to trzeba na standby odczekaćtrzydzieści czy czterdzieści minut. Rozumiem powody opóźnienia – wszak wszystkiepokazy realizowane były tym samym zestawem osobowym, a w takim przypadkupotrzeba więcej czasu na przygotowanie zarówno scenografii jak i ubiorów czychociażby na tak trywialną kwestię jak chwila oddechu. To niestety nasuwa małobudujące pytanie – czyżby dziś jedynymi czynnymi performerami w klimacie byliGanRaptor & Slaanesh? Jeśli tak to trochę to smutne bo monopol w dłuższymhoryzoncie czasowym się nie obroni. Już dziś wiadomo, że byli główną atrakcją czterechimprez w ciągu dwóch miesięcy w Warszawie i Poznaniu. Jak tak dalej pójdzie tobędzie jak w starym dowcipie, w którym pijak próbując dostać się do swojegomieszkania dzwoni do „różnych” drzwi, które „dziwnym zbiegiem okoliczności” otwierawciąż ta sama osoba. I w końcu pada zdanie – to gdzie ja mieszkam skoro panimieszka wszędzie? Pokazy G&S są bez wątpienia na bardzo wysokim poziomietechnicznym i spokojnie mogłyby zostać pokazane na okrzepłej zachodniej scenieale po prostu mnie się chce zobaczyć coś nowego. Zresztą chyba nie jestem w tymosądzie odosobniona bo spora część gości nie podeszła pod scenę pozostając przystolikach.

Pierwszy pokaz klasyczny dla duetu G&S – odrobina przemocyi zapasów w parterze zakończona zawieszeniem zasznurowanej. Dobra dynamikasceny, profesjonalne sznurowanie, ale scenariusz powtórkowy.

Przed sceną elegancka, klasyczna stalowa klatka. Stałasamotnie w kącie czekając – jako rekwizyt – na swoje pięć minut na scenie. Na szczęścienie wiedzieliśmy o tym i wykorzystaliśmy ją bez skrupułów umieszczając w niejzagumowanego kolegę. Zabawka jak z Nimhneach choć mniej mobilna dała nam sporo przyjemności.Co prawda w najmniej odpowiednim momencie zabawkę nam odebrano i kolejne półgodziny odstała bezczynnie na scenie w oczekiwaniu na kolejnego lokatora. Tupodpowiedź dla organizatorów podpatrzona na irlandzkiej ziemi – umieszczenie klatkina drewnianej palecie na kółkach znacząco podnosi jej użyteczność choćbydlatego, że do przemieszczenia nie potrzeba dwóch silnorękich wystarczy się onią mocniej oprzeć. Po drugie wersja na kółkach pozwala obwozić w niej lokatorabez większego wysiłku.

Klatka - zdjęcie wykorzystane za zgodą producenta BDSMstuff

Drugi pokaz klasyczny FemDom dziejący się częściowo naparkiecie z wykorzystaniem krzyża częściowo na scenie. W scenie wykorzystanotakże klatkę erekcyjną, chłostę, zamknięcie w klatce, spacer na smyczy.Unieruchomienie w wersji częściowego podwieszenia oraz zabawę woskiem w dwóchwersjach – igiełkowo-tortowej oraz tradycyjnej świecowej. Do finale grandezaproszona została także Mistress Stilena, która odcisnęła swoje piętno na uległego ciele;).

Impreza odbywała się w szóstą rocznicę Fetish Nation Party iz tej okazji postanowiliśmy uhonorować determinację i odwagę jej organizatoraUtaszzza specjalnie na tę okazję spreparowaną statuetką. Poza tabliczką zokolicznościowym napisem i tytułem Utaszzz Fetyseusz Pierwszy oskarowa figurka otrzymałaczarne latexowe szorty i taką samą maskę. Ten epizod został zaanonsowanyorganizatorom zaraz po naszym przybyciu więc było nam niezmiernie miło, żewyrazili nań zgodę. Próby zalatexowania statuetki były na tyle czasochłonne, żew rezultacie nie zostały uwiecznione ale laureat obiecał przesłać pamiątkowąfotkę.

Zapowiedź konkursu, którego inauguracja odwlekała się wczasie była impulsem do przyjrzenia się temu, co było prezentowane na białymekranie. A był to zbiór fotografii różnych od gazetowych rozkładówek po klasykęaktu z jednej strony po wyrafinowane klimatyczne zdjęcia. Nie wszystkieodpowiadają moim kryteriom estetyki i erotyzmu ale z dużą przyjemnością odnotowałaobecność kilku moich osobistych faworytów: Federic Fontenoy, Sean McCall, VladGansovsky czy Bruno Bisang. Prezentacja urozmaicona animacjami pomiędzyposzczególnymi kadrami , zdecydowanie więcej niż zwykły pokaz slajdów. Tastylizacja zdecydowanie bardziej odpowiada moim gustom niż instalacje video zpod szyldu SukaOff czy wyświetlane w stroboskowym tempie bliżej niezidentyfikowane obrazy w ClubRocku.

Wracając do samego konkursu to zaniemówiłam widząc na czympolega. Poczułam się jak na wiejskim weselu. Uczestnicy brali udział wkonkursie parami, jedna osoba wypijała kieliszek alkoholu a następnie obiedmuchały baloniki w celu ich rozpęknięcia. Eeeee? Co autorzy mieli na myśli niemam pojęcia, ale z klimatem i tematyka imprezy miało to się tak, jakprzysłowiowy kwiatek do kożucha. Zwycięzcy otrzymali kuponu rabatowe do sklepuRefform, które niewątpliwie zamienią na jakieś zabawki.

Drugi konkurs – równie długo oczekiwany – miał cenne nagrodyale rywalizacja o nie była zdecydowanie bardziej wymagająca. Wykonawcami ijurorami w konkursie byli nie kto inny jak G&S tym razem przedstawieni jakonajskuteczniejsi oprawcy w kraju. Zwycięzcą konkursu miała zostać osoba, która przyjmienajwięcej batów z rąk oprawców-jurorów. Nie do końca jasne były zasadybatożenia ale wybrańcy dzielnie walczyli o ufundowane przez Absynt gorsety. Tenkonkurs nie miał w sobie nic z parodii i teatru – razy były równie solidne conarzędzia, a oprawcy bezwzględni. Odsłonięte pośladki i uda na długo zapamiętajątę rywalizację. Czy było warto? Nie wiem, o to trzeba zapytać właścicieli tychpośladków ;).

Od czasu wprowadzenia zakazu palenia w klubach była to mojapierwsza impreza w oparach nikotyny i musze powiedzieć, że odzwyczaiłam się odtej niedogodności. Paradoksalnie tym razem na świeże powietrze przed klubemwychodzili nie palacze na dymka ale niepalący, żeby odetchnąć i dać odpocząćoczom. Świat się zmienia.

Zapowiedziana aukcja niewolników nie odbyła się, powodyzmiany planów nie zostały podane do wiadomości. Szkoda bo zapowiadało się naodmienna niż poznańska konwencję. Zobaczymy kto będzie następny.

Reasumując Kocioł wtakim wydaniu w jakim zaprezentował się podczas FOM6 jest najbardziejodpowiednim do klimatycznych zabaw klubem warszawskim, w jakim zdarzyło mi siębawić. Dobrze byłoby popracować nad różnicami poziomów po wyburzonych ściankachw sali głównej czy na końcu schodów w loszku czy toaletami ale generalnieuważam, że idzie ku dobremu. Zdecydowanie duży plus za obsługę, która jakopierwsza dała wzór jak może wyglądać strój służbowy pasujący do okoliczności. Iraz jeszcze szacun za loszek. I chyba największą zasługą Pluszowego i Gryzaka jestto, że stworzyli miejsce – przestrzeń i czas – do klimatycznych zabaw.Zdecydowanie powinni popracować nad dywersyfikacją artystów bo to pozostaje wich gestii. Na ile ludzie będą chcieli się bawić na całego – tego nie wie nikt.

Dobrym rozwiązaniem było odejście od akredytacji, formularzyrejestracyjnych i temu podobnych inicjatyw z przeszłości. Najprostszerozwiązania bywają najpraktyczniejsze. Prośba o wejściówki, zwrotnie numerkonta, w opisie przelewu adres mailowy zgłoszenia, zaproszenie to adaptacjaplakatu imprezowego. Bonus w postaci żetonu do baru także wart jest odnotowaniapo stronie plusów.

Kolejna impreza póki co zapowiedziana nie jest ale jeślispojrzeć na poprzednie to pewnie na wiosnę. Czy się wybiorę? Nie wiem. Dużywpływ na decyzję będzie miał program artystyczny – jeśli trzy na cztery atrakcjebędą w wykonaniu G&S to raczej mało prawdopodobne, kuszące jest natomiast miejsce. Pożyjemy zobaczymy, póki co o FOM7 narazie nie słychać.

GOTHIC FETISH PARTY

2011-10-30T22:59:00.002+01:00

Data: 22 października 2011

Lokal: ClubRock, Warszawa

Innowacje organizacyjne:

· ABSYNT - Stoisko z butami i gorsetami
· SUADA - Stoisko z gadżetami erotyczno-fetyszowymi

Innowacje artystyczne:

· IROKEZ (występ niespodzianka)

Abstrakt:
Impreza otwarta

Publikacje:

FETYSZ-O-MANIA 6

2011-10-30T22:30:00.003+01:00

Data: 1 października 2011

Lokal: Kocioł , Warszawa

Innowacje organizacyjne:

· pozyskanie kolejnych sponsorów Dark Moon (www.darkmoon.com.pl), Refform (http://refform.pl)

Innowacje artystyczne:

· brak

Publikacje:

SINCITY

2011-10-03T22:46:00.000+02:00

Data: 10 września 2011

Lokal: Elektrownia, Poznań

Innowacje organizacyjne:

· 1/3 ceny wejściówki do wydania w barze lub na atrakcje
· ciepły bufet

Innowacje artystyczne:

· rozbierany poker

· aukcja niewolników

· stanowisko do elektrostymulacji

Publikacje:

http://czwarta-nad-ranem.blogspot.com/2011/09/rozgrzeszanie-sincity.html

Aborcja słowa

2011-09-30T23:30:00.003+02:00

Jedna wiadomość – krótka, techniczna, konkretna. I podpisanatym imieniem z metryki. I do mojego metrykowego skierowana. I prośba, którą…spełniłam. Aborcja słowa. Kiedyś, dawno temu kiedy myśli ubierały się w słowa z mgły i futra,pachniały płomieniem i bólem przyprawione karmelem zdarzało się, że metrykalnizwracali się do siebie. Ale wówczas oboje używaliśmy kursywy… Czy dziś światyzamieniły się miejscami? Nie wiem. Czy kursywa stała się normalnością? A didaskaliaprozą życia? Jeśli nawet tak jest to słów nikt i nic nie odbierze. I magii.

Czuwa nad wspomnieniami Feniks.

Na dnie szuflady namacalność – białym strzępkiem przewiązanykosmyk wewnątrz okopconego papieru. I pytanie czy dziś jeszcze płomień wyłowiwyznanie? Nie będę sprawdzać. Jeśli kiedykolwiek płomień poliże te pamiątki tonie po to, żeby mówić słowami ale po to, żeby wskrzesić Feniksa, który zabierzez powrotem Słowa. Nieodwołalnie. Ale… Ale to jeszcze nie dziś. Dziś sąbezpiecznie na dnie szuflady.

Sweet Dreams

2011-09-30T22:27:00.002+02:00

(...) Some of them want to use you
Some of them want to get used by you
Some of them want to abuse you
Some of them want to be abused (...)

Eurythmics

Lata mijają a ja nadal uważam, że to idealny materiał na hymn ;) i do tego te rytmiczne uderzenia...

(...) Lubię szeptać Ci słowa

2011-09-27T23:49:00.000+02:00

(...)

Lubię szeptać ci słowa,które nic nie znaczą -

Prócz tego, że sięgarną do twego uśmiechu,

Pewne, że się twymustom do cna wytłumaczą -

I nie wstydzą się swegomętu i pośpiechu.

Bezładne się w tychsłowach niecierpliwią wieści -

A ja czekam, ciekawyich poza mną trwania,

Aż je sama powiążesz iułożysz w zdania,

I brzmieniem głosudodasz znaczenia i treści...

Skoro je swoją wargąwyszepczesz ku wiośnie -

Stają mi się tak jasne,niby rozkwit wrzosu -

I rozumiem je nagle,gdy giną radośnie

W śpiewnych falachtwojego, co mnie kocha, głosu.

Bolesław Leśmian

Lubię szeptać słowa, które nic nie znaczą dla wszystkichprawie. Ale są oczy, które nie widziały a słyszą. Lubię słyszeć słowa szeptanechoćby były techniczne i zwykłe byle je wypowiedziały palce ciału znane. Lubię myślećo słowach, które dotykają. Lubię myśleć o dotyku, który rozbrzmiewa słowami.

Słowa, słowa, słowa… Brakuje mi słów. Tym jednym imieniem,które tylko dwoje zna ludzi na tym i w innych światach, tym jednym imieniemwróciłam myślą do nocy kiedy pozwoliliśmy mówić dotykowi i dotykać słowom.

Niezapomniane.

Nieziemskie.

A realne za razem.

Paragraf 54 (choć wygląda na 22)

2011-09-27T20:30:00.000+02:00

Na jakimś forum przeczytałam kiedyś, że „prawda jest jakdupa i każdy ma własną”. Ze szkolnychczasów w głowie mam powiedzenie o „patrzeniu z punktu widzenia na punktpatrzenia przez pryzmat rzeczywistości”. Dodam do tego odrobinę Konstytucji RP a konkretnieartykuł 54, który każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów orazpozyskiwania i rozpowszechniania informacji i przyprawię szczyptą SłownikaWyrazów Obcych:

Subiektywizm - kierowanie się w działaniu oraz ocenie faktówi zjawisk wyłącznie własnym sposobem widzenia; stanowisko teoriopoznawczewedług którego przedmiot poznania nie istnieje obiektywnie, lecz jedynie wzależności od sposobów postrzegania podmiotu poznającego.

Opinia - wyrażony pogląd,ściśle powiązany z subiektywnym spojrzeniem autora

Wielu znane jest moje zamiłowanie do definicji – najwięcejbowiem nieporozumień powstaje właśnie na poziomie innego rozumienia tematu.Niedookreślenia przedmiotu. Żeby rozwiać wszelkie dywagacje dlaczego piszę czy -mówiąc wprost - dlaczego napisałam ten konkretny tekst odpowiadam – bo miwolno, bo miałam na to ochotę. I wszelkie „obrazy majestatu” z tego powodu(których przejaw jest komentarzach) pozostaną bez odpowiedzi. Dlaczego?Dlatego, że nie prowadzę przepychanek słownych w komentarzach, co widać w całymblogu. Co jednak ważniejsze – każdy z zamieszczonych przeze mnie tekstów jestmoją subiektywną opinią na temat. Nie jest to manifest ale spisane wrażeniajakie odniosłam po konkretnych zdarzeniach. I SinCity nie jest tu jakimkolwiekewenementem – zapiski pojawiają się po każdy wydarzeniu, w którym uczestniczę.I będą się także pojawiały w przyszłości. I znów pytanie dlaczego? I odpowiedź– bo mogę, bo chcę, bo lubię.

Wbrew tezie, która postawił Dave – nie robię czegokolwiek wkierunku „zaćmienia małej dyskusji, która się wywiązała”. Ja nie prowadzędyskusji na temat SinCity, wyraziłam swoją subiektywną ocenę. Temu co mi siępodobało złożyłam szacunek. To, co było nowatorskie nawet jeżeli technicznieczy operacyjnie miało uchybienia również. Ale nie widzę powodu, dla któregomiałabym przemilczeć kwestie, które w moim odbiorze były nieciekawe czy niedopracowane.

Akceptuję fakt, że dla ludzi, którzy byli na tego rodzajuimprezie po raz pierwszy wszystko mogło być zaskakujące, ciekawe, super . Jednowielkie „wow!”. Brak punktu odniesieniasprawia, że ich subiektywna ocen odbiega od mojej. Tylko czy to można nazwaćoceną? Opinie w rodzaju „było super/ zajebiście/ fajne impreza itp.” owszemmogą być miłym połechtaniem ludzkiej próżności ale nie można tego nazwaćdyskusją. Jeśli przeczytać komentarz Ravena nawiązujący do imprezy z przed rokuwniosek nasuwa się sam – nikt nie podniósł wówczas kwestii braku widocznościpokazów, doboru przekąsek czy jakości konferansjerki (lub ograniczył się dopokątnych komentarzy, żeby nie wychylać się przed szereg albo prozaicznie niemiał ochoty bycia obiektem „ataku klonów” mając inne zdanie niż tzw. ogół) więcten aspekt nie został w żaden sposób skorygowany (wniosek na podstawieporównania własnych tegorocznych wrażeń i ubiegłorocznych Ravena). Dlaczegoakurat do Jego opinii się odnoszę? Otóż z prozaicznego powodu – braku innychopinii wyrażonych publicznie (czytaj w necie ogólnodotępnym lub forach, którychjestem użytkownikiem).

Moja ocena żadnej z poznańskich imprezowych kwestii nieuległa zmianie od czasu spisania recenzji. Nadal uważam za błąd brak kontaktuosobistego organizatorów (to nie była impreza na 300+ osób wykluczająca takowykontakt), brak możliwości obejrzenia aukcji, nieprzystojący gospodarzowi ton iodzywki czy wreszcie opary kapuchy. Nadal szacun za elektro i aukcjęniewolników (bez względu na to jak oceniam jej jakoś).

Aptekarskie wyliczenia Dave’a ile czasu minęło od organizowanej przeze mnieimprezy przywodzi na myśl człowieka, który propagował idee ilości przechodzącejw jakość – Lenin mu było. Nie jestem wyznawczynią tej idei. Podejmuję sięorganizowania czegoś wtedy i tylko wtedy kiedy mam na to ochotę i kiedy mam cościekawego do zaproponowania. Przykład numer jeden: odkąd GunRaptor &Slaanesh zadebiutowali publicznym pokazem na Fetyszozie w 2009 są podstawowąatrakcją niemal każdej imprezy klimatycznej w kraju od Dark Valentine w 2010 przezFetysz-omanie a na październikowym GothisFetishParty 2011kończąc. Przykładnumer dwa: bodysushi, które po Fetyszozie zostało zaprezentowane na DarkValentine (za dodatkową opłatą) oraz na FOM3 . Nie interesuje mnie organizacjaimprez metodą „copy-paste” z wykorzystaniem tych atrakcji, które się spodobałygościom i dopisywanie kolejnej cyferki przy nazwie ani uczestnictwo w takichimprezach. Z racji ograniczonej populacji gości istnieje niedużeprawdopodobieństwo poznania nowych klimatycznych osób (czyli najbardziej sexy aspektspotkania towarzyskiego) oraz śladowej innowacyjności atrakcji. Sequel wydajesię być prostą receptą na sukces ale jednocześnie bardzo zdradliwą – nakładającąna twórców odpowiedzialność za atrakcyjność kolejnych odcinków. Argument o tym,że nie wszyscy byli na imprezie X więc nie jest niczym złym pokazanie tegosamego na imprezie Y jest prawdziwy, ale dla mnie jako organizatora jest pójściemna łatwiznę. Wolę inny - także prawdziwy argument – zasadniczo wszystko jużbyło i gdzieś zostało pokazane. Tymbardziej więc oczekuję od organizatora wartości dodanej, żeby to co już byłopokazać inaczej. Jeśli wszystko już było konieczne jest spojrzenie na tematy zinnej perspektywy - w wersji minimum zmienić wykonawcę/ scenografię/fabułę itp. To oczywiście nie ustrzeże organizatora przez zderzeniem się zopinią, że komuś się nie spodobało (ponieważ to zawsze jest subiektywny punktwidzenia) ale uchroni przed opinią o zerżniętych pokazach dając jednocześniepoczucie, że wprowadzoną mutacją wywiera się wpływ na ewolucję krajowych imprezklimatycznych.

Na koniec jeszcze jedno nawiązanie do definicji czylizgadnij co to:

- odnosi się do aktualnych zjawisk artystycznych inaukowych

- ma schematyczną strukturę: zawiera elementy informacyjne,analityczno-krytyczne i oceniające

- o kompozycji dostosowanejdo wymogów tematycznych dzieła, określonego odbiorcy, specyfiki medium, w którymjest publikowana

- jest krytycznym lub pozytywnym omówieniem utworuartystycznego lub naukowego, którego celem jest poddanie ocenie wartości tegodzieła w oparciu o powszechnie przyjęte kryteria lub w sposób czystosubiektywny

- pełni funkcję informacyjną, wartościującą i postulatywną,nakłaniającą lub zniechęcającą.

Odpowiadam - definicja recenzji. Z Wikipedii dla odmiany. Niedyskusja, nie polemika, ale właśnie recenzja: informacyjno-analityczno-krytyczna relacjawydarzenia ocenionego przez konkretną jednostkę. Chętnie przeczytałabym recenzję imprezypełną superlatyw – może dowiedziałabym się dzięki temu z którego punktu klubunajlepiej było widać pokaz albo, że kogoś gospodarz nie przeganiał do tyłuwykrzykując ‘tu nie wolno stać, tu są schody’. Niestety żadna takowa się niepojawiła w necie. Ciekawe dlaczego? Czyżby nie było zadowolonych gości, którzypotrafią sklecić więcej niż trzy zdania na krzyż i poprzeć ujadanieargumentami? Czy może dlatego, że jak się przyjrzeć dokładnie to jednakniedoróbek było więcej niż na pierwszy rzut oka widać, a diabeł tkwi wszczegółach? A może po prostu się nie chciało? Bez znaczenia. Fakt pozostajefaktem – poza powierzchownymi „ochami i achami” niewiele zostało zapisane kupamięci.

Między nami jaskiniowcami

2011-09-16T23:00:00.000+02:00

Kiedy nie ma pod ręką ciepłej, przejrzystej wody pełnejkolorowego drobiazgu i dużych srebrzystych kilerów trzeba ocenić atrakcyjnośćdużo chłodniejszego i mniej bogatego w faunę akwenu. Morze Śródziemne na głębokości40m ma tylko 17 stopni Celcjusza, a to na 5 mm neoprenu bez kaptura i rękawic zdecydowanieza mało. Z jaką rozkoszą witałam 22 stopnie przy wynurzaniu to tylko ja wiem.

Nurkowanie na ściankach zawsze sprawia mi przyjemność, boświadomość otchłani pode mną jest niesamowita (choćby ta głębia miała jedynie100m). To trochę tak jak spacer po galerii obrazów – można się powoli przesuwaćod jednego obiektu do drugiego. Skaliste wybrzeże z pionowymi krawędziami towymarzone miejsce. To konkretne miało jednak jeszcze jedną cechę – ogrom szczelini jaskiń. Po pierwszym zanurzeniu stało się jasne, że to właśnie one staną sięprzedmiotem eksploracji.

Na pierwszy rzut oka to kamienne pustynie bez życia -ciemne, szare, puste, przerażające (zwłaszcza jak się człowiek naoglądał filmówz kategorii „fikszyn” rozgrywających się w jaskiniach). Trudno byłoskompletować grupę chętnych na te atrakcje więc w rezultacie nurkowaliśmy parąw porywach do dwóch par.Kilka zwierzaków udało się wypatrzeć i uwiecznić w kadrze,choć faktycznie większość na brzegu grot niż we wnętrzu samych jaskiń.

Niewiele to miało wspólnego z wyprawą spaleologiczną, aledla mnie wystarczyło, żeby poczuć dreszcz na kręgosłupie i to nie koniecznie odzimna. Niektóre wejścia były bardzo wąskie i na tyle blisko powierzchni, żepływy telepały człowiekiem na boki lub w przód i tył (wtedy odczuwa sięnajbardziej jak niewiele ma człowiek do powiedzenia wobec siły i fizycznejprzewagi natury). Inne był łagodnymi wąwozami opadającymi w dół. Ale były itakie, które sprowadzały się do dziury-studni w skale i trzeba było wsunąć siępionowo twarzą w nieznane.

To co bywa w środku może zaskoczyć i przytłoczyć, możezachwycić i przerazić. Nie dziwota, że takie obrazy mogły zainspirować twórcówwspomnianych już filmów. Niektóre formacje skalne przywodzą na myśl wyłącznieistoty z innego świata lub ich pozostałości.

Pierwszą chwilą, która zapiera dech w piersiach (na szczęścienie w automacie) jest moment wpłynięcia do jaskini. Kolejnym to, co możnazobaczyć wewnątrz. Ale nie ma bardziej wzniosłego i radującego niż na powrótujrzeć światło dzienne – choćby tylko jako przebłysk za załomem skalnym. Ichwilę później kiedy dobrze widoczny staje się otwór wejściowy.

Rozgrzeszanie SinCity

2011-09-12T23:57:00.000+02:00

Z kronikarskiego obowiązku zeznaję, że i ja tam byłam. Coprawda miodu nie piłam tylko tonic z kropelką ginu ale, że pamięć dobra leczkrótka wrażenia skrzętnie notuję.

Poznań dostał drugą szansę po Body Art. Performance z 2007roku tym razem pod szyldem SinCity. Nie nastawiałam się na fontannę zwodotryskiem bo życie nauczyło, że przyjemniej człowiek się czuje będąc milezaskoczonym niż rozczarowanym. Ale pokolei, wszystko po kolei (i nie mam – na szczęście na myśli PKP).

Klub Elektrownia – jedno z bardziej porąbanych architektoniczniewnętrz w jakich kiedykolwiek przebywałam J.Po otwarciu drzwi tego przybytku strome schody w dół, wprost do czeluścipiwnicznych, zakończone regularną kratą i równie regularnym odźwiernym w osobieDrag Queen. Na początek rzucone z za kraty, że impreza zamknięta starło się zwykrzyczanym ‘tak wiemy’ i przestąpiliśmy próg. W zasadzie weszliśmy bezweryfikacji bo „cerber” miał wprawdzie jakąś listę w ręku ale nawet niepróbował znaleźć na niej mojej z przyległościami. W odpowiedzi na naszewypowiedziane gładko nicki nie przedstawił się niestety. Powiało chłodem.Podłużne pomieszczenie – bar, kilka stolików, toalety, mała salka i schody w…górę!. Tak, tak – teraz kręcone schody prowadzące na piętro… to jest na parter…znaczy na poziom ulicy – a tam drugi bar i ‘stoisko’ DJ oraz kanapy (zajęterzecz jasna). Ogarnąwszy wzrokiem tłoczącą się ciżbę i nie znalazłszy Ludzi_Wyglądających_Na_Gospodarzypowróciliśmy na wcześniej mijane pozycje czyli w okolice dolnego baru.

Pierwsze wrażenie, które w dużej mierze stało się teżostatnim, że impreza nie ma gospodarza. Jakoś tak się utarło, że gospodarzewitają swoich gości – ale nie w tym przypadku. Rozumiem doskonale, żeorganizator na własnej imprezie się nie bawi bo nie ma kiedy, ale elementarneformy dobrego wychowania wypada przejawić. Niestety pod tym względem im dalej wimprezę tym większe zdziwienie gościło na mojej twarzy.

Zidentyfikowaliśmy (prawdopodobnie) Głównego Orga jedynie potym, że monopolizował dostęp do mikrofonu. Co niestety nie było najlepsząwizytówką ani jego samego ani imprezy bo sposób w jaki zwracał się gości pozostawiałwieeele do życzenia. Najlepszy pokaz dał podczas przedbiegów do aukcji kiedygrzmiał przez mikrofon niczym ojciec-dyrektor w trybie rozkazującym zdaniaproste i równoważniki zdań w rodzaju: odsunąć się do tyłu; no już, do tyłupowiedziałem; zrobić miejsce licytującym; nie licytujesz jazda do tyłu.

Zatem pozostała zabawa z podgrupach, którą zaczęliśmy realizowaći tu też ciekawe spostrzeżenie. W pewnym momencie dołączył do nas człowiek zobcym akcentem zagajając rozmowę. Wymieniliśmy kilka zdań pytając o to i owo,rozmowa się toczyła gładko. To dało nadzieje, że inni goście mają normalnepodejście do ludzi. Niestety teza okazał się nieuprawniona. Próba zadzierzgnięciaznajomości z obsadą stolika obok poprzez neutralne zagajenie o FetLifezakończyła się obcesową odzywką, żeby zakończyć próbę identyfikowania osób.Upsss. Czyżby znamienne było to, że naszpierwszy interlokutor, którego imienia nie pamiętam (sorry ale niemieckobrzmiącebyło i nie zapadło w pamięć) był obcokrajowcem a goście przy stoliku obokrodakami? Nie wiem, lepiej żeby nie.

Na pięterku-parterze stolik do rozbieranego pokeraujrzeliśmy w pełnej obsadzie i ten stanmiał się już nie zmienić do końca imprezy. Widziałam kilka osób próbujących sięzałapać na partyjkę ale niestety – najwidoczniej trzeba było przybyćodpowiednio wcześniej, żeby zająć dogodną miejscówkę albo należeć do gronanależącego do kręgu zbliżonego do organizatorów. Jeden czort na szczęście kartybyło ostatnią z rzeczy, którymi planowałam się zajmować na imprezie. Dośćodnotować, że, którzy dostąpili dopuszczenia do stołu bawili się setnie.

PinUpRoom PUR) - zapowiedzianyw informacji i zaznaczony na planie klubu (tak, tak każdy dostał welcome pack aw nim między innymi plan klubu – wspomniałam na wstępie, że wnętrze porąbane)rządził się swoimi prawami np… żeby tam wejść należało uprzednio zdjąć buty. Noklub to obyczaj parafrazując przysłowie. Do PURu (nie mylić z płynem do mycianaczyń) wchodziło się grupkami, parami i pojedynczo. Było na czym oko zawiesićbo płeć piękna śmigała w symbolicznym odzieniu bądź jedynie w ozdobach czybutach. Tu przyznać trzeba, że śmiałości w ludziach nie brakowało bo takiejilości ciała w czystej formie na żadnej z krajowych imprez jeszcze niewidziałam a i za granicą nie należy to do standardów na większych imprezach. Zzaobserwowanych praktyk w ruch poszły urządzenia chłoszczące i męskie dłonie,języki wylizujące na wysoki połysk wypastowane pantofle (słyszałam także ojakimś oralu ale w czasie mojej wizytacji PURu tej aktywności niestwierdziłam). Użycie sznurków mogło doprowadzić do rękoczynów no bo czego sięspodziewać kiedy trzech czy czterech sznurowało jedną uległą w tym samymczasie? Nie pobili się chyba tylko dlatego, że mieli „związane ręce” ;). Nie całkiem odgaduję intencję stworzeniaPURu bo to ani loch, ani playroom, ani darkroom ani VIProom. Nazwijmy toprzestrzenią wydzielona, częściowo odpublicznioną o różnorakim przeznaczeniu.

Wkrótce po oględzinach PURu wyjaśniła się kwestia obecnegood progu zapachu gotowanej kapusty. Na barze zagościły sałatki i dania ciepłe wpostaci pieczonego kurczaka i bigosu. Z jednej strony szacun dla organizatorów,że wygospodarowali z niewysokiej ceny wejściówek budżet na przekąski, z drugiejzaskakujący dobór dań. Kompozycja mało atrakcyjna zapachowo nie mniej cieszyłasię sporym zainteresowaniem. Tu zadałam sobie pytanie czym jest impreza onazwie SinCity? Czyżby obok słynnej kategorii grania do kotleta narodziła sięnowa grzeszenie do ~~kotleta~~ bigosu? Jak dla mnie słabo pasuje takie połączenie.I znowu – co kraj to obyczaj.

Było o pokerze i o bigosie, o niewitających gospodarzachczas więc na gwóźdź wieczoru – aukcję niewolników. Wszak nie jedna już grupadziałaczy mająca za sobą doświadczenie organizacji klimatycznej imprezy zjadłazęby na tym temacie. Co więcej – żadna ekipa nie zdecydowała się zmierzyć z tymwyzwaniem. Po raz kolejny ruszyłam na parterowe pięterko, żeby przyjrzeć się zbliska temu wydarzeniu. Brać udziału w licytacji nie planowałam bo jakpowszechnie wiadomo religia mojej strony bata pozostaje w sprzeczności ztakowymi praktykami ale człowiek uczy się prze całe życie (a organizator nakażdej imprezie) więc motywacja była. Jak się okazało nie tylko ja miałamochotę popatrzeć (co było do przewidzenia) jednakże na miejsce przeprowadzeniaaukcji organizatorzy wybrali najgorsze z możliwych miejsc w klubie. Na szczyciewąskiego pomieszczenia, między barem a DJką „parkiet’ o szerokości max 4 m.Innymi słowy wszyscy którzy chcieli cokolwiek zobaczyć mogli się stłoczyćjedynie na 4 m szerokości. Efekt przewidywalny – 4 rządki ludzi coś widząreszta wyłącznie plecy. I tu wkracza na scenę Główny Org z mikrofonem nakazująwycofanie się. Stłoczeni niczym śledzie w beczce czekamy rozpoczęcia a zamiasttego ciągle słychać tylko „posunąć się”. I tak najlepiej widoczne miejsce wklubie zajął stolik do pokera a aukcję widzieli doskonale DJje, barman i może20 gości.

Warunki lokalowe jakie są każdy organizator widzi – są takiejakie udało się zorganizować – ale nie można zapominać, że determinują dobór atrakcji. W tym przypadku kiedynie ma podwyższonej sceny, lustrzanej tafli bądź dostępy z więcej niż jednejstrony do umownej sceny należy zastanowić się nad inna organizacją przestrzeni.

Kolejną słaba stroną aukcji była osoba prowadząca – Główny Orgdo końca nie oddał mikrofonu powtarzając słowa prowadzącej, a ona sama niemiała niestety predyspozycji do podsycania licytacji. Do tej funkcji potrzebnajest charyzmatyczna osoba, z dobrą dykcją, potrafiąca szybko mówić i głosemprzenosić aktualne serce aukcji z jednego licytującego na drugiego. Tegozdecydowanie zabrakło. Monotonne odczytywanie zakresu służby, na który gotowibyli ulegli, wycieczki osobiste, dialog na tematy poboczne to wszystkosprawiło, że aukcja była nudna. Szkoda – zmarnowany został doskonały temat namocno angażujący pokaz. Nie stosowano się do ustalonych zasad licytacji takich np.jak kwota podbicia. Jak widać nie bez powodu ‘wyjadacze’ nie porywają się zmotyką na słońce – baaardzo łatwo strzelić sobie w kolano aukcją. Nie mniejjednak w annałach fetyszowej sceny należy odnotować po stronie innowacji fakt,że odbyła się aukcja niewolników.

Na koniec coś co także przejdzie do historii – urządzenie iudostępnienie „kącika młodego elektryka” czyli mniej lub bardziej wygodny fotelpotocznie zwany samolotem i zabawki do elektrostymulacji. Z jednej stronyfajnie, że było z drugiej spora cześć ludzi, która miałaby ochotę spróbować rezygnowaław związku z pełnym wystawieniem na widok publiczny. Tu zawsze staje przedorganizatorami pytanie czy zapewnić intymność czy zrobić z tego atrakcję takżedla tych, którzy patrzą albo chcieliby i boja się. Wydaje się, że organizatorzy wybralisalomonowe rozwiązanie stawiając fotel w jednej z wnęk bocznego pomieszczeniana dolnym poziomie. Co prawda osoba zajmująca fotel miała w ramkach własnych udwidok na kanapę pełną ludzi ale na staży minimum intymności stał jeden zczłonków grzesznej załogi. Po części w celu udzielania instrukcji obsługi (bezcennedla tych, którzy nigdy wcześniej nie mili styczności z prądem) po części jakoosoba wyznaczając „granicę podejścia” dla oglądających. To, co najciekawsze wmożliwości obserwowania elektryzujących doznać osoby „prądowanej” nie mieści siębowiem w kroku ale na twarzy, a tę widać doskonale z odległości kilku metrów.Dzięki temu, że możliwość korzystania z elektronarzędzi nie stanowiła jednegopokazu ale była rozłożona w czasie nigdy nie było przy fotelu takiegonagromadzenia ludzi jak przy aukcji. Jednocześnie należy stwierdzić, że odważnychnie brakowało bo fotel rzadko stał pusty, a jak się już ktoś na nim rozsiadł tonie bardzo miał ochotę go opuszczać. Za zabawki na prąd szacun dla Elektronika –owacja na stojąco!

Elektryczność do mnie nie przemawia ale warto było popatrzećna mężczyznę w latexowym kaftanie, który na własną prośbę wystawił swojeintymności na elektrowstrząsy. Jego słowa, ruchy, wyraz oczu i mimika byłyspektaklem samym w sobie. Początkowo skrępowany obecnością innych mężczyzn zkażdym impulsem zatracał się w odczuciach to krzycząc stop to znów prosząc ojeszcze. Nie znałam go od tej strony. Cieszę się, że mógł doświadczyć czegośnowego. Zresztą nie tylko on.

Reasumując – „plusydodatnie” przeważają nad „plusami ujemnymi” w całkowitym rozrachunku. Do tychpierwszych niewątpliwie natęży zaliczyć fakt, że impreza się odbyła oraz wysokipoziom działań marketingowo-wizerunkowych (strona, formularz, korespondencjaregulaminowa itp.). Historyczne znaczenia mają aukcja niewolników ielektrostymulacja. Plusami z jedną kreską jest mało klimatyczny klimat gangstersko-pokerowydoprawiony bigosem (czy są na sali fetyszyści Ala Capone z tacką bigosu w zestawie??)a nade wszystko irytujący rozkazującyton „gospodarza”.

Może następnym razem dołożyć jeszcze dwieście pięćdziesiątkilometrów autostradą i zahaczyć o berlińską imprezę? Sprawdzę co tam naFetLife propnuje w tej lokalizacji i kiedy. Towarzystwo mile widziane ;)

Kindersztuba(nie)

2011-09-11T16:28:00.000+02:00

Ludzie.

Potrafią jednak zaskoczyć.

Nie koniecznie pozytywnie.

320 kilometrów po to żeby… zobaczyć ludzi z innej strony. Ponieważ jednak równowaga w przyrodzie musi być więc jedno miłe zaskoczenie zostałocałkowicie rozwałkowane przez to sygnowane znakiem buractwa. Nie musi byćchlebem i solą jak nakazuje staropolski zwyczaj ale wystarczy zwyczajne cześć –tym bardziej jeśli się występuje w roli gospodarza. Ciśnie się na usta porzekadłoo wole co zapomniał o swoich cielęcych latach albo inne o wodzie sodowej iobrastaniu w piórka.

Na zdrowie powiem tylko, na zdrowie „prze_pani”.

Wakacje za pięć dwunasta

2011-08-15T00:02:00.002+02:00

Jesień za oknami, mokrość i komarowatość aż mdli. A mnie w głowie dwa tysiące kilometrów, ciepła plaża, soczyście marynistyczny widoczek z tarasu, puszczanie bąbelków w morskim parku i to, co Córex nazywa szwendaniem się po ruderach czyli mniej lub bardziej znane starożytne ruiny. Innymi słowy pakowanie i szykowanie w toku bo urlop zbliża się wielkimi krokami. Inne morze, inny kraj ale mam nadzieję, że zakręci nam w głowach jak wybrzeże Adriatyku, które niechętnie ale jednak odpuszczam latoś.

Do trzech razy sztuka i jeśli tym razem nie uda się połączyć plażo-zwiedzania z nuraniem to więcej na rodzinny urlop nie pakuję szpeju (w końcu to dwadzieścia kilo sprzętu i to całkiem gabarytowego).

W ramach testowania różnych ciekawostek potencjalnie użytecznych w warunkach turystycznych w tym sezonie na tapecie trzymadełko do flaszki z wodą. Testy w warunkach domowych dowodzą, że patent może być trafiony. Konstrukcja prosta do bólu – kawałek taśmy zakończony karabińczykiem z jednej strony i elastycznym, gumowym czymś z dziurką, w której zawiesza się butelką z drugiej. Pasuje do tych ze standardową szerokością korka. Jak się sprawdza w użyciu czas pokaże a wygląda tak:

Georges Bataille

2011-08-09T00:07:00.000+02:00

„Moralność to zgrzybiałość”

Georges Bataille

I tym optymistycznym akcentem rozpoczynam poszukiwania niemoralnego stroju, który z wielką przyjemnością obnosić zamierzam w niemoralnym towarzystwie i takim właśnie klimacie. I tylko kciuki trzymać należy, żeby nie przyszło się obejść smakiem. Hmm a może tak na wszelki wypadek ułożyć plan B.

Jej wysokość Impra

2011-08-08T23:31:00.000+02:00

Dublińska ziemia odpuszczona będzie. Na warszawskiej nic się nie dzieje (bo GLAMowych nieszczęść nawet do kategorii baaaardzo słabych imprez klimatycznych zaliczać nie będę). Wszystko wskazuje na to, że wyskok na pyry z gzikiem się zmaterializuje. Dlaczego tam? Hmm – przez rok przyglądałam się poczynaniom i postanowiłam dać im szansę. Co prawda poznański Festiwal Nienormalni nie należał do udanych więc cień niejaki padł na miasto. Ale to wszak stare dzieje i ekipa całkiem inna. Ubiegłoroczna Elektrostymulacja była głównie sukcesem marketingowym i PRowym. Pożyjemy zobaczymy – w najgorszym wypadku będąc poszukamy innego miejsca jeśli Elektrownia nam nie podejdzie. W końcu nie ważne gdzie – ważne z kim, a grupka jest znana-zgrana-zabawowa.

Innymi słowy

Służbowo czy jakoś tak

2011-08-06T23:47:00.000+02:00

Jest czas udręki i jest czas detoxu. A potem przychodzi spokój. Formalnie dwa, praktycznie trzy miesiące resetu. To najdłuższa przerwa zawodowa jaką sobie zafundowałam od 1990. Ale po dwudziestu paru latach zwykła wymiana płynów ustrojowych nie wystarcza do pracy na pełnej mocy.

Słodkie nieróbstwo zawodowe. Żadnych podatków i raportów. Zero list płac i audytów. Izolatka. Zakaz zbliżania. I duuuużo wody żeby wypłukać toksyny z krwioobiegu.

Ale po prawdzie to po dwóch miesiącach miałam dość. I zaczęłam nawet wyczekiwać tego pierwszego dnia w ‘nowej szkole’. Kontrolowana przerwa ma swoje dobre strony. Przede wszystkim dlatego, że dokładnie wiadomo ile potrwa oraz kiedy i jak się zakończy.

Nowi ludzie. Hmm straszliwie młodzi. Ale co mi tam – zawsze to jakieś potencjalne dusze do zdeprawowania ;). Dwa najistotniejsze elementy zostały zaimplementowane: w strukturze jest główna księgowa co znacząco wpływa na mój komfort pracy a w przedsiębiorstwie obowiązują określone godziny pracy. Ergo – w niektórych knajpkach już mnie znają – nie pamiętam kiedy miałam czas żeby od późnego popołudnia do późnego wieczora udzielać się towarzysko dwa-trzy razy w tygodniu. Całkiem miłe to.

Generalnie cieszy mnie uczestniczenie w życiu organizacji rozumianym jako relacje z ludźmi a nie tylko rycie w cyferkach i takie modelowanie rzeczywistością, że duże było jeszcze większe. No to czas zaplanować kalendarium na resztę roku…

Jestem za!

2011-06-25T00:30:00.000+02:00

FETYSZ-O-MANIA 5

2011-05-31T22:26:00.000+02:00

Data: 25 maja 2011

Lokal: Fabryka Kotłów , Warszawa

Innowacje organizacyjne:

· brak

Innowacje artystyczne:

· gość specjalny Sophia Disgrace

Publikacje:

Pisanie na żądanie

2011-03-11T11:30:00.000+01:00

Przymus i termin są mordercami weny. Zobowiązałam się zrecenzować książkę, dostałam z wydawnictwa egzemplarz i rozpoczęłam lekturę. Niestety wolny duch weny poszedł spać i nie zamierza unosić się nad moją głową. Książka źle się czytała, z przerwami na inne lektury. Ale najgorsze jest to, że nie mogę się zebrać, żeby popełnić recenzję. To gorsze niż szkolne wypracowanie – pisanie na zamówienie a nie z wewnętrznej potrzeby. Składanie myśli pod dyktando cudzych oczekiwań jest mi obce. Zaczekam aż panna wena da znać o sobie i poskładam literki tak jak mi w duszy zagra. I dopiero wtedy, kiedy to nastąpi.

Napuszanie surowo wzbronione

2011-03-09T11:13:00.000+01:00

Zazwyczaj wisi w powietrzu niemy zakaz konsumowania cudzych drugich połówek. I zazwyczaj jest to ogólnie przyjętą normą. Ale 'zazwyczaj' to takie miejsce w czasie i przestrzeni, które często jest mi nie po drodze. I właśnie tamtego wieczora przed skrętem na 'zazwyczaj' był objazd. A nawet więcej – niemal obowiązujący kierunek jazdy na 'doit'. O nie! Nic z tych rzeczy. Takiej zmiany organizacji ruchu nie było w mojej rozpisce.

Z jednej strony jest we mnie przekora, wewnętrzny nakaz do postępowania wbrew oczekiwaniom osób trzecich. Z drugiej strony konsekwencja, która pozwala mi zrealizować zamierzone (przeze mnie!) przedsięwzięcia.

Cudowny sensorycznie wieczór był celem. I orgia opuszków. I poczęstowanie kogoś drugą stroną lustra. I spełniło się co do milimetra. I jestem usatysfakcjonowana po czubki uszu.

Czy mogłam więcej dać? Zapewne tak. Czy mogłam więcej wziąć? Niewątpliwie tak. Czy chciałam wziąć i dać więcej? Możliwe. Czy zrobiłam to? Nie. Czy żałuję, że nie poszłam dwa kroki dalej? Nie. Było idealnie. Perfekcja to taki stan umysłu kiedy poziom satysfakcji z doznań jest maksymalny ale jednocześnie pozostaje niedosyt. Niezaspokojony apetyt, który będzie siłą napędową wewnętrznego projektora pozwalającego na odtwarzanie wspomnienia, jego dopieszczanie i rozwijanie w kolejny ekscytujący scenariusz.

Wewnętrzny metronom nadaje tempo ruchom dłoni i ust. Nic poza interakcją 'tu i teraz' nie ma władzy nad nim i nie zaburzy jego rytmu. A z całą pewnością nie oczekiwanie osób trzecich. Jeżeli pod sanktuarium kobiecych relacji podkradają się wścibskie oczy i umysły nic im po tym, niczego nie zobaczą, na nic nie wpłyną. Kobiece relacje mają w moim umyśle 'bus pasy' na które męskim użytkownikom ruchu wstęp wzbroniony. Bez względu na to jak bardzo im się spieszy. Nie mogą także kupić u kierowcy biletu dla swoich wybranek. Tu nie ma przystanków na żądanie.

Nowa jakość

2011-03-01T14:24:00.001+01:00

Kiedy tak siedzieliśmy nocą aż po świt w cieple kominka, przytulnym wnętrzu, z dobrym alkoholem wielce perwersyjnymi rozmowami i działaniami utwierdziłam się w przekonaniu, że może być inaczej. Że przecież są ludzie, którzy podobnie jak my zamiast mniej lub bardziej zimnych a czasami obskurnych miejsc woleliby spędzać czas klimatycznie we wnętrzach o zupełnie innym charakterze. A kolacja – w pełnym tego słowa znaczeniu – może upływać przy stole zastawionym nie tylko potrawami gdzie blask ognia łagodzi obyczaje i dodatkowo podgrzewa atmosferę. Zdjęcia w takiej scenerii zrobione także mają inny wymiar – estetyczny i sentymentalny.

Ale ludzie musieliby nieco zmienić swoje nastawienie do charakteru takiej imprezy. Tandetne kabaretki i image ala tirówka królujące od jakiegoś czasu na imprezach z przyrostkiem bądź przedrostkiem "fetish" w nazwie należałoby zamienić na wieczorową suknię a panów odziać w smoking lub choćby garnitur. Peleryna i wenecka maska jakże miłym są dopełnieniem klimatu. Koszty takiego lokalu znacząco podwyższają koszty uczestnictwa, ale jakość ma swoją cenę. I jeszcze jeden ważny aspekt – brak przypadkowych gości bo poza zaproszonym przez organizatorów wstęp mają wyłącznie osoby rekomendowane przez nich. To zupełnie inny wymiar klimatu i perwersji. I to jest właśnie ten kierunek, któremu będę kibicować, i który chcę kultywować.

Kot(ka) w worku

2011-02-21T14:26:00.002+01:00

Czy sprawił to błysk w jej oku czy blik na metalicznym fiolecie – tego nie wiem. Ale kiedy przekroczyła próg sypialni wyglądała jak dziewczynka przytulona do wystawowej szyby sklepu z zabawkami lub słodyczami. To coś, co tak uwielbiam wyciekało jej przez opuszki palców i ulatywało z oddechem. Kiedy dotknęła płaszczyzny fioletu jej skóra stała się elektryczna a ja wciąż nie mogłam się zdecydować czy wole zjeść czy mieć to ciastko. Walka pożądania z powściągliwością. Przecież to takie proste, dwa kroki i wyciągnięcie ręki, złożenie oddechu na odsłoniętym karku. Ale przecież ta elektryczność nie jest jeszcze tym, czy mogłaby być. Czekam. Ona także czeka. I chociaż czekamy na to samo, to jednak oczekujemy czegoś innego.

Pierwsza tama puszcza kiedy odsłania tatuaż na łopatce. Mam tę słabość i każdy tatuaż, którego mogę dotknąć staje się po części moim własnym. Chylę czoła przed każdym z nich bo wiem, że nigdy takie cywilizacyjne znamię nie zakwitnie na mojej skórze. Powstrzymuję jednak niecierpliwe palce, nie to bowiem ma być dzisiejszą ucztą. Chciałabym powtórzyć za Zembatym "(…) lubię patrzeć jak ona się dla mnie rozbiera (…)" choć wiem, że nie dla mnie odsłania skórę zdejmując z niej wszystkie ozdoby i okrycia. Pozostaje naga z jedną tylko ozdobą - jak Dama z łasiczką – ale nie ręku tylko na łopatce. I znowu narastające pragnienie, żeby zasmakować sinych konturów.

I tylko głos w tyle głowy przywołuje mnie do rzeczywistości i wtłacza w rolę przewodnika, podaję dłoń i czuję jak wkracza do mojego sanktuarium. Drżąca, niecierpliwa. Pachnie przedsmakiem podniecenia i strachu – najpiękniejszą z woni. Torturą byłoby zatrzymać ją właśnie w tej chwili, a jednak to właśnie ten zatrzymany w umyśle kadr drżącej nagiej postaci dołączam do osobistej galerii emocji.

Kiedy przekracza magiczną granicę umyka mi. Zaczyna żyć własnym życiem, odkrywać ciemność i prężyć się z niecierpliwości. Wargi i zęby zaciskające się rurce oddechowej kiedy zasuwam zamek. To ten moment kiedy nie wiem co będzie dalej bo zupełnie nie znam jej reakcji ale jednocześnie fizycznie czuję co stanie się za moment. Kiedy szum zasysanego powietrza wypełnia uszy moim oczom ukazuje się kształt wyczarowany z lateksu. Powoli napina się na każdej wypukłości, podkreśla każdą krzywiznę biodra i smukłość łydki. Obciągnięte niczym u baletnicy palce stóp wyglądają perwersyjnie.

Nie powinna zostać sama w tym nowym otoczeniu zbyt długo. Wyciągnąwszy dłoń dotknęłam jej nowej fioletowej skóry, a moje palce śliniły się lubieżnie silikonem. Pierwsze dotknięcie zawsze jest elektryzujące. Nieziemska gładkość latexu a pod nią ciepłe, żywe ciało. Uwielbiam dotykać twarzy, przesuwać palce po zamkniętych powiekach, policzkach i szyi. I dalej przez mostek –zatrzymując się przez chwilę na unoszącej się i opadającej klatce piersiowej – dotykam brzucha. Rozpalony, aksamitny, kuszący. Kiedy palce sięgają uda zaczyna tańczyć. Pręży się – niczym nomen omen kot – podążając za wędrującymi dłońmi. Tak to właśnie ten moment kiedy już wiem, że miejsce strachu zajęła przyjemność. Kiedy widzę, jak nieruchomienie przeszkadza w osiągnięciu moich palców wiem co się musi dziać w jej podbrzuszu. Buzujący gejzer energii. Widok niesamowity. Przez dłuższą chwilę walczę ze sobą, tak niewiele trzeba, żeby zrzucić ciuchy usiąść na wijącym się ciele okrakiem. Żeby przykryć sobą, zjednoczyć będąc oddzielonym. Na to potrzebowałabym godzin nie minut, żeby dotykając stopami łydek, brzuchem brzucha lizać zamknięte powieki i przygryzać brodawki. Trans, z którego tak trudno powrócić. Ale wówczas zaspokoiłabym głównie swoje potrzeby. Ona miała dziś dostać więcej dotyku niż tylko mój, nie ja byłam mistrzem ceremonii.

Z premedytacją omijałam uwypuklone sutki i kuszące łono. Głaszcząc wewnętrzną stronę ud widziałam i czułam jak wypycha biodra w stronę gdzie były dłonie. Symetryczne ruchy burzone przez szybkie pociągnięcia jednej dłoni utrzymywały ją w ciągłej gotowości, żeby popchnąć ciało w kierunku upragnionego dotyku. Wiem jak się czuła – to nieznośne pragnienie osiągnięcia celu wbrew ograniczeniom. Pieszczotę opuszków zamieniałam czasami na paznokcie. Od razu widoczne były inne skurcze mięśni, inne impulsy przenoszone tuż pod powierzchnia latexu. Niby przypadkiem palec zahaczył o wzgórek i pomknął dalej po oleistej ślizgawce na ciele. Potem kolejny raz i jeszcze jeden. Kiedy zamknęłam go w dłoni kipiał, a z rurki do oddychania z oddechem wydobywały się dźwięki – muzyka, której się nie zapomina.

Trudno było oderwać się i zejść piętro niżej. Jeszcze trudniej było dzielić się tą żywą zabawką z innymi dłońmi. Ale tak miało być. Chwila na dostrojenie i zaczynamy koncert na cztery ręce. To nie lada wyzwanie dla jej mózgu, który nagle musi odbierać zwielokrotnione i różne bodźce. Trudno jest się skoncentrować dotyk każdej osoby odczuwa się inaczej. Miałam tę przewagę, że mój dotyk poznała jako pierwszy więc stanowił punkt odniesienia. Ale teraz cała skóra była sensorycznie aktywna i głodna dotyku. Palce stóp miała zimne, krew została zatrudniona do krążenia w bardziej strategicznych miejscach. On miał nade mną przewagę znajomości jej ciała i jej reakcji. Kiedy stymulował łechtaczkę muzyka stawał się głośniejsza. Po dłuższej chwili zeszła ponownie na dół z zaproszeniem dla Pana Męża. Więcej dłoni, więcej różnorodności, więcej dotyku.

Uwielbiam kiedy cała uwaga i działanie kilku osób jest nakierowane na przyjemność jednej osoby. Ale nie potrafię nie uszczknąć nic dla siebie. Stojąc tuż za jej głową przykucnęłam z zaciśniętymi udami i rozkoszowałam się własnym spełnieniem. W tym przypadku nie mogłam odciągać uwagi od Kotki odbierając jej przyjemność więc szczytowałam niemo. Najbardziej perwersyjne było to, że głaszcząc jej twarz czułam jakbym głaskała własna łechtaczkę. To nieprawdopodobne jak bardzo latex eskaluje moje współodczuwanie. Emocji nie daje się przy vacbedzie odczytać z twarzy ale wystarczy dotknąć, żeby poczuć. I dotykałam, i czułam, i syciłam się tym. Co więcej dotykając jej ciała odbierał dotyk tych męskich dłoni, które ją pieściły.

Wszystko wokół stawało się dotykiem. Kiedyś mogłam osiągnąć ten stan wyłącznie będą wewnątrz, dziś wystarcza mi dotyk bez względu po której stronie się znajduję. Latex otwiera w moim systemie nerwowym jakieś dodatkowe kanały, ciało zachowuje się jak synapsa do której skierowano wszystkie bodźce.

Kiedy ustał szum przez uchylony suwak zobaczyłam rozbiegany wzrok, rozmazany makijaż i drżenie. Wracała z dalekiej podróży, otulona ciepłym szlafrokiem, siedząc na stole. Na jedno tylko krótką chwilę sięgnęła wargami moich ust. Były dokładnie takie jak się spodziewałam – ciepłe, silne, drapieżne. Ale i płochliwe. Cudownie kobiece. Musiałam bardzo się starać, żeby nie zacisnąć na nich zębów. Ma nieprawdopodobnie zmysłowe usta, które sama mi podała. Doskonałe Finale Grande.

Dlaczego?

2011-02-19T13:26:00.000+01:00

Nie mówi ć źle o zmarłych. Dogmat. Mówić dobrze o zmarłych bez względu na to co się myślało o nich za życia. Hiperpoprawność? Hipokryzja? Dlaczego? Parafrazując Gombrowicza odpowiedź jedna ciśnie się na usta – bo wielkim człowiekiem był.

Ale dlaczego? Jeśli ktoś mi zalazł za skórę to zalazł. Jeśli kogoś lubiłam to lubiłam. A jeśli był mi obojętny to był obojętny. Śmierć nie powoduje zmiany faktów z przeszłości. Bo niby dlaczego miałaby to czynić - co się stało to się nie odstanie.

Mierzi mnie umieszczanie metodą 'kopiuj wklej' tego samego zestawu zdań w różnych miejscach w sieci. Jak ktoś koniecznie chce coś przekazać to powinien mieć na tyle rozumu, żeby różnicować komunikaty. Powielając te same wypowiedzi sam je dewaluuje. Zastanawia mnie ilu z tych internetowych żałobników odwiedziło w szpitalu osobę, którą pośmiertnie nazywają przyjacielem. Ilu z nich pojawi się, żeby towarzyszyć mu w ostatniej drodze. Ilu odwiedzi najbliższych żyjących wciągu najbliższego roku. A może nie znają jego najbliższych? Czy to możliwe? Przecie zmarły był ich przyjacielem…

Jeśli kogoś nazywam przyjacielem traktuję go jak przyjaciela za życia, a nie honoruję go przyjacielem pośmiertnie. "Nie zrobię już tego…", "Nie powiem tamtego…" - rozdzierają szaty i zawodzą nad sobą. Teraz? Teraz o tym myślą? A gdzie byli wcześniej? Zabiegani. Zajęci swoimi sprawami. Spotykający się z innymi ludźmi, którzy wówczas wydawali się ciekawsi czy których towarzystwo było po prostu milsze. Co ludźmi powoduje, że w obliczu śmierci starają się publicznie usprawiedliwić swoje zachowania przywdziewając szaty pokutne? Bo tak wypada? Bo tak się robi?

Do cholery jeśli odchodzi Przyjaciel to żyjący przyjaciele wiedzą jak uczcić jego pamięć. Grudką ziemi rzuconą na trumnę w cichej zadumie. Toastem wzniesionym ulubionym jego trunkiem. Wspominkami w gronie tych, którzy pozostali. Albo dobrą imprezą – jeżeli zmarły życzyłby sobie tego. A jak się nie wie to nie zostaje nic innego jak tylko dostosowanie się do istniejących "jedynych słusznych wzorców społecznych" i powtarzanie: bo wielkim człowiekiem był, bo wielkim człowiekiem był, bo wielkim człowiekiem był…

Odszedł człowiek, pozostaje wspomnienie – takie wspomnienie na jakie sobie zapracował za życia. Takie jakie każdy kto go znał ma w pamięci. Dla niektórych był pewnie przyjacielem, dla innych znajomy, a dla jeszcze innych irytującym typem z ostrym językiem. Śmierć tego nie zmieni. Hipokryzja także nie.

"Żyj tak, aby znajomym zrobiło się nudno , gdy umrzesz"

Julian Tuwim

Lidia Jasińska

2011-02-18T11:29:00.000+01:00

Marzyć, oznacza pragnąć gwiazdki z nieba.

Działać - to wiedzieć której.

Lidia Jasińska

Szef kuchni poleca

2011-02-17T11:20:00.000+01:00

Z luźnej rozmowy wyklarował się plan na jeden z tych dni kiedy dzieci nie ma w domu i jesteśmy niegrzeczni. Co prawda agenda uległa znacznej modyfikacji w odniesieniu do pierwotnego założenia ale sądzę, że może być ciekawie.

Czym innym jest bowiem socjalizowanie w przestrzeni publicznej a czymś zupełnie innym otwarcie drzwi własnego domu dla cudzych perwersji. Nasz salon był już niemym światkiem kilku spełniających się ludzkich fantazji, był miejscem, w którym ludzie odkrywali swoje mniej lub bardziej mroczne strony. Był takim miejscem i stryszek na wieży, a teraz ma do nich dołączyć sypialnia.

Tym razem w menu latex z silikonem podawany na łóżku i kameralny koncert na harfie z towarzyszeniem trzasku ognia w kominku. W pierwszym daniu będę pełnić role wirtuoza dostarczając wrażeń dotykiem. W drugim daniu uczestniczyć będę z bezpiecznej odległości bo jednak kłujące zabawki nie są moją bajką – dziękuję postoję (i popatrzę).

Shiny people

2011-02-12T11:00:00.000+01:00

Nie wiem czy w spisie dewiacji wszelakich znajduje się latexowe dotykalstwo ale ja mam tę przypadłość. Kiedy spoglądam wstecz na swoją gumową historię zawsze jest tam jedna osoba. Ten-Który-Był-Moim-Pierwszym-W-Lateksowym-Świecie. Pierwsze ciało obleczone w druga skórę, które dotknęłam. Pierwsza osoba, która uchyliła dla mnie zamek vacbeda. Pierwszy umysł, który opisał przyjemność dotykania. Pierwszy facet, który wziął mnie za rękę i przyodzianą w kombik doprowadził dotykiem do bezgłośnego spełnienia – na stojącą w sali pełnej ludzi.

Kiedy spotkaliśmy się w Dublinie miał na sobie fioletową skórę. Chlorowany latex, którego gładkość elektryzuje nawet bez silikonowego poślizgu. Hipnotyzuje mnie. Nie pytam o pozwolenie, po prostu wyciągam palce i dotykam.

I w sposób najbardziej naturalny, niemal nie przerywając konwersacji z innymi osobami przekraczam magiczną linię przyjemności dotyku. O przepraszam – przekraczamy bo przecież po drugiej stronie membrany jest ktoś kto także odczuwa przyjemność. Kumulacja doznań i balansowanie na granicy eksplozji, permanentnego podniecenia.

Kątem oka rejestruję mężczyznę, który przeistacza się w kobietę ale wciąż zachowując kontakt dotykowy buduję kolejne piętro przyjemności. Sięgam coraz dalej w miarę jak padają kolejne tamy. Aż do momentu kiedy pada hasło - wychodzimy. Jest za zimno żeby iść w samym kombiku, niechętnie wciągam jeansy – materiał toporny i asensoryczny. Na szczęście to tylko tymczasowa powłoka bo tuz po wejściu do klubu zaczyna się proces przepoczwarzania i wraz z grupą innych zrzucam kokon. Tyle pomocnych dłoni, tyle lśniącego lateksu i śliskiego silikonu, że aż dech zapiera. Ale prawdziwe wow następuje dopiero po wejściu na samą imprezę. Nigdy jeszcze nie przebywałam w towarzystwie tak dużej liczby gumofilów – na oko jakieś 35-40 osób – bajeczny widok. Odrealnione postacie odcinające się od tła i innych osób, bliki świateł tańczące na latexowej skórze. Aż chce się wyć z wizualnej przyjemności. Shiny people – usłyszałam to określenie po raz pierwszy ale nie dość, że od razu przypadło mi do gustu to jeszcze stwierdzam, że nie ma bardziej pasującej nazwy dla maniaków gumowych ciuchów.

A później już był tylko dotyk , kaskady gładkości i wodospady dreszcze. Pierwsze apogeum miało miejsce na parkiecie podczas pokazu bondage. Drugie kiedy mną a fioletowym obiektem mojego pożądania wyrosła stalowa klatka. Kontrast zimnego kanciastego metalu z ciepłym gumowym ciałem działał jak afrodyzjak. I jeszcze ten ograniczony dostęp, ta bariera, którą trzeba było pokonać. On rozpięty we wnętrzu klatki w nienaturalnej wręcz pozycji, unieruchomiony, ograniczony metalem ale poddający się dotykowi. Nadstawiający się dłoniom wbrew pasom i karabińczykom. Plastyczny, powolny, przeciekający wręcz przez palce.

Łyk zimnej coli i złapanie oddechu – tylko tyle, żeby poczuć na nadgarstkach zapięte skórzane opaski a w ustach knebel. Siedząc między dwojgiem staję się zabawką ale i przyjmuję lawę dotyku. Zamykam oczy, żeby nie rozpraszać umysłu zbędnymi zmysłami. Dłoń jedna, druga, trzecia, czwarta i już można zacząć wspinaczkę ku szczytowi. Niewygodna pozycja – tym razem to ja muszę walczyć z ograniczeniami – ręce spięte i unieruchomione gdzieś za głową, stopy zaparte o coś pod stołem, rozchylone kolana i jestem gotowa na tsunami. Drażniąca nieregularność dotyku, jej dłonie, jego dłonie asynchronicznie poruszające stawiają zmysły na baczność dwa razy częściej – uzupełniają się ale jednocześnie ciągle realokują źródło przyjemności. I co najgorsze odbierają przyjemność tuż przed spełnieniem. Podbrzusze zaciśnięte wokół niewidzialnej ciężkiej kulki zasysa mnie do wewnątrz. Paznokcie na sutkach przywołują do rzeczywistości na moment ale w tym samym czasie dotyk na wewnętrznej stronie uda oferuje zupełnie inne wrażenia. Sprzeczność doznań. Ból pomieszany z ukojeniem, w różnych miejscach, z różnym natężeniem i odmiennych reakcjach. Myśl, że za dużo swobody ruchu, zapragnęłam skórzanych pasów, którymi skrępowanie uniemożliwia inicjatywą własną ciała pozwalając przeżywać wyłącznie to, co pochodzi z zewnątrz. Tak… nie kanapa ale twardy stół i brązowe skórzane pasy podbite białym filcem… i te dłonie… Mała retrospekcja jako dodatek do istniejących warunków doprowadza mnie na szczyt. Knebel skutecznie tłumi jęk.

Kolejna porcja dotyku sprawia, że po wyprężeniu niczym napięta do granic struna spływam miękko na podłogę pod stołem. Zatapiam się we wnętrzu własnego ciała, kontempluję fale rozkoszy przelewające się przeze mnie. Podobno nad moim ciałem pracowite dłonie wzniosły toast pełnymi szklankami. Podobno usta z ukontentowaniem odnotowały moje 'zejście'. Podobno… Ja tego nie pamiętam. Ja mam swoje własne wspomnienie tej chwili.

Czas wracać do klubu, do domu, do rzeczywistości. Wracam zatem. Ale po raz kolejny wiem, że ja chcę jeszcze (nie)raz! I po raz kolejny mam wizję – wariacja na temat ostatniej sceny z Pachnidła… Kiedyś zrealizuje i to J a na razie będę pielęgnować dotykalstwo z tą garstką shiny people, którzy żyją w kraju nad Wisłą. I tym optymistycznym akcentem pożegnać trzeba gościnne Wyspy.

(…) wiedzą o nim

2011-02-05T02:07:00.000+01:00

wiedzą o nim
moje nabrzmiałe piersi
pocałunkiem obudzone o zmroku

ramię draśnięte
pamięć
drzemiąca w zagłębieniu dłoni

we wnętrzu moim
okwitł
jak kolczasty krzak głogu

zmarznięte ptaki
moich nocy
sfrunęły wszystkie
jedzą

Halina Poświatowska

Gdzieś w głębi mnie budzi się krzyk, odpowiedź na zew słyszany ciemną nocą. Krzyk będący pragnieniem bólu i zapomnienia. Gdzieś głęboko dochodzi do głosu moja uległość dopraszając się swego prawa do istnienia. Stłamszona rzeczywistością, zagłodzona niemal na śmierć, żywiąca się resztkami wspomnień. I ciało, które pamięta. Zawsze pamięta. Tym razem mój wewnętrzny feniks przyszedł na świat nie w ogniu ale w cieple dłoni. W dotyku przejmująco delikatnym i balansującym na granicy nierealności. Mój szczyt był odlotem Feniksa. Mój Feniks się zmienia.

Gilberto Giardini człowiek renesansu

2011-02-04T01:29:00.011+01:00

Niezbadane są ścieżki, którymi krążą myśli, zakamarki między synapsami gdzie rodzi się idea. Tym razem ciężko powiedzieć co było najpierw książka czy rysunki albowiem w jednym czasie, z dwóch różnych źródeł i przez inne media wdarła się do umysłu informacja, że odkryłam kolejnego artystę do mojej osobistej galerii. Tradycyjnie po kilku obrazkach rozpoczęłam śledzenie autora rysunków.

Urzekła mnie swoboda kreski, zaczarowała bezpośredniość. Męskie akty , naturalistyczne do najmniejszego włoska ale nie pozbawione aury voyeryzmu przypomniały mi fotografie Dylana Ricci. Zdjęcia a rysunek to jakby dwie warstwy tego samego obiektu, rysunek jest czymś w rodzaju szkieletu odcinającego się od tła ostrymi pociągnięciami ołówka, które wygładzane są przez barwne plany farby. Zdjęcie natomiast jest odwzorowaniem powłoki, skory, cielesności. Zupełnie inne a jednak tak bardzo się przenikające obrazy.

Tropiąc prace Gilberto Gardiniego trafiłam początkowo na stronę, która między wierszami szeptała, że to nie wszystko co wyszło z pod jego ręki. Pojedyncze akty zdawały się mrużyć oczy w porozumiewawczym spojrzeniu i kazały mi szukać dalej. I tak znalazłam ilustracje do powieści "Za drzwiami" Aliny Reyes, a potem na znaki zodiaku i cykl słynni kochankowie. I karuzela z obrazkami ruszyła a ja poczułam się jak we wnętrzu kalejdoskopu – odrobina retro, trochę przerysowania i sporo ołówka. Dziś taka mieszanka wydaje się być archaiczna – w dobie komputerowej grafiki i fotografii cyfrowej obrabianej w photoshopie. Jakże miło zatrzymać wzrok na akrylu na płótnie czy pastelach na kolorowym kartonie, czy choćby ołówku na białym papierze. Spokojnie delektować się kreską i kolekcjonować emocje wywołane własną projekcją wizji autora.
W dwudziestym pierwszym wieku Gilberto jawi się jako człowiek renesansu – mieszanka różnorodności. Urodzony w Warszawie w polsko-włoskiej rodzinie, dorastał w Niemczech i we Włoszech. Od najmłodszych lat otoczony artystycznym duchem, za sprawą matki – śpiewaczki operowej – poznawał teatralne kulisy, dziś projektuje scenografie i kostiumy. Zafascynowany ludzkim ciałem odwzorowuje je wieloma technikami, które doskonalił choćby w rzymskiej "The Academy of Fine Art."

Erotic Art Exibition

2011-02-03T00:30:00.001+01:00

Podobno żadne tabu nie zostanie pominięte przez The Gallery Liverpool w jej drodze do zgłębiania twórczej erotyki. Oczekiwać należy zarówno rzeźbienia sznurem czyli jak sądzę instalacji z pod znaku bondage, jak i sztuki waginalnej (czymkolwiek ona jest), przyprawione jakimś performance na żywo i tańcem na rurze w męskim wykonaniu. Pewnie gdybym wcześniej wiedziała można było bryknąć z Dublina do Liverpool'u a tak trochę za mało czasu.

Nie mniej jednak jeśli komuś po drodze i ma wolną chwile niech za mnie odwiedzi przybytek otwarty od poniedziałku do piątku w godzinach 10-16.30, do 11 lutego jeszcze parę dni zostało J

Ciała, wiele ciał

2011-02-02T12:25:00.000+01:00

Autor: Philip José Farmer

Tytuł orgiosugestywny więc nie sposób było się powstrzymać przed sięgnięciem po niego. Gatunkowo to historyczno-futurystyczne fantasy, bo rzecz się dziej co prawda na ziemi ale w przyszłości, z tym, że populacja ludzka jest trochę cofnięta ewolucyjnie. Dokładny opis krańcowo promiskuitystycznego, rozwiązłego społeczeństwa z jednej strony a brak opisów działań bohaterów. W dużej mierze autor odwołuje się do wyobraźni czytelnika grając niedopowiedzeniem i aluzją.

Życie bohaterów powieści oparte jest o cykliczność zdarzeń, trąci pogańskimi korzeniami, z których pozostały rytuały – odprawiane choć nie wiadomo dlaczego, ich genealogia została zatracona gdzieś w mrokach przeszłości. Trochę magiczno-narkotycznych wizji po napojach i jedzeniu. Trochę zwierzęcej żądzy przejawiającej się choćby przeszczepianiem jelenich rogów człowiekowi, który tym samy staje się bóstwem (a dokładnie dawcą nasienia) – taki rogacz wszechojciec.

Tekst nie powala jakością słowa, fabuła także. Bardziej pornografia niż erotyka jeśli chodzi o język i obraz stworzony przez autora. W mojej ocenie klasa harlequin tyle, że z orgią zamiast romansu.

Fetish Flae Market

2011-02-01T22:25:00.000+01:00

Zanim noc roztoczyła swoje przyjazne skrzydła spacerkiem do Dublinie dotarłyśmy pod wskazany adres. Większa nazwa niż sam market ale i tak fajnie, że komuś się chce. Przepiękne wnętrza mocno zrujnowanej kamienicy, sztukaterie, wytarte drewniane schody, duże okna z wewnętrznymi okiennicami, które odgrodzą od świata w razie potrzeby, ceramiczna podłoga w czarno białe romby.

Sala wystawiennicza na piętrze, wejście przez kafejkę, za barem przesympatyczny starszy pach chętnie wskazujący drogę, przy stolikach pary męsko-męskie i damsko-damskie, kwiatki wręczane z uśmiechem na twarzy, herbata w filiżankach. Domowa atmosfera.

A na pięterku stoliki z wydawnictwami albumowymi bondage, sporo skórzanych ubrań (bardziej dla motocyklistów niż uczestników fetish party ), oficerki i wojskowe buty obok koronkowych gorsetów i knebli, kajdanki zaplątane w pęczki sznurka we wszystkich kolorach tęczy. Sprzedających niewielu, kupujących także, ale ci akurat wchodzą i wychodzą więc liczę trudno oszacować. Piętro wyżej pokój gdzie zawrzeć można małżeństwo dwóch żon lub dwóch mężów a piętro niżej kupić coś na noc poślubną J.

I znowu nie skala, nie lokal ale ludzie tworzą atmosferę tego wydarzenia. I fakt, że można się spotrkać z kimś a kilka godzin później nie poznać go na imprezie. Tego samego dnia odbywały się w Dublinie także warsztaty bondage ale tam już nie dotarłyśmy, nie tym razem.

FETYSZ-O-MANIA 4

2011-01-31T22:21:00.000+01:00

Data: 22 stycznia 2011

Lokal: No Mercy, Warszawa

Innowacje organizacyjne:

· brak

Innowacje artystyczne:

· rotacyjny VacBed 3D (Yoshimura)

· prezentacja oferty Absynt (www.sklepabsynt.pl )

· playroomby Leather Design Mastero (www.mastero.com )

Publikacje:

Czym się różni impreza?

2011-01-31T22:01:00.001+01:00

Bo ma jedną nóżkę bardziej chciałoby się odpowiedzieć cytując jeden ze starych, abstrakcyjnych dowcipów. Ale dokładnie tak jest bo różni się wszystkim i niczym za razem.

Jest dużo dalej i trzeba wznieść się ponad chmury żeby spaść na samo dno ludzkich dziwnych upodobań. Paradoksalnie spaść na samo dno żeby być w niebie. Tym co różni nasze rodzime piekiełko od tamtejszego nieba nie jest wcale przewypasiony lokal czy skrajnie wyuzdane czy nowatorskie pokazy ani nawet niebotyczne ceny drinków w euro.

To co robi prawdziwą różnicę to ludzie, ludzie i jeszcze raz ludzie. Tam nikogo nie dziwi para stałych bywalców w wieku sześćdziesiąt plus ani spora grupa ich rówieśników. Tam nie szokuje ani osoba na wózku inwalidzkim ani rozmiar xxxl. Tam na porządku dziennym jest komplement od nieznajomej czy nieznajomego bo zachwycił ich czyjś ubiór. Tam osoba w latex odziana może o dotyk poprosić i dotyk zaoferować nieznajomemu i nie będzie to nie na miejscu. Tam zamknięcie lokalu zbyt wcześnie jest przyczynkiem do tego, żeby w pełnym świetle sycić oczy strojami wypełnionymi ciałami i ciałami owianymi skrawkami materii. Jest pretekstem do rozmów bez muzyki, umawianiem na aft erki bądź kolejne razy.

Tym co robi różnicę jest fakt, że jak chcę to mogę. Kiedy potrzebuję to mogę. W tym samym miejscu co miesiąc, z regularnością owulacji czy płatności czynszu - jest ten czas i to miejsce gdzie ludzie gromadzą się wokół tego co kochają. Bez specjalnych udziwnień, bez celebracji, bez akredytacji, bez zaproszeń i przedpłat. Po prostu zakładam na siebie to, co akurat mam ochotę założyć i spacerkiem na Abbey St. Potem wystarczy kupić bilet w kasie i przekroczyć próg magicznego miejsca gdzie czas płynie inaczej i ludzie wiedzą po co przychodzą. To zupełnie inna bajka niż stałe grono kilkudziesięciu osób, to samo od zawsze (nie takie znowu to zawsze odległe), te same zabawki, pokazy, miejsca, atrakcje. Tam nikt nie prowadzi dysputy o potrzebie dresscodu – przychodzą ci, którzy chcą i akceptują zasady gospodarzy. Tam nie ma moderacji, nikt nie ogłasza, że oto będzie teraz to i czy tamto pokazywane. Po prostu ludzie zanurzeni w dźwiękach, obrazach i dotykach przemieszczają się w klubie, rozmawiają bądź zabawiają się i jeżeli akurat trafią przed scenę patrzą. Albo sami stają się obiektem pożądania, atrakcją, pokazem. Nie potrzebują moderacji i nie oburzają się, że nie ma rozpiski godzinowej pokazów.

To co się tam dzieje jest naturalne i nie potrzebuje ręcznego sterowania. I to właśnie stanowi o atrakcyjności miejsca. To właśnie jest jak zew – woła, przyciąga, wyzwala, inspiruje, uzależnia. Pozwala czekać, kumuluje pragnienia i wyobrażenia żeby pozwolić im eksplodować w samym sercu pulsującego życiem tłumu.

I myśl kiełkująca nieśmiało w ślepym zaułku umysłu żeby sięgnąć po więcej, przeżyć to bardziej, głębiej, każdą komórką skóry wchłaniać aurę wyrafinowanego wyuzdania. Poszukać miejsca o mniej restrykcyjnych zasadach i większej liczbie ludzi. No cóż, trzeba będzie wsiąść do samolotu żeby tego doświadczyć ale już wiem gdzie będzie kolejny raz, wiem dokładnie!

Potencjał erotyczny mojej żony

2011-01-14T00:15:00.001+01:00

Autor: David Foenkinos

Książka z równym powodzeniem mogłaby nosić tytuł Historia pewnego Hektora. To właśnie Hektor jest jej bohaterem. A jest to człowiek ze wszech miar dziwny, który w ciągu życia zajmował się głównie zbieraniem, ale na miarę manii kolekcjonerskiej. A jego zainteresowania były czasami wprost absurdalne. Jak często trafia się kolekcjoner patyczków do przekąsek, chorwackich przysłów, wróżb z chińskich ciasteczek czy pierwszych stron książek albo wisielczych sznurów? Do tego dochodzą tradycyjne przedmioty zbieractwa ja np. znaczki pocztowe czy kinder niespodzianki.

Hektor w ramach zrywania z nałogiem rozpoczyna znajomość z Brigitte. Był przekonany, że to prosta droga do wyleczył się z manii. Pozory, pozory i jeszcze raz pozory. Co prawda w momencie kiedy ujrzał Brigitte balansującą na drabince w trakcie mycia okien zapomniał skutecznie o wszelkich kolekcjach jakimi w życiu się zajmował. Przekornie jednak postanowił w tym samym momencie, że teraz poświęci się już tylko jednemu celowi, jednemu zbiorowi. Będzie kolekcjonował chwile, w których jego żona myje okna...

Ale nie chodzi tylko o oglądanie tych scen, to kolekcjonowanie to polowanie. To wielbienie kobiecości właśnie w czasie tej jednej czynności. To konieczność uporania się z nieprawdopodobnym podnieceniem i napięciem seksualnym. Nie ma co ściemniać Hektor stał się fetyszystą w najbardziej słownikowym znaczeniu tego słowa. Osiągał satysfakcję seksualną wyłącznie obserwując żonę myjącą okna. We własnych czterech ścianach nie stanowiło to problemu, ale Brigitte potrafiła umyć cudze okno ot na przykład będą z wizytą. Co więcej osoby, które widział ją w akcji były tym zjawiskiem zauroczone podobnie jak Hektor.

Lekkie pióro, ciekawie rozwijająca się fabuła, humor a to wszystko w erotycznych kontekstach. Przyjemna lektura o sporym ładunku pozytywnej energii.

Paulo Coelho

2011-01-13T23:43:00.002+01:00

"Zawsze trzeba wiedzieć kiedy kończy się jakiś etap w naszym życiu.

Jeżeli uparcie chcemy w nim tkwić dłużej niż to konieczne,

tracimy radość i szansę poznania tego co przed nami."

Właśnie rysuję grubą kreskę, która kończy pewien rozdział. Nowego jeszcze nie napisałam. Jeszcze tylko zwyczajem feniksów doczekam dnia spalenia, żeby narodzić się z popiołów. Na nowo, po raz kolejny. Wówczas będę wiedziała co dalej. Teraz aż do dnia spalenia będę tracić pióra.

Mól książkowy

2011-01-13T23:24:00.002+01:00

Bardzo mi brakuje antykwariatów. Dawno, dawno temu kiedy życie było dużo mniej skomplikowane i dysponowałam ogromem czasu na przyjemności osobną kategorią aktywności były wizyty w antykwariatach. W czasach kiedy książki miały jeszcze drukowaną informację o wielkości nakładu same książki były inne. Miały inną wartość. Monetarną, sentymentalną, kolekcjonerską. Dziś są paradoksem. Z jednej strony są niewątpliwie produktem masowym, z drugiej jednak drukowane są w ilościach minimalnych. Głównie z powodu minimalizowania ryzyka straty, a jak się uda i będzie bestseller – to się dodruk zrobi.

Dawniej książki miały kolejne wydania, które różniły się od siebie. Czasami były opatrzone innym wstępem, czasami zawierały jakieś materiały dodatkowe lub zmiany w treści. Dziś wydanie trzecie czy piąte to najprędzej można zauważyć w podręcznikach szkolnych. W przypadku współczesnych książek orientujemy się, że to kolejne wydanie po okładce, na której prezentowana jest na przykład inna fotografia. Poza tym nic nie wskazuje na fakt, że to wznowienie.

Dwadzieścia pięć, trzydzieści lat temu książki były przedmiotem polowania, bazarowych spekulacji czy zapisów na listę społeczną. W trybie subskrypcji stała się swego czasu dumną właścicielką Encyklopedii Powszechnej PWN. Ale były też małe sklepiki z regałami wypełnionymi używanymi książkami. W powietrzu unosił specyficzny zapach papierowego kurzu a przy regałach można było spotkać zaczytanych ludzi. Książka położona na dłoni stawała się częścią mnie. Ale zanim do tego doszło trzeba było odwiedzić kilkanaście miejsc w mieście, sprawdzić czy nie pojawiło się tam to, czego szukam. Z chwilą przekroczenia progu antykwariatu czas płynął inaczej, jakby obok, jakby powoli. To czas na intymne chwile z drukowanym słowem.

Z czasem podstawą w obrocie stały się książki nowe. Nagle dostępne na wyciągnięcie ręki, coraz ładniej wydane, na lepszym papierze, bardziej kolorowe. I tylko straciły ten urok tajemniczości. I tylko przestały opowiadać swoje historie. Stały się wyłącznie nośnikiem druku. A skoro tak to po cóż spędzać czas w sklepie z książkami? Dziś w empikopodobnych przybytkach spędzam kilka minut raz na miesiąc albo dwa, głównie po to żeby kupić miesięcznik o nurkowaniu.

A książki? Gdzie są książki z tamtych lat? Książki wydane w latach osiemdziesiątych i do dziś nie wznowione, książki zapomniane, książki nie modne, książki nie trendy. Na szczęście ciągle żyją, ciągle zmieniają miejsce pobytu i właścicieli. Co prawda Internet pozwala odnaleźć takowa i kupić czyli realizuje cel ale niestety nie zaspakaja potrzeby nawiązania kontaktu z książką zanim się ją kupi. To trochę jak kupowanie przysłowiowego kota w worku. Nigdy nie wiadomo czy w środku nie będzie brakujących stron albo zabazgranych powierzchni. Ale są sieciowe antykwariaty, w których ciągle można wyszukać smaczki i wejść w ich posiadanie za pięć czy dziesięć złotych. Dziś przyjechała kolejna paczka z nieprzyzwoitymi tekstami z lat osiemdziesiątych. Co ciekawe większość książek kupuję ostatnio w jednym antykwariacie pod Łodzią. A najciekawsze jest to, że zawsze znajduję kilka interesujących mnie tytułów właśnie tam. Moje osobiste źródełko z magicznie zadrukowanym papierem. Kolekcja jest już całkiem pokaźna, a zaczęło się od jednej sztuki…

Czkawka

2011-01-12T23:05:00.000+01:00

Raport tu, sprawozdanie tam, zestawienie jeszcze gdzieś indziej. I tak przez miesiąc. Check lista w garści i enty raz sprawdzanie czy wszystko jest ok. Niestety jak się jest na końcu łańcuch pokarmowego trzeba mieć dwa razy większą pewność, że wszystko w ni m jest jadane. W efekcie człowiek zamyka oczy po ubraniu choinki a jak je otwiera to jest cholera połowa stycznia. I miesiąc zniknął z kalendarza. A jak przemnożyć to przez ilość zamknięć roku w ciągu życia zawodowego to uciekły mi …dwa lata! Szok! Kupa czasu a w tym wypadku z przewagą kupy!

Skoro nie wieje na mnie wiatr zmian to sama zaczynam proces. Jakoś to tak było na zajęciach z meteorologii, że jak ciśnie wysokie to jakieś fronty czy coś w tym rodzaju się tworzą. Ciśnienie już mi skoczyło. Wystarczająco. Udało się nie eksplodować ale to tylko dlatego, że jestem niewyspana. Plan na najbliższe dni prosty do bólu. Po pierwsze odespać ostatni tydzień. Po drugie obejrzeć w film. W kinie. Nie animowany! Po trzecie zobaczyć skąd wieje i rozpocząć podróż pod wiatr. Przejść przez oko cyklonu i odnaleźć Shangri-La.

Hapnij birsdej

2011-01-10T23:29:00.007+01:00

Obiecałam dziś sobie, że to ostatnie urodziny, które spędzam w robocie do późnych godzin nocnych. Jak się na tym złapię za rok to sama siebie kopnę w dupę.

Popatrzyłam na ubiegłoroczną listę życzeń i jestem zadowolona z efektu :)

A tak z innej beczki to znalazłam gadzet, który bardzo mi przypadł do gustu (a i kaliber ma odpowiedni!). Z charakterkiem słuchaweczki, z charakterkiem...

munito

Kocia dzikość

2011-01-03T18:31:00.000+01:00

Nieznajoma, a odniosłam wrażenie, że znam ją od zawsze. Zmysłowe usta, w których mogłabym zatopić własne. Roześmiane oczy. Brunetka rzecz jasna. Ale to wszystko mogę jednym ruchem dłoni zrzucić ze stolika na podłogę i uznać za nieznaczące. Kiedy dotykała swojego przedramienia mówiąc o latexie, kiedy pocierała palce przywołując wspomnienie liny emanowała z niej ta elektryczność, którą posiadają wyłącznie osoby oddychające dotykiem. Jestem przekonana, że w chwili uniesienia zapomina oddychać i wyłącznie przez pory skóry utrzymuje kontakt z rzeczywistością. Silna, drapieżna, prowokująca. A pod czaszką pulsujące pragnienie, żeby posmakować jej skóry. Poczuć jak elektryzuje powietrze kiedy się jej dotyka. I jeszcze to, żeby zamknąć ją w vacbedzie i dotykać. Powoli, przesuwać opuszki palców po każdym centymetrze jej ciała. A między nami jedynie cieniutka warstwa latexu i odrobina płynnego silikonu. Na samą myśl robi mi się miękko-mokro.
Nieznajoma.
Elektryzująca.
Żywa.
Ciekawe jaka jest w dotyku. Mam nieodparte wrażenie, że sypie iskrami jak głaskany pod włos kot. Tyle, że koty chadzają własnymi drogami…

Gra wstępna

2011-01-02T09:06:00.002+01:00

Autor: Tomasz Jastrun

Sześćdziesiąt dwa felietony z erotyką w tle lub w roli głównej. Rozmowy wewnętrzne i cytaty z rzeczywistych dialogów. Retrospekcje zdarzeń i ludzi. W charakterystyczny dla siebie liryczny sposób autor pokazuje kolekcję wspomnień. Każda opowiastka jest jak zapalana zapałka – rozbłyskuje – płonie i gaśnie. Delikatność sąsiaduje tu z dosadnością, łagodność z ironią, dzięki temu tematyka jakże jest różnorodna. Jak wielu autorów zdecydowało się napisać cokolwiek na temat seksualności towarzyszącej upływowi lat? Zmieniającej się powłoce człowieczeństwa i ciągle żywym duchu? Albo poświęcić felieton pośladkom – w różnych ich aspektach – od słowotworu po napięcie skóry.

Jastrun skonstruował muzeum wspomnień gdzie hotelowa miłość z odpowiednim partnerem zyskała miano pięciogwiazdkowego orgazmu a jedna z partnerek została uwieczniona takim oto opisem " Byłem kiedyś z kobietą, która była tak ekspresyjna wokalnie, że sąsiedzi wezwali policję, bo byli pewnie, że ja morduję".

Ta książka jest jak owoc granatu – pełno w niej maleńkich, soczystych, słodko-kwaśnych smaczków. A że jak owoc granatu jest złożona - w tym przypadku z felietonów bardzo dobrze sprawdza się jako dodatek do codzienności. Nie trzeba jej czytać za jednym zamachem. Wręcz przeciwnie – felieton lub dwa do popołudniowej kawy i od razu nastrój się poprawia. Intrygująca treść podana w lekkostrawnej formie, przyprawiona twarzami i nazwiskami czasami bardzo znanych ludzi z odrobiną współczesności czyli tym, co można nazwać tłem socjologicznym. Urzekło mnie podsumowanie w jednym z felietonów. Urzekło celnością spostrzeżenia i prawdziwością sedna:

"Polska jest w dziedzinie erotyki krajem wielce skomplikowanym, pruderyjnym i rozpustnym, tolerancyjnym i obskuranckim, spiętym i rozpiętym – czyli niezły mamy tu bigos. Na szczęście dobrze przyrządzony bigos to interesująca potrawa".

Warto sięgnąć po Grę wstępną choćby jako przerywnik między dwoma mrugnięciami powieki.

Florystka Cecelia Webber

2011-01-01T12:20:00.006+01:00

W przypadku Cecelia Webber wybór motywów flor tycznych na temat swoich prac wydaje się bardziej niż oczywisty. Urodziła się dorastała w małym miasteczku położonym wśród lasów i pól. Nad typową dla rówieśników zabawę przedkładała lekturę i obserwację przyrody. Nie sposób pozostać obojętnym mając na co dzień możliwość obcowania z salamandrami – to zadziwiające zwierzęta i do dziś kojarzące się z czymś nieziemskim i tajemniczym. Ech… te ich płomieniste pomarańczowe znaki na skórze, zupełnie jak ślady po dotknięciu magicznej istoty.

Piękno żywych istot sprowokowało myślenie o pięknie ludzkiego ciała. Sprowokowało pytania o sens zawstydzenia, jakie wpisane jest w myślenie o ludzkiej nagości w kulturze cywilizacji zachodniej. W jej pojmowaniu świata piękno nagości i piękno przyrody przenikały się, uzupełniały, wzajemnie eksponowały.

W takim właśnie stanie duszy i umysłu powstał pierwszy człekokwiat – maksymalnie wierne odwzorowanie istniejącej rośliny ale zbudowanej z misternej układanki maleńkich obrazów ludzkiego ciała. Dobór póz, w których uwiecznione zostały modelki, dobór kolorów poszczególnych elementów stał się technicznym dopełnieniem. Kwintesencją idei było namalowanie kwiatów ludźmi.

Dla mnie obrazy te niezwykle inspirujące przez to, że przełamują stereotyp postrzegania świata. Patrząc na stworzone przez autorkę nowe gatunki powracam myślą do lat dzieciństwa kiedy małe fragmenty kolorowych szkiełek i lustra zamknięte w kartonowej tubie kalejdoskopu ot wiary przed moim umysłem wrota wyobraźni. Autorka podała mi właśnie taki kalejdoskop. Kolorowy drobiazg w jego wnętrzu jest bardziej obły, bardziej żywy ale równie tajemniczy i magiczny jak ten pierwszy.

Uczta dla oka i umysłu…

Wojna polsko-dresscodowa

2010-12-31T08:03:00.001+01:00

Na kolejnym forum nieśmiertelna dyskusja o tym czym jest dresscode i po co to komu. Na świecie impreza w klimacie fetish jest klasyfikowana jednoznacznie i nikt nie toczy bojów o temat stroju. Dlaczego? Ano dlatego, że ludzie wola się pobawić niż bić pianę, z której i tak omletu nie będzie. Rozumiem tych, którzy maja pytania (bo np. nie byli na takiej imprezie). Ale nie rozumiem kontestatorów. To trochę tak jakby zadawali pytanie dlaczego mamy w kraju ruch prawostronny, i dodawali gdyby był lewostronny to zrobiłbym/ zrobiłabym prawo jazdy i jeździłbym/ jeździłabym samochodem. Nie ma opcji od chcenia jednego czy drugiej taka zmiana nie nastąpi. Tak samo jest w przypadku imprez dresscodowych – nie ma głosić "prawdy objawionej" o niepotrzebności dresscodu licząc na to, że w miarę mówienia o tym zaniknie jako wymóg wejścia. Dla oglądaczy są strony klimatycznego porno w Internecie – można oglądac do woli nie tylko nie ubierając się specjalnie do wyjścia ale wręcz siedząc na golasa przed komputerem. Wolna droga – sam ustala sobie taki oglądacz "dresscode" ale jeżeli chce uczestniczyć to sorry ale warunek brzegowy spełnić należy.

Święte oburzenie z ust BDSMowców – ja nie mam fetyszu. I w porządku, nie musisz mieć. Ale wówczas po co chcesz iść na taka imprezę? No po co? Po to żeby pokazać, że masz uległą na końcu smyczy? No wybaczcie ale akurat w takim miejscu to ani nikogo nie zdziwi ani nie zaszokuje. Nie jedna uległa czy uległy na smyczy przyjdzie.

Nie wolno stawiać znaku równości między BDSM a zjawiskiem fetish. To drugie jest dużo szersze i pojemniejsze. Owszem miewają części wspólne ale mogą funkcjonować oddzielnie. Mogą być komplementarne ale ni jak nie będą substytutami. Większość dyskusji nie miała by miejsca gdyby każdy przed rozpoczęciem stukania w klawiaturę zadał sobie jedno pytanie: w jakim celu chciałbym pójść na fetyszową imprezę? Jeśli jedyna odpowiedzią jest zobaczyć co się tam dzieje to odpowiedź jest jedna – kup bilet (w tym także ten dresscodowy) idź i zobacz. To ważne, że nie ma tu ograniczeń, że impreza tylko dla "tru fetyszów" także "stażyści" mogą się na niej pojawić, wystarczy, że wykażą trochę inwencji i inicjatywy. Dresscode jest zazwyczaj określony szeroko.

Dłuuugo jeszcze w kraju nad Wisłą nie doczekamy się imprezy "latex only" czy innej wersji monotematycznej bo grupa docelowa spełniająca tak rygorystyczne warunki jest niewielka. Ale to akurat działa na korzyść samych imprez bo zawsze jest szansa, że pozna się nie tylko nowe osoby ale i nowe ich pasje. Gdyby gumoluby bawiły się wyłącznie w swoim gronie to nigdy nie byłoby mi dane poznać dotyku latexu bo mnie do gumy nie ciągnęło, a tak na imprezie z gatunku " integracyjna" mogłam zobaczyć i zakosztować.

I to jest właśnie to, co dla mnie jest kwintesencją klimatu fetish – poznawanie inności innych i dzielenie się własną z tymi, którzy mają ochotę ją poznać. Czego i Wam życzę w Nowym Roku!

Masz wiadomość…

2010-12-30T23:24:00.000+01:00

Przez ostatnią dekadę nazbierało się trochę miejsc w sieci, w których bywam lub bywałam. Fora istnieją i przechodzą w niebyt, wyrzucam ich adresy z ulubionych, zapominam lub po prostu oznaczam etykietką 'nie, dziękuję". I zasadniczo nie mam z tym problemu. Ale pod koniec roku… No właśnie, pod koniec roku widma z przeszłości ożywają. I oto znajduję w skrzynce pocztowej wiadomość, że mam wiadomość na takim to a takim forum. Czasami kasuję od razu a czasami zaskoczona, że coś zostało reanimowane lub wogóle jeszcze żyje wybieram się z wizytą. A skoro już przekraczam progi to owszem sprawdzam zawartość PW ale i przy okazji robię szybki przegląd sytuacji. Tym razem było standardowo bo PW zawierało życzenia od adminów, ale myszkując po wątkach stwierdziłam, że nadal zdarzenia mają swoje drugie życie w na zamkniętych forach.

I tak dla przykładu poznańska Elektrostymulacja, o której głównie superlatywy ujrzały światło dzienne zaczęła się pojawiać w zupełnie innym świetle. Bo brudno, bo ciemno, bo prowizorka, bo bez pomysłu, bo wyciąganie ochotników do działania, bo…, bo…, bo… No cóż jestem w stanie zrozumieć, że jak się ktoś z Warszawy przejechał do Poznania to miał wielkie oczekiwania, które nie wytrzymały konfrontacji z rzeczywistością. Ale aktywność imprezowa klimatyczna nauczyła mnie jednego – im mniejsze oczekiwania tym większe prawdopodobieństwo miłego zaskoczenia lub w odwrotnej sytuacji większe prawdopodobieństwo rozczarowania.

I jeszcze raz sprawdza się powiedzenia, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Ktoś kto jest na klimatycznej imprezie po raz pierwszy (bez względu na jej standard) będzie podekscytowany z powodu nowości wydarzenia i możliwości obcowania z niestandardowymi zachowaniami. Ktoś kto ma już kilka imprez na koncie (znowu bez względu na ich standard) widzi więcej i ma punkty odniesienia. Każda z osób z tej drugiej grupy przeszła swoja imprezową inicjację, każda. I być może dziś już nie pamięta jak przesiedziała całą w ciemnym kącie nie zamieniając więcej niż dziesięciu zdań z innymi. Być może nie pamięta, jak czuła się obca mając w głowie myśl przewodnią w rodzaju 'i chciałabym/ chciałbym i boję się). Być może nie pamięta już obrazu tych uczestników, którzy ze swobodą przechadzali się wśród gości, rozmawiali, śmiali się, tańczyli czy też prezentowali swoich uległych. A szkoda, bo wszak nie było to tak dawno… 3, 4, 5 lat temu… Jakaż ta pamięć krótka potrafi być.

Sama byłam zdegustowana październikową FF3 (co prawda nie nastawiałam się na nic ekscytującego ale i tak się rozczarowałam). Śląska dominacja - prostacka i ocierająca się o zwykle katowanie osoby występującej w roli uległego to nie moja bajka. Ale jeżeli czytam (a także słyszę) o poznańskiej chłoście, w której operator bata zatraca się w czynności a chłostany traci przytomność to odejmuje mi mowę. A co mają powiedzieć nowicjusze, którzy dostają taki hardcore na przystawkę?

Matko chwalą nas!

2010-12-20T17:19:00.004+01:00

Mowę mi odjęło więc tylko dialog przytoczę znany nie od dziś:

- Matko, matko chwalą nas!
- Kto córuchno?
- Wy mnie matko a ja was!

Wiele rzeczy mój rozum przyjąć jest w stanie ale na przerosty ego i megalomanię mam ataki śmiechu. Obśmiałam się jak widząc jako atrakcję Fetyszomanii pokaz shibari przygotowany i zaprezentowany na Fetyszozie, jeszcze śmieszniej było kiedy na październikowej edycji jako nowum sięgnięto po body sushi, które także pojawiło się na scenie ponad rok temu. Ale okrzyknięcie Fetyszomanii największą imprezą fetyszową w Polsce spowodowało, że oplułam monitor ze śmiechu. Co prawda na żadnym innym forum poza FetLife ten ozdobnik się nie pojawił… Uuuu grubo i bogato i od razu cieplej w ten zimowy poniedziałek.

No to gdzie na imprezę fetish w styczniu? Hmm… wygląda na to, że gdzieś do obcych, tam gdzie na forach nie toczą się kilometry dyskusji o wyższości dresscodu nad jego brakiem. Tam, gdzie ludzie przychodzą, żeby bawić się a nie stękać. Święty Mikołaj bilety pod choinkę wrzucił więc nucąc pod nosem Who Let the Dogs out? odliczam dni i fly…

Poznańska Elektrostymulacja 11.12.2010

2010-11-07T21:53:00.004+01:00

Dziewiątego dnia dziesiątego miesiąca anno domini 2010 było sobie FF3. Odnotowane. Wrażenia? No cóż - najgorzej wydane sześćdziesiąt złotówek na wejściówkę. Gdy nie tych kilka osób, z którymi miło było się spotkać byłyby to jedne z gorzej spędzonych godzin. A jeśli już o godzinach mowa to Poznania będzie ich ze cztery… Wersja mniej marketingu więcej klimatu to
zdecydowanie model bliższy mojemu sercu. Tak czy owak trzymam kciuki za SinClub.

FETYSZ-O-MANIA 3

2010-10-31T22:10:00.000+01:00

Data: 2 października 2010

Lokal: No Mercy, Warszawa

Innowacje organizacyjne:

· brak

Innowacje artystyczne:

· gość specjalny Kasia Kropka („SPA pod Czerwoną Latarnią", "PERWERSJA")

Publikacje:

http://coffeeblack.blog.onet.pl/Z-CZYM-SIE-JE-FETYSZOMANIE-CZY,2,ID415477118,n

FETISH FUCKTORY 3

2010-10-30T22:32:00.000+02:00

Data: 9 października 2010

Lokal: M25, Warszawa

Innowacje organizacyjne:

· przekaz video ze sceny na duży ekran powyżej

Innowacje artystyczne:

·        dr Manuela & Eshaya FemDom
·        Pepper Sparles (Finlandia)
·        Kodoq Katie & Nathashah (Finlandia/ Polska)

·        Vodrey & Schultz (Francja)

Publikacje:

John Lennon

2010-09-30T23:23:00.000+02:00

"Życie zdarza się kiedy planujesz coś innego "

John Lennon

Dlatego wbrew zasadom, którym hołdowałam przez lata nie planuję jutrzejszego dnia. Po prostu stanę do starcia w samo południe z makijażem, na obcasach i zobaczymy co z tego wyniknie. Ostatnie dwa miesiące to wielka gonitwa myśli i powstrzymywanie się przez wykrzyczeniem prawdy. Ale to także kojący wpływ Adriatyku, kryształowej wody, gorącego powietrza. Powolne oddzielanie planów od realnych zdarzeń. Trudno tak nagle przestać planować, zaniechać tworzenia listy 'to do' i wykreślania z niej kolejnych pozycji. Przede mną przedefiniowanie spontanu… A na początek zamiast planować i realizować wyjrzę przez okno i zobaczę co przyniesie wiatr.

Sic vi pacem para bellum

2010-07-09T09:39:00.001+02:00

Nie sądziłam, że do tego dojdzie, a jednak. Czas ogłosić pospolite ruszenie!

Błysk wspomnienia

2010-06-22T16:55:00.007+02:00

Mogą minąć dni, miesiące i lata ale przychodzi noc krótsza od innych kiedy wyrywa mnie ze snu wspomnienie. Błysk i trzask wewnątrz głowy i dusza ulatuje w bezkres trawy. I umysł wie, że to jutro ale dusza podpowiada, że zaledwie wczoraj

http://czwarta-nad-ranem.blogspot.com/2005/06/i-sowo-stao-si-ciaem.html

Panienki Madame Cleo

2010-06-18T16:33:00.004+02:00

Autor: Lucianne Goldberg

Madame to osoba zaufania publicznego, zwłaszcza dla klientów paryskiego przybytku rozkoszy, a w szczególności gdy ten przybytek jest najbardziej ekskluzywnym z możliwych. Status quo zostaje zaburzone, kiedy wychodzi na ja, że Madame zamierza opublikować swoje wspomnienia

Zwykło się mawiać, że jedynymi pewnymi rzeczami na świecie są śmierć i podatki. U podstawy opisanej historii tkwi ni mniej ni więc tylko francuski urząd skarbowy. Niesubordynowanym podatnikiem unikającym swych powinności jest ni mniej ni więcej tylko paryska madame. Decyzja o spisaniu i opublikowaniu historii życia wywołuje nerwowe ruchy wśród wielu możnych tego świata – zarówno klientów jak i byłych pracownic.

Irlandzki pisarz namaszczony do spisania wspomnień ze szczątków opowieści próbuje złożyć historię życia madame. Powieść napisana z ogromnym wyczuciem i dobrym smakiem obfituje zarówno w retrospekcje jak i wątki kryminalne. Stosunkowo niewiele jest scen, których obecność w książce może sugerować tytuł. Ale brak dosłowności jest w tym przypadku niewątpliwą zaletą. Powieść ma swoją aurę tajemniczości przyprawiona odrobiną perwersji i przede wszystkim erotyzmu. Bohaterki to indywidualności, każda nakreślona bardzo starannie i kompletnie. Charakterystyczne ruchy, pozy a nawet akcent. Ekskluzywność i Tajemnica – takie imiona mogłyby nosić… Wciągająca, lekka, letnia lektura – polecam!

Leonard Drzewiecki

2010-06-17T11:22:00.003+02:00

"Nadzieję trzeba żywić, bo zawsze jest głodna."

I właśnie dlatego mam dobrze zaopatrzoną w marzenia spiżarnię. Jeszcze tylko piwniczka na wino i jesteśmy w domu ;)

We śnie

2010-06-17T11:10:00.002+02:00

We śnie jesteś moja i pierwsza

we śnie jestem pierwszy dla ciebie

rozmawiamy o kwiatach i wierszach

psach na ziemi i ptakach na niebie

We śnie w lasach są jasne polany

Spokój złoty i niesłychany

pocałunki zielone jak paproć

Albo jesteś egipska królowa

jak miód słodka i mądra jak sowa

a ja jestem dla ciebie jak światło.

Konstanty Ildefons Gałczyński

Ciepłe promienie słońca nastrajają optymistycznie i jakoś tak unoszą ponad rzeczywistość. Pozwalają myślom przezwyciężać siłę ciążenia i szybować na wiatrowych włosach. Ciepło, cicho, sennie. Książka w ręku lub książka pod głową. Książka, z której słowa wmaszerowują przez uszy i oczy do wnętrza umysłu. I ucztują. Tworzą kolejne światy. I niespodziewanie wyciągnięta kartka z wierszem. Zapisana dawno temu. Pożółkła. Spłowiała. Ale słowa wciąż żywe.

Wniebowstąpienie na Elphinstone Reef

2010-06-15T10:40:00.000+02:00

Nazwa tej rafy musiała się obić o uszy każdemu kto puszczał bąbelki w Morzu Czerwonym. Rafa charakterystyczna i nie możliwa do pomylenia z żadną inną – wąska i długa od góry patrząc o ściankach opadających niemal pionowo. Północny i południowy kraniec rafy zwieńczony schodkowo usytuowanymi plateau. Północny kraniec z charakterystyczną 'rysą' – pionową szczeliną, która na kilka metrów w głąb 'odcina' końcówkę rafy. Rafa stoi sobie w szczerym polu (to jest oczywiście w szczerym morzu) więc prądy bywają tu silne ale dzięki temu można poobserwować dużego zwierza. Właśnie na Elhinstone udało mi się sfotografować mantę :).

Nurkowałam na Elphinstone pięć razy, zawsze z zachwytem i satysfakcją. Ostatnie nurkowanie podczas tegorocznego safari sprawiło, że Elphinstone ma teraz dla mnie zupełnie inną twarz. Dzięki bardzo dobrym relacjom z egipskim przewodnikiem i małą, zdyscyplinowana grupą o wyrównanym poziomie umiejętności oraz delikatnym nagięciem przepisów dotyczących dopuszczalnych w Egipcie głębokości nurkowania udało nam się zajrzeć rafie 'pod ladę'. Na południowym krańcu rafy, gdzie ma ona szerokość zaledwie jakieś 4 m, na głębokości 56m+ znajduje się 'brama'. Jest to duże, zbliżone w kształcie do koła o średnicy ok. 8m przejście.

Przed południem (ale nie bladym świtem!) należy wybrać na zanurzenie zachodnią ścianę rafy, tak żeby po przepłynięciu przez bramę wynurzać się po stronie wschodniej. Gra światła jest nie nieprawdopodobna, żeby nie powiedzieć, że nieziemska. Z każdym metrem wynurzania robi się jaśniej i błękitniej. Skojarzenie z wstępowaniem do nieba narzuca się samoistnie! Podejrzewam, że popołudniowy nurek w promieniach zachodzącego słońca (oczywiście w kierunku ze wschodu na zachód) może być równie ekscytujący ale osobiście tego nie sprawdzałam (jeszcze).

Z racji tego, że brama znajduje się pod nawisem rafy bardzo łatwo jej nie zauważyć nawet płynąc już na głębokości 50m. Bez przewodnika, który zna dokładną lokalizację, w odpowiednim miejscu 'zaparkuje' zodiak i rozpocznie zanurzenie w zasadzie niewykonalne bo czasu na szukanie na 56m nie ma a na deep stop i safety stop trochę wiatru potrzeba. Nie mniej jednak jeżeli ktoś będzie miał szansę zrobić takiego nurka to polecam. Z parametrów głębokości jest to miejsce klasy Blue Hole w Dahab ale zdecydowanie mniej znane.

St. Johns czerwiec 2010

2010-06-14T18:31:00.000+02:00

W końcu żaden wulkan ani inny audyt nie przeszkodziły mi w szybkim wypadzie do egiptowa. Wybrana trasa z kategorii SPA łamane na senatorium zaskoczyła silnymi prądami (ale zaowocowała dużym zwierzem). Sporo nurków w rafach o budowie labiryntowej dołożyło porcję adrenaliny a na koniec przejście przez podwodną bramę na głębokości 56,4 m. Mrrrrrr

FETYSZ-O-MANIA 2

2010-04-30T22:01:00.000+02:00

Data: 23 kwietnia 2010

Lokal: No Mercy, Warszawa

Innowacje organizacyjne:

· impreza pół-otwarta

· zniżkowa cena wejściówki po okazaniu biletu zpoprzedniej imprezy

Innowacje artystyczne:

· brak

Publikacje:

Szał

2010-04-28T13:31:00.004+02:00

Gdy mi nagle zarzucasz nogi na ramiona
wrzącej w żyłach rozkoszy warem rozogniona —

gdy ręce moje, węże oszalałe żądzą,
po udach Twych i brzuchu ślepe, gniewne błądzą —

gdy Twe trzewia nasienia opryskuje wrzątek,
gdy krzyczę żeś Ty wieczność, koniec i początek —

gdy wołam: daj mi oczy! daj mi Twoje oczy! —
— ziemia zrywa praw łańcuch i w bezkres się toczy

z świstem, z łopotem, z hukiem! — ziemia—klacz chutliwa
pędzi! tętni! — a nad nią skier pienistych grzywa!

Do grzbietu jej przywarci, przemienieni w jedno,
lecimy w zawierusze gwiazd w groźne bezedno!

Emil Zegadłowicz

Pełne pasji i ekspresji słowa, wzbierające falą emocji i opadające z Loskotem w przepaść. Bez planu, bez ścieżki, na oślep w ostępy. Drogowskaz do hedonizmu w najczystszej postaci. Rytm słów i sylab wykrzyczanych ekstatycznie, gdzieś między jednym a drugim haustem powietrza. Skurcz świadomości nabrzmiałej przyjemnością. Urocza drapieżność. Tu i teraz na ołtarzu rozkoszy dać się złożyć w ofierze i jednocześnie być biesiadnikiem tej uczty. Przez kręgosłup i skronie przegalopowało mi stado wspomnień najdzikszych z uniesień. Rewelacyjny wiersz.

Dni Cipki # scena pierwsza # ujęcie drugie

2010-04-27T13:44:00.000+02:00

Inicjatywa zatrzymana w pół słowa w związku z okolicznościami w drugi majowy weekend będzie miała drugie podejście. Trzymam kciuki za organizatorów a sama nadal mam w planie nawiedzić kilka z wydarzeń, ze szczególnym uwzględnieniem Wielogłosów.

Wulkan i inne okoliczności środowiska bytowania

2010-04-26T14:26:00.000+02:00

Urlopik z powodu, że wulkan poszedł się przewietrzyć. Na szczęście udało się temat ogarnąć i można zacząć odliczanie od początku, niestety na liczniku jest jeszcze 30 dni. Tym razem do terminu to ja się musiałam dostosować i niestety koliduje znacząco z Korespondencyjnymi Mistrzostwami Polski w pływaniu. Wrrrr.

Praca robi mi zdecydowanie źle na samopoczucie. W zasadzie to nie sama praca ale dojazd do biura po przeprowadzce, przeciętny dzienny czas spędzany w samochodzie to dwie godziny czterdzieści minut (sic!).

Cipko-Obchody-2010

2010-04-06T17:41:00.004+02:00

I doczekała kobieca intymność dni ku swojej czci. Już pod koniec tygodnia, w piątek rozpoczynają się Dni Cipki. W programie wszystko co się skojarzyć mogło (nie koniecznie wprost) z ciepłym, sliskim zakamarkiem. Wernisaż rysunków i kolaży, rozmowy sprowokowane Wielką Księgą Cipek i pokazy filmowe. Odczyty, deklamacje, tworzenie szablonów na koszulki i znaczków, pokazy filmów (m.in. "Łechtaczka - piękna nieznajoma", "The Perfect Vagina", "Petals. A journey into self discovery"), warsztaty performensu, warsztaty plastyczne, pokaz mody inspirowany kobiecą seksualnością. A na koniec – jak wisienka na torcie – rozmowy o tym co nas boli i konkurs na najbarwniejszą opowieść.

Gdzie? Kiedy?

9-11 kwietnia 2010r

UFA
ul. Solidarności 82, Warszawa

Obiekt Znaleziony
pl. Małachowskiego 3 (podziemia Zachęty), Warszawa

Program jest ciągle żywy więc najlepiej zerknąć przed wyjściem z domu na jego najbardziej aktualny ROZKŁAD JAZDY

Się przelewa

2010-04-05T23:28:00.000+02:00

Kropla po kropli dopełnia się garniec z decyzyjnością. I chociaż parowanie jest znaczne i sporo tego co skapie to odlatuje w niepamięć, to jednak zawartość garnka rośnie. I tak się zastanawiam czy wypłynie powolutku nie mówiąc nic nikomu czy może wykipi jak nieupilnowane mleko. Mogę zwalać na wiosenne przesilenie, na zmęczenie zimą, przeprowadzkę, dłuższą drogę do pracy i kilkanaście innych rzeczy, ale prawda jest taka, że bateryjki mi padły. I to ostatecznie. Prawdę powiedziawszy to nie pamiętam żebym miała aż tak wysoki stan 'niechcemisia' i temu podobnych nastrojów.

Wrzuciłam sobie chyba garść piachy w trybiki i powolutku, ząbek po ząbku maszyneria się zaciera i staje. I nie pomogą gesty ludzkiego paniska w postaci wielkiej zielonej rośliny w równie wielkiej donicy, która pojawiła się nagle w moim gabineciku. Ba, nawet fakt posiadania pokoiku na wyłączność mnie nie rajcuje. Jak się traci serce do nie sposób tego nadrobić niczym innym. No dobra czas jakiś jeszcze można zamarkować przy pomocy poczucia obowiązku, ale tak kręcony biszkopt nawet jak urośnie to niebawem opadnie.

Nie mój biurowiec. Nie moje biurko. Nie moja firma. I zmiana ksiąg na inne tez już nie pomoże. Trzeba ruszyć z posad bryłę rzeczywistości i nadać jej zupełnie nowy kształt. Zacznę od zdystansowania się, przeskoku w ciepełko i słoneczko – naładowane bateryjki działają sprawniej J

Pisanki erotyczne

2010-04-03T19:37:00.008+02:00

Paski, kropki, kurczaczki, zajączki i temu podobne duperele potrafią się przez lata przejeść. I to niejednokrotnie. Ale na szczęście są tacy, którzy potrafią być ponad to i zdobić pisanki w całkiem odmienny sposób. Co więcej są tacy, którzy potrafią to docenić i jeszcze propagować taką awangardę. W Muzeum Historii Regionalnej w Dorfchemnitz odbywają się doroczne wystawy pisanek. Na jednej z wystaw dominowały motywy… erotyczne. Co ciekawe autorzy malunków nie ograniczali się do kopiowania scen z klasyki malarstwa (choć rubensowskich kształtów na skorupkach nie zabrakło). Na pisankach uwieczniono sporo postaci odzianych w zmysłową bieliznę a nawet obrazki bondage.

Ciekawa jestem jakie skojarzenia mogą się pojawić podczas jutrzejszego dzielenia jajkiem ;)

Smacznego jajka zatem!

20:70:10

2010-03-26T12:30:00.001+01:00

Zloty podział Jack'a Welsh'a zazwyczaj się sprawdza, konsekwentna realizacja tych założeń przynosi wymierne korzyści organizacji. Ci dwudziestoprocentowi posiadający ponadnormatywne przywileje (ujmując to obrazowo dziwki i koks na zawołanie) są bogami. Siedemdziesięcioprocentowi mają ciepłą posadkę, pracują z maksymalnym zaangażowaniem, ale nie ponad standard – dobra płaca za dobra pracę. Dziesięcioprocentowi obibocy rotują jak w czasie wirowania pralki. Sielanka i książkowe wręcz rozwiązanie.

Tylko co się dzieje kiedy zawirowanie na rynku sprawia, że dotychczasowi bogowie nie są nawet półbogami? I to nie dlatego, że zmienili sposób pracy, ale dlatego, że nie mają dla kogo pracować. Ot taka po prostu utrata Klienta. Głównego Klienta dodać należy. Latami wypracowane relacje stają się nagle warte mniej niż zero L.

Obiektywnie rzecz ujmując należałoby wczorajszych bogów strącić do Hadesu. Ba, poszukać nowych bogów wśród populacji 70%. Ale… no właśnie, ale… Iksiński jest tu od zawsze, Igrekowski był mistrzem ubiegłego roku, Zetowski to brat/siostra/ kuzynka (niepotrzebne skreślić), a co do paru innych tez najdą się dziesiątki wytłumaczeń. Kierownicy wskazują, że mają samych najlepszych i zarobionych ludzi . A wytyczne z centrali proste do bólu – zredukować fafnaście osób. I co przeważy? Pragmatyzm Papy Jacka czy lokalne sentymenty? Interes organizacji czy interes sieci? Kolesiostwo czy biznesowa analiza przydatności? Rachunek wyników czy pobożne życzenia? Nie będzie z tego ani kapitalizmu z ludzką twarzą ani kapitalizmu przez duże ka. I oszczędności się znajdą… najwyżej zamiast jednej zredukuje się dwie osoby z backoffice – oszczędności "bajońskie" …

I jeszcze wytyczna nadrzędna – zawołać, poinformować, wręczyć list (w piątek o siedemnastej) i prosto z rozmowy odprowadzić do drzwi. W tym czasie służby techniczne odcinają dostęp do zasobów, blokują karty dostępu. Do widzenia, w poniedziałek już nie przychodź, wszystkie świadczenia dostaniesz razem z wynagrodzeniem. Uwaga – nie chodzi tu o dyrektora zarządzającego przyłapanego na szpiegostwie gospodarczym. Mówimy o prostych pracownikach liniowych: recepcjonistka, programista, account…

Ohyda i paranoja w jednym. Błeeeeeeeeee.

Intelektualnie zapłodniona

2010-02-24T23:17:00.000+01:00

Tak właśnie się czuję. Ile przyjemności może dać konwersacja ten tylko się dowie, kto otworzy usta. Osoba z dawna niewidziana, tematów multum a do tego ciekawe punkty widzenia. I empiryczne potwierdzenie faktu, że się człowiek przez całe życie uczy. Dziś na przykład było o uległości atawistycznej i cywilizacyjnej, o reaktywności, o fetyszu i fetyszystach, i o sposobie myślenia charakterystycznym dla dominujących. Nigdy nie postrzegałam tego mojego skrupulatnego planowania i satysfakcji z efektu jako źródła przyjemności odczuwanej przez dominujących. Wszak to nie ja jestem beneficjentem moich puzzli, ale faktem także jest, że to mnie cieszy najbardziej kiedy zaplanowany efekt da się uzyskać. Kiedy twarz jedna czy druga rozjaśnia się w uśmiechu czy zastyga w zaskoczeniu.

Spięcie na synapsach. Trzask, Błysk. I czuję się odświeżona, zupełnie jakbym przewietrzyła czaszkę. Nowa perspektywa starych spraw i nowe pomysły. Mózgu do dzieła!

THE DARK SIDE OF VALENTINE

2010-02-21T21:43:00.000+01:00

Data: 13 lutego 2010

Lokal: Club 1500, Club Fetish, Warszawa

Innowacje organizacyjne:

· bilety dostępne przez www.ticketonline.com.pl,

· reklama outdoor billboard

· sponsoring FunFaktory

Innowacje artystyczne:

Abstrakt:

http://www.clubfetish.pl/

Żona równoległa

2010-02-14T22:34:00.004+01:00

Autor: Rainer Erler

Doskonała lekka i dowcipna lektura na zimowy wieczór. Nieduża objętościowo ni to powieść ni to nowela. Ze względu na podział rozdziałowy oraz sposób umiejscowienia akcji a także rozwój wątków struktura tej książki najbardziej przypomina… sztukę teatralną, z której usunięto didaskalia.

Bardzo dobrze, mocno naszkicowane postacie, ciekawa interakcja, zderzenie purytańskiego sposobu życia rodzinnego z nagła potrzebą emancypacji i nowoczesności pani domu. Pomysł prosty opierający się na wprowadzenie w życie konceptu zalegalizowania kochanki męża przez stworzenie pod jednym dachem trójkąta – stąd tytułowa równoległa żona.

Tekst utrzymany konwencji w szekspirowskiej Komedii omyłek, równie zaskakujące zwroty akcji, absurdalne zbiegi okoliczności oraz postacie targane wewnętrznymi rozterkami. W tle jeszcze jedna równoległość – telewizyjna premiera sztuki o trójkącie właśnie. Najzabawniejsze jest to, że nieświadomi wyświetlanego teatru bohaterowie tworzą własną sztukę równoległą w Tm samym czasie.

Bardzo ładny język, rewelacyjnie dopasowany do wykreowanych postaci, różnorodność zarówno słownictwa jak i postaw. Mnie osobiście książka towarzyszyła podczas trzech wieczornych kąpieli, ale zasadniczo do przeczytania za jednym podejściem. Zdecydowanie polecam bo lekkiej literatury w temacie erotycznym raczej jak na lekarstwo.

Zoozański

2010-01-24T23:14:00.002+01:00

Jest juliański i gregoriański to może być i zoozański. Kalendarz rzecz jasna. W zoozańskim z założenia wycinam styczeń. Po pierwsze moja nieulubiona pora roku charakteryzująca się niskimi temperaturami i upierdliwym opadem stanie się wówczas znośniejsza bo krótsza. Po drugie nie będzie mi lat przybywać skoro urodzin obchodzić nie będę. Po trzecie najbardziej pracowity miesiąc w roku przestanie spędzać mi sen z oczu. Wrrrrr brrrr i temu podobne. Po czwarte roczne statystyki aktywności seksualnej będą lepiej wyglądać skoro wyeliminuję źródło apatii seksualnej .

Parafrazują wypowiedź jednego z partnerów biznesowych – nie drapię się po dupie bo nie mam czasu przypomnieć sobie, że wogóle ją posiadam, o drapaniu nie wspomnę.

Perspektywa na najbliższe pięć tygodni to przeprowadzka do nowego biura, a w międzyczasie audyt finansowy i UKS. Jakieś pytania? Ja mam jedno – a może luty tez usunąć? Profilaktycznie?

Byle do wiosny! Byle do wiosny! Byle do wiosny!

Międzynarodowy Dzień Fetyszu

2009-12-28T01:30:00.003+01:00

Międzynarodowy Dzień Fetyszu – inicjatywa młoda ale warta odnotowania w annałach historii. Po raz pierwszy IFD (International Fetish Day) obchodzony był 16 stycznia bieżącego roku, w rok po ustanowieniu NFD (National Fetish Day) w Wielkiej Brytanii 21 stycznia 2008r. (patrz: Wikipedia).

To, co należy zapisać na plus inicjatorom IFD to fakt braku narzucania/ wymuszania obchodów zgodnie z jedyną słuszną koncepcją powstałą na wyspach. Wręcz przeciwnie! Mile widziany jest każdy przejaw świętowania, a chętni mogą się podzielić swoimi koncepcjami, planami czy relacjami z działań na stronie IFD.

Do pierwszej rocznicy IFD zostało niecałe trzy tygodnie, może warto w tym dniu spotkać się w towarzysko i wznieść kufelek w intencji tej "nowej świeckiej tradycji"? Dodam tylko, że kalendarz sprzyja bo 16 stycznia 2010r. to sobota.

Smak miodu

2009-12-26T23:05:00.004+01:00

Salwa al-Nu'ajmi

Z cała pewnością książka jest inna niż można się tego spodziewać. To, co zaskakuje i uwodzi od pierwszej linijki to język – ciepły, subtelny, zmysłowy, kobiecy. Niedopowiedzenia, słowa, które zawisły gdzieś pomiędzy myślą o brzmieniem. Historie opowiedziane słowem ale i obrazem, szczególnie tym, który staje się wytworem wyobraźni.

Tematem książki są książki, a dokładnie teksty, a jeszcze bardziej dokładnie stare arabskie teksty traktujące o sztuce miłosnej. Wytrawne i tajemnicze. A wszystko wplecione w losy innych osób, historii miłosnych a przy tym wpasowane w realia dwudziestego pierwszego wieku. Oto bowiem autorka przygotowuje wystąpienie na konferencji poświęconej starożytnym tekstom miłosnym. Jest tu i walka wewnętrzna z przyznaniem się przed samą sobą do fascynacji tematem, jest i poszukiwanie tekstów źródłowych, ich zgłębianie i interpretacja. A na koniec rozczarowanie spowodowane tym, że jednak Ares zwycięża Erosa. Oto bowiem ze względów bezpieczeństwa, na skutek zdarzeń z jedenastego września konferencja nie dochodzi do skutku.

W treści książki pięknie nakreślona jest postać Myśliciela – kochanka, przewodnika, przyjaciela, mężczyzny. Postaci niemal metafizycznej, możliwe, że fikcyjnej ale jednocześnie takiej, która w bardzo silny sposób odcisnęła się na życiu narratorki.

To, co trochę rozczarowuje to stosunkowo mała ilość cytatów z oryginalnych tekstów. Nie będę ukrywać, że właśnie na nie nabrałam apetytu czytając zapowiedzi książki. Rozczarowani będą zapewne ci, którzy w Smaku miodu szukają obrazoburczych i perwersyjnych opisów wyuzdanych orgii rodem ze wschodnich haremów. Nic z tych rzeczy. Więcej tu aluzji i sugestii niż rzeczywistych opisów. I to właśnie czyni tę książkę wyjątkowo pociągającą. Subtelne takty erotyki a nie drapieżne akordy porno. Książka zdecydowanie dla koneserów i badaczy słowa erotycznego, wymagająca niezmąconego umysłu i odpowiednich warunków na lekturę.

Ernest Hemingway

2009-12-26T02:25:00.002+01:00

"Człowiek jest tylko raz młody.
Później musi już szukać sobie innej wymówki."

Póki co jednak będę używać tej jednej, może kiedyś, w wolnej chwili, przyjdzie mi do głowy jakaś inna.

Dwie trzecie

2009-12-25T23:53:00.000+01:00

Bliżej niż dalej już do końca. Obowiązkowe wizyty odbębnione, sztuczne uśmiechy i dobra mina do sytuacji. Dzieckiem będąc uwielbiałam święta, dziś z nich wyrosłam. Nie są nawet dniem wolnym od pracy bo udawanie świątecznego nastroju jest nie mniej męczące niż każda inna praca. I cieszą mnie niezmiernie takie fakty jak otwarte kina, jak premiery filmów zaplanowane właśnie na dwudziestego piątego grudnia. Już nawet sam kościół traktuje nietykalne do niedawna tradycje jako przybliżenie a nie aksjomat – żeby się papież nie zmęczył pasterka o dwudziestej trzeciej a nie dwudziestej czwartej. Krajowa rada radiobufonów i telenadzorców zdejmuje emisję raklamy Hoopcoli – pierwszej od dawna zabawnej i ciekawej reklamy na szklanym ekranie – bo obraża uczucia religijne. Dwanaście potraw staje się umowne zarówno pod względem ilości jak i rodzaju. Kolędy zamiast w kościołach rozbrzmiewają w sklepach.

Co to ma wspólnego z obrazem świąt jaki pamiętam z dzieciństwa? Nic. Kompletnie nic. Więc nie widzę sensu w celebrowaniu czegoś, co nie jest nawet wspomnieniem tradycji. Czas już na nowy model tradycji uwspółcześniony, ale póki co został jeszcze jeden dzień.