Kilka słów a cieszy

Dostałam dziś przepięknego mail'a, wprawił mnie w zadumę i doskonały humor. Może ten, kto go napisał trafi tu kiedys i powie coś jeszcze... Na razie zapisze sobie te słowa:

Zooza, ośmielam się raz jeszcze powitać Cię!Dziękuję za poświęcony mi czas i nową historię.Dziękuję za wszystko co się w niej wydarzyło i za to że tak wspaniale to opisałaś.Dziękuję za to wszystko co wyłącznie dzięki Tobie się jeszcze wydarzyć może, choćby nawet nikt nigdy się o tym nie dowiedział.Dziękuję to za mało powiedziane. To niegodne Twoich osiągnięć i doznań.Wiem że słowo magia w Twoich ustach nie jest ani trochę na wyrost.Magią i cudem jest Twoje życie.

Dziękuję za te słowa Nieznajomy :)

SMS

Pan tak daleko... i na tak długo... dobrze, że chociaż technika daje namiastkę bliskości. Co może sprawić wiekszą radość niż przeczytanie z samego rana takiej wiadomości?"Podnieca mnie myśl o Twojej cipie, miekkiej, delikatnej, uległej. Kocham Cię suko, moja suko. I marzę o Twoim oddaniu, całkowitym, do utraty woli, ciała, duszy"Świat wygląda inaczej, warstwę brudno szarej śniegowj brei przebijają młode, zielone listki. Ta zima musi się kiedys skończyć! Słoneczko pożądania wzywa wiosnę :)

Po raz pierwszy była tylko ze mną…

Pan pracował w gabinecie, w półmroku, z własnymi myślami i stosem papierów, na których kreślił liczby i schematy. Pochłonięty innymi sprawami nie zwracał na nas najmniejszej uwagi… Wieczór był jeszcze całkiem młody, kiedy podeszła do mnie. Nie ocierała się, nie tuliła do mnie, stała tylko z wyciągniętą dłonią i powtarzała ‘nooo chodź…”. Nie miałam ochoty, zupełnie jej we mnie nie było, wszystko uleciało, rozmyło się w szarej rzeczywistości. Z niechęcią wstałam i zaczęłam zdejmować z siebie ubranie. Ona, wówczas już naga, leżała na środku łóżka i gestem zapraszała mnie do siebie. Kiedy tylko znalazłam się w zasięgu jej ramion siłą wdarła się między moje nogi sięgając intymności językiem. Jak na uległą to za dużo w niej dominacji, zresztą powtarzam to od pierwszego naszego spotkania, ona jest switchem czy to się komuś podoba czy nie. Czasami odczuwam przyjemność, kiedy gwałtownym ruchem dłoni wsuniętej we włosy ustawia moje usta sobie do pocałunku. W zasadzie to zawsze to lubię. Ale ona wie, że nie chcę, żeby próbowała mnie zdominować. Ona to wie, i chociaż czasami ją trochę ponosi - respektuje to ustalenie. Zresztą te chwile są takie rzadkie… Ona jest przede wszystkim suką naszego Pana, a ja …hmm jestem trochę jak Jego namiastka. Zawsze to czuję, że nie ma mnie w jej głowie… przyzwyczaiłam się.

Jestem rozdrażniona, jej pieszczoty są dla mnie niemiłe. Uciekam. Uciekam i proszę ją, żeby odsłoniła dla mnie swoja kobiecość. Nie jestem w stanie znieść pieszczoty, ale chętnie ją ofiaruję. Uwielbiam ją pieścić. Pozwala mi to robić tak, jak sama lubię… tak trochę mocniej… Dotykam policzkiem wzgórka, tam dosięga mnie jej zapach. Mogłabym tarzać się tym zapachu jak drapieżnik przed polowaniem, ubrać się w niego. Wtulam cała twarz i chłonę ten aromat rozkoszy tej mojej-nie mojej kochanki. Drży, a przecież jeszcze nawet nie dotknęłam jej najdelikatniejszych miejsc. Ledwo muskam ustami i policzkiem wzgórek i zamknięte wrota do królestwa rozkoszy. Lubię jak się pręży, jest bezgłośna, nie widzę jej twarzy, jedynie mięśnie drgające mówią mi czy idę we właściwym kierunku… Pozwala mi zagryzać zęby na swojej kobiecości, zasysać ją na granicy bólu. Kocham te pieszczoty, jest pierwszą kobietą, która pozwala mi tak się pieścić, tak dziko. Po stokroć wolę pieścić ją niż oddawać się takiej pieszczocie. Boję się, że mnie kiedyś odepchnie, że zapomnę się, że ugryzę zbyt mocno. Sama wiem jak zapamiętuję się podczas tego aktu. Świat zamyka się wówczas między jej udami. Czasami sunę powoli zębami po łechtaczce na granicy wytrzymałości i muszę się bardzo powstrzymywać, żeby nie zrobić jej krzywdy w tej namiętności. Taaak uwielbiam ją lizać i gryźć… Czasami kiedy leżę tak między jej nogami marzę o tym, żeby poczuć pejcz na swoich intymnościach… ale to tylko taka szybka myśl galopująca… I przychodzi ten moment, kiedy zabiera mi wszystko. Kiedy nie jest w stanie znieść mojego dotyku już więcej. Kiedy zasłania dłonią swoja kobiecość nawet przed moim oddechem. Ach wtulić się w nią, w to cudowne pulsujące ciepłem miejsce…

Zobaczyłam w jej oczach to, co tak bardzo lubię, dziki błysk, szybkie spojrzenie na paznokcie, strzepnięcie dłoni niczym trzask z bicza… Tak układam się na plecach, jeszcze dysząc, nie uspokoiwszy oddechu. Ona taka dzika rozsiada się między moimi ugiętymi udami. Podnosi dłoń do ust. Lubieżnie oblizuje palce… jeden… dwa… trzy… przymykam oczy. Słyszę jeszcze otwieraną buteleczkę oliwki… ale jest to ostatni dźwięk z otoczenia jaki do mnie dociera. Czuję krople rozpryskujące się na wzgórku… czuję palce wędrujące do mojego wnętrza. Powoli , delikatnie wsuwa się w mnie. Opuszkami palców dotyka macicy, drżenie… nic tylko drżenie… Przez moment czuję pazurki wsuwające się we mnie… jeszcze jeden może dwa ruchy i wsunie w mnie dłoń. To oczekiwanie to zasłuchiwanie się w sobie… to… to jest takie niesamowite. Przecież wiem, że wsunie tę swoją szczupła dłoń, robiła to już nie raz. Ale zawsze jest inaczej, to zawsze jest nowa historia. Czuję kostki przechodzące przez punkt krytyczny, czuję piąstkę wypełniającą moje wnętrze. Cudowne uczucie. Dotyka mnie od środka. Najpierw powoli, obracając pięść na boki, pociera, drażni… Potem co raz szybciej. I nagle zaczyna wychodzić chcę krzyczeć… nie ja podobno krzyczę więc to coś więcej niż tylko chęć krzyku. Próbuje wyciągnąć zwinięta pięść, zmysły szaleją… cofa ją i znowu chce zabrać i tak bez końca. To nieprawdopodobne uczucie. Coś tak nieziemskiego co tylko można sobie wyobrazić. Świat nie istnieje. Zapadam się w coś lepkiego… czuję jak zamykam się na jej nadgarstku, jak otulam dłoń sobą. Jeszcze! Chce jeszcze! Ona to wie… Nie zabiera mi swojej dłoni… zaczyna wszystko od początku. Mogłabym tak trwać bez końca. Nic nie jest w stanie dać mi takiej przyjemności jak pieszczota dłonią. NIC. Jest niezmordowana, daje mi kolejne szczyty… korona Himalajów jest moja!. Cudowny, boski odlot w krainę nieprzytomności…Krzyk tęsknoty i ulgi kiedy zabiera dłoń. Ja nie potrafię powiedzieć dość… nie potrafię. Jeszcze kwadrans, może dłużej zanim wszystko ucichnie, zanim przewali się przeze mnie nawałnica orgazmów, które teraz dopiero przyjdą… Podciągam kolana do piersi napinam krocze i … zaczyna się. Mruczę i tarzam się w pościeli, w każdym razie takie są relacje, a ona jest przy mnie. Tuli mnie, głaszcze moje włosy. Okrywa, jest ze mną kiedy epilog rozkoszy dokonuje się we mnie. Po raz pierwszy jest tylko ze mną… nie wstała, nie odeszła, jest tutaj ze mną… Zagryzam zęby na dłoni, którą głaszcze moja twarz… Dziękuję. Tak bardzo dziękuję, kochana… Po raz pierwszy byłyśmy tylko i aż kochankami, wyłącznie kochankami…

Kiedy otwieram oczy widzę ją z uśmiechem na twarzy, z oczekiwaniem. Wiem, że chciałaby to przeżyć. Jej oczy śmieją się do mnie i wołają spróbujmy. Chciałabym móc jej ofiarować taką rozkosz, może kiedyś się to nam uda ale jeszcze nie dziś nie jutro i pewnie nie moje dłonie… Ona potrzebuje bardzo szczupłych dłoni, bardzo smukłych… Tak bardzo chciałabym dać jej to cudowne doznanie, jeżeli nie sama to innymi dłońmi. LA mogłaby tego dokonać – ma niemal dziecięce dłonie… ale nie, moja kochanka nigdy nie zgodzi się na to, żeby ulegać kobiecie. Nawet za cenę tej nieziemskiej rozkoszy. Och jaka ona jest uparta. A przecież jeżeli zakosztuje tego choć raz nie będzie w stanie się oprzeć – wiem to.

Sucze kwestie: Rozmyślania o własnych błędach

Wydawało mi się, że wszystko, każdy najdrobniejszy nawet szczegół mojej drogi do uległości przemyślałam tysiąckrotnie. Sądziłam, że przewidziałam wszystko co mogło mnie spotkać, że jestem przygotowana na każdą ewentualność. Nic bardziej błędnego jak się okazało.

Oto bowiem moja uległość, mój oręż, moja duma i chluba, stała się moją słabością. Jestem bezbronna. Bezbronna wobec dominacji, nawet obcej. To silniejsze ode mnie. Momentalnie przyjmuję pozycję uległości wobec konfrontacji z emanującą dominacją. Bez słowa. Bez gestu. Sam wzrok wystarczył, żeby dać mi do zrozumienia gdzie jest moje miejsce. To nie tak miało być. Moja uległość nie jest dla każdego. Nie można tak po prostu podejść do mnie i zażądać jej, choćby i niewerbalnie. Właśnie obnażono znaczącą niedoskonałość moje bastionu… Ta świadomość bardzo mnie uwiera. Staram się coś z tym zrobić, ale nie jest łatwo. Wiem, że swoim zachowaniem sprawiłam przykrość mojemu Panu. Ale to było silniejsze ode mnie. Nie myślałam. To był odruch. Moje ciało i moja psychika zrobiły to co maja tak głęboko zakorzenione. Podporządkowały się. Muszę z tym walczyć. Muszę to zwalczyć. Muszę. Inaczej czy będę godna, żeby nazywać siebie suka mojego Pana.

Jeszcze dzień, jeszcze noc i uporam się z tym, niczego bardziej teraz nie pragnę… niczego. Najpierw muszę to przeanalizować, rozłożyć na atomy, zrozumieć, znaleźć zależności przyczynowo skutkowe. Taka osobista wiwisekcja. Rozmawiam z nim, staram się zrozumieć, ale jak mogę zrozumieć, jeżeli nawet literkami wywołuje u mnie dziwne uczucie…
xxxx (08-03-2005 14:11:58)
i żałuj że nie widzisz moich oczu
zooza (08-03-2005 14:12:31)
nie muszę ich widzieć, żeby się rumienić i spuszczać wzrok
zooza (08-03-2005 14:12:40)
nie muszę... pamiętam je...
xxxx (08-03-2005 14:12:43)
:)
xxxx (08-03-2005 14:13:03)
a ja dokładnie pamiętam jak to robisz.. jak kulisz ramiona
xxxx (08-03-2005 14:13:10)
jak ściągają ci się brwi..
xxxx (08-03-2005 14:13:19)
jesteś urocza w swoim poddaństwie

Jestem silna! Poradzę sobie! Zrozumiem i zmienię swoje zachowanie! Co mnie nie zabije musi mnie wzmocnić. I kropka.

Moja wielka porażka

Oto stało się coś, czego nigdy nie przewidziałabym, nawet w najśmielszych fantazjach. I wszystko teraz ma inny wymiar. Byliśmy w Manekinie – takie nieduże klimatyczne spotkanie. Miło. Pan – spokojnie dyskutujący z innymi – i my obie, w Jego bliskości i bliskie sobie nawzajem. Obdarzające się powłóczystymi spojrzeniami, dotknięcia dłoni, palce sunące po koronce pończoch, ukradkowe pocałunki i tulenie... Tak, wiem, że stanowiłyśmy swoistą atrakcję wieczoru, nie było osoby, która mniej lub bardziej badawczo się nie przyglądała.

A my? No cóż swobodne w miarę upływu czasu coraz bardziej. Siłą woli walczące z podnieceniem i pożądaniem i Pan, który zdawał się nie zwracać na nas uwagi... Potem ona – związana – zabawiała Pana i towarzystwo swoimi sztuczkami pod dyktando pańskiej dłoni. Z rękoma zasznurowanymi na plecach, w pozycji jak do modlitwy gasząca pragnienie spijając krople piwa z łyżeczki podanej przez Pana. Ale nie było zbyt efektywne. Pan jednak wie czym jest pragnienie. Nalewa piwo na spodeczek i przywołującym gestem nakazuje jej uklęknąć. Z miłością w oczach chowa się pod stołem i zachłannie chłepce płyn ze spodeczka. Nie powinno, a jednak dziwiło niektórych obecnych. Błyskają flesze. Pan jednak miał ochotę bardziej jeszcze pochwalić się swoja sunią. Zapalone świece obdarzają ją gorącymi łzami. Każda kropla wywołuje grymas na mojej twarzy, każde zetknięcie parafiny z jej skóra skutkuje nagłym drżeniem. Nie ma znaczenia, którą z nas Pan obdarza swoimi afektami, ta druga reaguje bez względu na to, czy bodźce są dla niej przeznaczona czy nie...I nie wiem na czym koncentrowali się obecni, na reakcjach jej czy na moich, miałam łzy w oczach, tak bardzo chciałam ją ochronić, ale niestety Pan miał inne zamiary. Nie pozwalał mi na jakiekolwiek przejawy aktywności, miałam Mu towarzyszyć – to wszystko. Czułam się trochę odsunięta, ale nic to, nie zwykłam polemizować z pańskimi decyzjami.

I taką pogrążoną w rozmyślaniach zastał mnie mężczyzna, który właśnie wszedł... Nasze spojrzenia skrzyżowały się na ułamek sekundy, wystarczająco jednak długo, żeby zmusić mnie do spuszczenia wzroku. Poczułam się nagle bardzo malutka, niepewna swego. A przecież Pan był obok, powinnam się zwrócić do Niego z tym, ale wiedziałam, że nie chciał bym zaprzątała Mu głowę drobiazgami. Postanowiłam unikać wzroku tego mężczyzny. Nie było łatwo, był wszędzie tam, gdzie zerknęłam. W Manekinie było zimno... stanęłam blisko piecyka, dyskretnie uniosłam rąbek krótkiej spódniczki, żeby obdarować ciepłem moje intymności. Poczułam ciepło rozlewające się po pośladkach... na myśl przyszło mi inne ciepło – to, którym obdarowują mnie dłonie Pana. I wtedy, unosząc twarz, znowu napotkałam to spojrzenie. Spłonęłam rumieńcem po dwakroć, nie dość, że bardzo mnie deprymował to jeszcze teraz obserwował moje wyczyny przy piecyku...

Z każda chwilą było gorzej i gorzej. Mężczyzna dosiadł się do Pana i rozpoczęli ożywioną dyskusję. A my stałyśmy tuż obok, tuż za Panem, przy barze. Mężczyzna mówił tak, żebyśmy słyszały rozmowę. Kochanka, bardzo już roznamiętniona, wsuwała mi dłoń pod spódnicę i całowała lubieżnie. Stałam przytulona do jej pleców, obejmując jej ramiona. Nagle tuż obok znalazł się ten mężczyzna.
- Jak bym widział moje suki – powiedział cicho.Teraz do wzroku, który wymuszał na mnie pozycję uległości doszedł głos – chłodny ale miękki, nie znoszący sprzeciwu. Czułam, że nie mam siły, żeby sprzeciwić się temu człowiekowi.
- Oprzyj się – powiedział do mojej kochanki – a ty całuj jej kark - zwrócił się do mnie.A my? Jak te dwa cielątka bez słowa, bez sprzeciwu wykonałyśmy polecenie. Byłam na siebie wściekła, ale to się działo. Ten mężczyzna podporządkował sobie mnie i nie potrafiłam nad tym zapanować.Uświadomiłam sobie, jak złe to zachowanie, jak bardzo ranię mojego Pana. Chciałam uciec, zapaść się pod ziemię, żeby tylko skończyło się już to spotkanie. Ale czym są moje chcenia? Po opuszczeniu lokalu udaliśmy się do mieszkania jeden z uczestniczek. Pan nadal trzymał mnie na dystans. To ona mogła klęczeć przed Panem podając mu kanapkę, to ja dotykał czule w policzek. A ja? Ja ciągle z boku... Najgorsze jednak było to, że Pan i mężczyzna rozmawiali na osobności... mijała godzina... druga... trzecia... Nie wiem o czym, ale byłam pełna najgorszych przeczuć. Przecież to, co zrobiłam było karygodne... podważyłam autorytet Pana – publicznie! To niewybaczalny grzech. Wiedziałam, że czeka mnie kara. Nie wiedziałam tylko kiedy i jaka. No cóż taki już los – trzeba wypić piwo, którego się nawarzyło.

Wracamy do domu, ja prowadzę, a Pan wraz z nią wtuloną śpią spokojnie na tylnym siedzeniu. Jest bardzo ślisko, dochodzi szósta rano. Spotykamy solarkę – jedną. Trochę za mało jak na takie miasto. Za mało. Wszystkiego dziś za mało... za mało suczenia, za mało oddania... tak, mojego oddania dziś było zdecydowanie za mało... Zaczynam oswajać się z myślą o czekającej mnie karze...

Menage a trois

Właśnie trafiłam na jakimś protalu medycznym na coś o dziwnie brzmiącej nazwie - Menage a trois. Nie znam ftancuskiego ale na 'oko' trąciło trójkątem więc poszłam dalej tym śladem. I oto jaką definicję znalazłam. Francuskie określenie małżeństwa we troje. Zjawisko polegające na tym, że małżonkowie mieszkają wspólnie z kochanką lub kochankiem jednego z nich. Pojęcie to nie jest równoznaczne ze współżyciem seksualnym trzech osób. Spotkaliście sie kiedyś z czymś takim? Przyznam się (bez bicia, hihi), że dla mnie to nowum. A już w żadnym wypadku się nie spodziewałam, że zjawisko jako takie ma nawet swoją nazwę. Swoją drogą ciekawe jak długo taki związek może trwać bez 'trójkątnej konsumpcji seksualnej'? zooza zastanawiająca się

Jego sekretne życie

Bob Berkowitz namówił setki mężczyzn do wyznań intymnych a zebrawszy to w zgrabną całość wydał w formie książkowej. Fantazje są pogrupowane tematycznie, usystematyzowane i okraszone delikatnym komentarzem (ale nie moralizatorstwem). Fantazje dotyczą kobiet inicjujących sex, fantazje o różnicy wieku partnerów, sexu z nieznajomą czy z prostytutkami; sexu grupowego oraz miejsc publicznych, fantazje dotyczące oralu i masturbacji a także te o krępowaniu i biciu oraz cybersexie). Publikacja dostarcza porcję całkiem intrygujących informacji na temat tego o czym fantazjują mężczyźni. Literatura raczej lekka, dobrze się czyta, choć czasami trochę... hmm... monotematyczna.

Ciężka to praca przygotowć glebę pod siew...

Walka z wyglądem tego miejsca przypomina walkę z wiartakami - jedno poprawię, parę innych rzeczy przestaje działać. No tak... ale przecież nie mogę wymagać od prostej księgowej, żeby znała się na tych robaczkach, które pokazują się w zakładce edytor html wrrrr... gdybyż to były liczby... inaczej bym się z nimi rozprawiła. A tak cierpliwości muszę poszukać w sobie, cierpliwości i wytrwałości.Na razie chyba zostawię to wspaniałe zdjęcie kłosa... dojrzałego... ciepłego... emanującego cudownym spokojem i magią... Tak magią przemiany, skoncentrowanym życiem czekającym jedynie na możliwość wykiełkowania. Siłą, która niczym potężna sprężyna gotowa jest rozerwać uciskający ją pancerz żeby... żyć. Tak. Ziarno jest pargnieniem życia zebranym w jednym okruchu. Tak ulotne a jednak tak potężne - siły natury.Mądrej głowie dość dwie słowie jak mawiał poeta, ale mojej jak widać nie dość. Oto bowiem staczają w niej walkę dwie zasadnicze kwestie moralnej natury. Czy wolno mi umieścić tutaj wszystkie moje słowa? Czy choćby ścieżki ku nim prowadzące? Czy wolno mi emanować kobiecym ciepłem wraz z jego wilgotnymi i mrocznymi zakamarkami? Czyż nie powinnam zamknąć ich przed tymi, których umysły jeszcze nie skażone są fizycznym wymiarem własnej seksualności? Nie wiem... jak na razie nie udało mi się odgrodzić tego miejsca przed niepowołanymi oczyma. Zanim jednak rozstrzygnę w swoim sumieniu co zrobić nie załączę tu ścieżek przenoszących czytelnika w świat mojego mrocznego ja... jeszcze nie, jeszcze nie teraz.

Moja magia

Czas już po temu, żeby zebrać w jednym miejscu opowieści o tym wszystkim, co się wydarzyło. A jest tego trochę... Rozrzucone po ogromnej przestrzeni netu... Albo ciągle czające się gdzieś w zakamarkach umysłu czy mrocznych zaułkach duszy… Wyzierające z najgłębszych czeluści pamięci… Przywoływane dźwiękiem, obrazem, zapachem, smakiem czy wreszcie wspomnieniem… moje życie…Tak, napisałam już dużo słów, dla siebie, dla innych. Dla tych, których kochałam i dla tych których obdarzyłam innymi uczuciami, dla kobiet i dla mężczyzn… Były już „Listy do…”, były „Monologi kapłanki”, były opowiadania i wypowiedzi na forach. Teraz pozbieram te najbardziej znaczące albo najpiękniejsze, najbardziej emocjonujące czy najmilsze sercu w tym jednym miejscu… niech staną się wprowadzeniem do słów, które przeszły potem… słów, które przyjdą… słów, które są we mnie… Moja skarbnica emocji zapisana słowami, moja tajemna siła, moja magia…

Sposoby urozmaicania seksu

Ponad 350.000 osób z 41 krajów wzięło udział w największym na skalę światową badaniu postaw i zachowań seksualnych, jakie do tej pory zorganizowano. Badania zorganizowane przez Durex zainteresowanych odsyłam do źródła czyli do Raportu Durex 2004. W telegraficznym skrócie: Na świecie: Ponad jedna trzecia (35%) badanych ogląda filmy pornograficzne z partnerem, 22% zasłania oczy lub zakłada kajdanki podczas stosunku, a jedna piąta wykorzystuje różnego rodzaju zabawki. A w Polsce: Prawie połowa Polaków preferuje seks tradycyjny, nie szukając sposobu na jego urozmaicenie. 54% ma natomiast przynajmniej sporadycznie chęć poszukiwania innych doświadczeń w tym zakresie. Najpopularniejszą metodą urozmaicania seksu byłoby wspólne z partnerem oglądanie filmów pornograficznych - sposób ten pociąga trzy na dziesięć badanych osób. Dużym zainteresowaniem cieszą się również zabawy w stylu "sado-maso": zarówno z użyciem przepaski na oczy lub kajdanek, jak i z wykorzystaniem klapsów - w przypadku obu form myślenie o nich zadeklarowało po 1/4 badanych.

zooza statystyczna

Dziesięć pchnięć albo nowa odmiana salonowca

To zabawa, o której dowiedziałam się od moich sprośnych kolegów z chata Nie sprawdzałam, ale przytoczę jako ciekawostkę. Zabawa stworzona przez mężczyzn na okoliczność niedoboru partnerek w towarzystwie. Wersja podstawowa: kobieta w pozycji klęczącej, mężczyźni obcujący cieleśnie, że użyję tego staroświeckiego określenia, mając do dyspozycji 10 pchnięć. Przegrywa ten, który nie powstrzyma wytrysku i odpada z gry. Kolejka powtarzana 'do skutku' albo 'do znudzenia'. Bywa odmiana z nagrodą dla zwyciężcy. Wersja trudniejsza: j.w. ale kobieta ma zawiązane oczy i dodatkowo musi zidentyfikować mężczyzn, w zwiazku z tym kolejność obcowania zmienna. Faktycznie przypomina trochę salonowca... Swoją drogą to salonowiec klasyczny ale w wersji 'na gołą pupę' (dla dorosłych znaczy) to już chyba kategoria spanking, hihi zooza, której 10 pchnięć wcale się nie uśmiecha.

Bukkake

W końcu sprawdziłam co to oznacza. Nazwa pochodzi o japońskiego słowa bukkakeru (dosłownie: chluśnięcie wodą) czyli w bardziej ucywilizowanej wersji bukkake? Jest to rodzaj sexu grupowego silnie nacechowany seksualnym upokorzeniem. A polegającym na ejakulacji grupy mężczyzn na klęczącą kobietę., która w końcowym etapie wypija całe nasienie. Podczas gdy zamerykanizowana wersja bukkake nastawiona jest bardziej na przyjemność każdej ze stron stąd kategoria zabawy, w Japonii do dziś nosi ona znamiona upokorzenia.

Czasami jako genealogia bukkake podawana jest metoda karania niewiernych kobiet w feudalnej Japonii. Kapa polegać miała na przywiązaniu niewiernej do słupa (w pozycji klęczącej), a następnie na przyjęciu przez nią ejakulacji wszystkich mężczyzn z lokalnej społeczności. Istnieje domniemanie, że takie uwarunkowania historyczne zostały spreparowane na potrzeby japońskiego przemysłu porno.

Klatka i jej wykorzystanie

Jednym z obszarów bdsm jest coś, co funkcjonuje pod hasłem ‘kobiety w klatkach’. W przeważającej większości jest to raczej kategoria wykorzystywana w celach fotograficznych. Dziś zapytam o coś innego, o stosunek do klatki jako narzędzia/ rekwizytu w relacjach dominacji i uległości. Osobiście przez dłuższy czas podchodziłam do klatki jako do czegoś hmmm mało użytecznego… No bo do czego można wykorzystać klatkę? Ale od czasu, kiedy poznałam klatkę od wewnątrz mam do niej trochę inny stosunek. Mianowicie stwierdzam, że jest dość wszechstronna.

Pierwsze najprostsze chyba zastosowanie to sam pobyt w klatce. I nie ma większego znaczenia w jakim celu. Może to być zadanie jako takie, może być kara, może być oczekiwanie… Taka sytuacja potęguje status Dominującego i uległej. Z jednej strony nie ma bezpośredniego ograniczenia swobody ruchu (jak w przypadku wszelkich więzów) z drugiej jednak działa bardzo ograniczająco w sferze psyche. Przebywanie przez dłuższy czas w takiej sytuacji, bez jakichkolwiek innych elementów, staje się spektaklem dla Dominującego (zwłaszcza, jeżeli dominacja psychiczna należy do jego ulubionych). Kolejny aspekt pozostający także w sferze psyche to dołożenie do opisanego układu warstwy słownej - monolog, dialog, komentarz (także ten… hmmm uznany za wulgarny), zapoznawaniu uległej z tym co nastąpi (albo nie) później. Pobyt w klatce jasno określony jako kara stanowi bardzo upokarzający element relacji. Zwłaszcza w połączeniu z brakiem zainteresowania ze strony Dominującego (nawet jeżeli jest to jedynie pozorne oglądanie telewizji).

Druga grupa zastosowań związana jest z wykorzystanie innych rekwizytów. I tak wystarczy pozbawić osobę w klatce zmysłu wzroku, a pobyt w tym ażurowym zamknięciu generuje odczucia zbliżone do klaustrofobii. Klatka znacznie ogranicza dostępność uległej przez co spektrum użycia innych rekwizytów oraz możliwości manipulacji ze strony Dominującego zmniejszają się. Ale zawsze znajdzie się coś czemu kraty nie stoją na przeszkodzie… ot choćby kilka kropli wosku (w przypadku małej klatki nie zalecane ze względu na możliwość urazów związanych z nagłym ruchem w reakcji na temperaturę np. głową). W dużej klatce zapewniającej swobodę ruchu – nie ma takiego zagrożenia. Przywiązywanie do elementów konstrukcyjnych klatki w zależności od materiału i sposobu wykonania – większość to raczej lekkie konstrukcje więc raczej nie polecam. Ale można zdecydowanie zmniejszyć komfort przebywającej w klatce osoby poprzez umieszczanie w niej drążków czy bambusowych kijków. W taki sposób, żeby uniemożliwiały zmianę pozycji. Przykładowo w pozycji na czworakach w takich punktach jak zgięcie kolan, pachy, kostki, plecy. Przypomina to trochę sztuczki XIX wiecznych magików z wbijaniem szabli w skrzynię z człowiekiem w środku. Zabawa zdecydowanie na długie zimowe wieczory niż szybkie sesje, bezpieczna i nieinwazyjna ale bardzo męcząca.

Trzecia grupa zastosowań odnosi się do sytuacji, w której w jednej klatce umieszcza się dwie osoby. Wszystkie opisane powyżej elementy można zastosować a dodatkowo odczucia są potęgowane przez reakcje tej drugiej osoby.

Zainteresowanych tematyką odsyłam do sklepu z artykułami dla zwierząt celem obejrzenia klatek wykorzystywanych do przewozu psów na wystawy. Duże, z ocynkowanego lub chromowanego drutu, składane (!). Reasumując: kobieta w klatce - ciekawe doświadczenie.

Życie seksualne cyborgów

Jestem pod dużym wrażeniem artykułu o ciekawie zapowiadającym się tytule „Życie seksualne cyborgów”. Ale to co przeczytałam trochę zmieniło moje wyobrażenie cyborga. W artykule poruszone są różne aspekty współczesnego bycia człowiekiem w dobie wszech istniejącej elektroniki. Jest próba zdefiniowania cyborga. A w efekcie tej próby autorzy dochodzą o wniosku, że na obecnym poziomie rozwoju cywilizacji ludzie stają się cyborgami niejako naturalnie. „…Korzystanie z sieciowych informacji i komunikacja on-line to nic innego jak proteza wspomagająca ograniczoną pamięć i zdolność do wymiany myśli, cyberprzestrzeń i jej wirtualne światy to narzędzia wprowadzające wyobraźnię, intelekt i emocje w zupełnie inny, nieznany wcześniej wymiar. Staliśmy się cyborgami wraz z pierwszym komputerem na naszym biurku…” „…Era cyborgów jest tu i teraz: gdziekolwiek jest samochód, wideo, telefon, komputer. To czy jesteś cyborgiem nie zależy wcale od ilości silikonu pod twoją skórą, czy liczby protez składających się na twoje ciało. Świat stał się maszynowo-ludzką siecią: złożoną hybrydą mięsa, metalu i krzemu, w której zniknął problem tego co jest naturalne, a co sztuczne. Cyborgi nas nie otaczają, ale wchłaniają…”

W dalszej części rozważań autorzy dotykają kontaktów poprzez rzeczywistość wirtualną, przypisywaniu płci nawet bezcielesnemu bytowi. Jako przykład podają konieczność zdeklarowania się co do płci przy korzystaniu z chat’ów czy list dyskusyjnych. Gdzie brak takiej informacji sprzyja nieufności reszty użytkowników. A stąd już tylko krok do cybersexu, a z tym zetknął się chyba każdy. Można lubić bądź nie tę formę kontaktu, ale nie sposób jej nie spotkać na bezdrożach netu. „…Skuteczność, jakość i bezpieczeństwo życia seksualnego jest dla cyborga sprawą niezwykle istotną, bowiem harmonia i rozwój ich świata uzależniona jest od poziomu komunikacji, kreatywności i efektywności działania wszystkich członków generacji i ich dbałości o cyfrowe środowisko….”

Tyle tylko, że nie przypuszczałam, że można to potraktować jako przejaw stawania się cyborgiem. Pozwolę sobie na jeszcze jeden cytat „…Realizowanie seksualnych fantazji w cyberprzestrzeni, czerpanie przyjemności z kontaktów z innymi cyborgami sieci nie jest korzystaniem z perfekcyjnych symulacji wyimaginowanych rzeczywistości, ale jest rzeczywistością…” Zainteresowanych odsyłam do pełnego tekstu http://neurobot.art.pl/03/teksty/cyborg/cyborg.html

A sama zastanowię się jeszcze chwilę nad tym kim jestem… W zasadzie nie rozstaję się z komórką, samochód uważam za urządzenie niezwykle użyteczne, pocztę i gg mam w startup’ie, jestem aktywnym uczestnikiem na kilku forach i listach dyskusyjnych, mam konto w wirtualnym banku, kupuję na allegro, no i lubię sobie poświntuszyć na chacie… jak nic jestem cyborgiem. „..Bezcielesne istnienie, programowanie wirtualnych osobowości wraz z dowolnym określeniem swojego wyglądu, wieku, imienia i płci jest codzienną praktyką cyborgów korzystających z najprymitywniejszych protez informatycznych takich jak email, chatroom, MUD-y oraz bardziej zaawansowanych awatarów i sensoryczno-mentalnych symulacji bytów w wirtualnej rzeczywistości.…”

Dobrze, że mój dom jest ogrzewany czystym, żywym ogniem… rozniecanym prozaiczną zapałką… podsycanym polanami drewna… wygaszanym jedynie raz na 2 – 3 tygodnie celem wybrania popiołu… Tak długo, jak będę w stanie cieszyć się ogniem pozostanę choć trochę człowiekiem…

Niedyskrecje kronikarskie

Gall Anonim, Wincenty Kadłubek, Janko z Czarnkowa, Jan Długosz... Niby wszyscy znamy te nazwiska, ale są tacy, którzy znają lepiej niż inni ich twórczość i potrafią wygrzebać zaskakujące nieraz detale... Dodajmy do tego biskupa mersemburskiego Thietmara, biskupa praskiego Kosmasa oraz kroniki staroruskie i jest w czym wybierać. Mamy i erotykę, i pornografię, i 'bdsm' w wersji hardcor'owej... Zainteresowanych odsyłam na stronę http://www.teksty.gildia.pl/milosz/wesole_opowiesci właśnie do katalogu Niedyskrecje kronikarskie a poniżej mała próbka ciekawostek

Bolesława Chrobrego wyprawa na Ruś...
(moment, w którym w ręce polskiego rycerstwa wpadła żeńska część dworu). Chrobry zainteresował się Przedsławą, siostrą Jarosława Mądrego, który wcześniej nie chciał owej wydać za naszego księcia. Publicznie zapowiedział, że tak jak padł Kijów tak "... następnej nocy ulegnie siostra najtchórzliwszego z królów..." Gall Anonim gwałt skwitował krótko: "... tak powiedział i co rzekł spełnił..." Potem zabrał ją do Polski, gdzie dokonała żywota jako jego nałożnica.

Seksualne zachowania Słowianek IX wieku
Istnieją dwa przekazy, które traktują o sprawach intymnych Słowian. Pierwszy z nich wyszedł spod pióra geografa arabskiego z połowy IX w. "...Kobiety ich, kiedy wyjdą za mąż, nie popełniają cudzołóstwa, ale panna, kiedy pokocha mężczyznę, udaje się do niego i zaspokaja swą żądzę. A kiedy małżonek poślubi dziewczynę i znajdzie ją dziewicą, mówi do niej: Gdyby było w tobie coś dobrego, byliby cię pożądali mężczyźni i z pewnością byłabyś sobie wybrała kogoś, kto by był wziął twoje dziewictwo. Potem ją odsyła i uwalnia się od niej..." Jedyny nasuwający się komentarz - cóż za barbarzyński brak szacunku dla dziewictwa. Drugi opis pochodzi od perskiego badacza al-Gardiziego, który napisał to samo, ale jakże inaczej: "...Jeśli jakaś kobieta pokocha jakiegoś mężczyznę idzie do niego, łączy się z nim, a jeśli okaże się dziewicą, on bierze ją sobie za żonę mówiąc: jeśli byłoby w tobie coś złego, to nie ochroniłabyś dziewictwa..." I kto ma rację?

Kary za rozwiązły tryb życia
Opis taki daje nam kronikarz Thietmar (XI w.) "... Jeśli kto spośród tego ludu ośmieli się uwieść cudzą żonę lub uprawiać rozpustę spotyka go natychmiast następująca kara: prowadzą go na most targowy i przymocowują doń, wbijając gwóźdź poprzez mosznę z jądrami. Następnie umieszcza się obok nóż i pozostawia mu trudny wybór: albo tam umrzeć albo obciąć ową część ciała [...] A jeśli znaleziono nierządnicę jakową, obcinano jej srom, następnie zaś - jeśli godzi się o tym mówić - wieszano ten wstydliwy okrawek nad drzwiami jej domu, by uderzając w oczy każdego wchodzącego, do opamiętania na przyszłość go przywiódł oraz ostrożności..."

zooza historyczna

PS. Gdybym trafiła na takie fajne kawałki wcześniej to może, w szkole, historia nie należałaby do grupy przedmiotów 'lubianych inaczej'

Bez Ciebie

Jestem niepełna brakiem tego wymiaru świata, który był nam dany... przypomina mi się piosenka Kabaretu Starszych Panów

Bez Ciebie jestem tak smutny

jak kondukt w deszczu pod wiatr.

Bez Ciebie jestem wierutny

Pozór mężczyzny i ślad.

Bez Ciebie jestem nieładny,

bez żadnej szansy u pań.

Bez Ciebie jestem bezradnyjak piesek,

co wypadł z sań.

Bez Ciebie jestem za krótki

na długą drogę przez świat.

Bez Ciebie jestem malutki

i wytłuc może mnie grad.

Bez Ciebie jestem tak nudny

jak akademie na cześć.

Bez Ciebie jestem tak trudny,

że trudno siebie mi znieść.

Bez Ciebie jestem niepełny

jak czegoś ćwierć albo pół.

Bez Ciebie jestem zupełny

chomąt, łachudra i wół.

Więc Kim Byś Była - włóżna

siebie coś i rusz!

Od stołu wstań, z imienin wyjdź,

zrezygnuj z dań

i przyjdź!

Przy Tobie będę pogodny -

bo skąd bym smutek brać miał?

Przy Tobie będę podobny

strukturą torsu do skał.

Przy Tobie będę upojny

jeżeli idzie o głos.

Przy Tobie będę przystojny

urodą silną jak cios.

Przy Tobie będę subtelny

jak woń łubinu wśród pól.

Przy Tobie będę tak dzielny

jak ten, co zginął nam, król.

Przy Tobie będę artystą

wzruszeniem duszy do łez.

Przy Tobie będę z umysłu

inteligentny jak bies.

Przy Tobie w jednej osobie

Efebem będę ja, bądź

poetą, mędrcem...

A z kobiet -

dużą blondyną Ty bądź!

Więc Kim Byś Była - włóżna

siebie coś i rusz!

Jeżeliś w śnie - z pościeli wyjdź,

przeciągnij się

i przyjdź!

Na myśl przychodzi jedno tylko pytanie Quo vadis? Czyżby Płomień stawał się jedynie żarem by zgasnąć zostawiając po sobie jedynie garstkę popiołu?Rozkładaj karty swojego tarota... Jeżeli znajdziesz kiedyś jakieś puste miejsce u swoich stóp... wiesz gdzie mnie szukać i jak mnie przywołać... teraz wracam do mojego świata... muszę zamknąć drzwi... wejść albo wyjść... nie będę stała przecież w progu przez wieczność...

nardi Demona

Monarsze sekrety

Polecam książkę quasi historyczną "Monarsze sekrety" Jerzego Jankowskiego, która pokazuje jednak historię Polski z jej drugiej strony. Mniej patatetycznie, bardziej ludzko, z humorem i bez zbędnej pruderii. Nie jest to podręcznik historii ale, jak zapewnia autor, w całej rozciągłości opiera się na realiach historycznych. Pokazuje władców bez berła i korony, zdjętych z piedestału władzy. Fajnie się czyta chociaż z całą pewnością może budzić kontrowersje. Ludzi z krwi i kości odsyłam do księgarni lub biblioteki, a dla cyborgów załaczam 'sznurek' http://www.dziecionline.pl/Biblioteka/wspolczesni/jankowski_jerzy/sekrety/spis.htm

A można tu znaleść takie smaczki:
"Dynastii Jagiellonów, która z Polską nie miała nic wspólnego i wyrosła z pogańskiej Litwy, nie charakteryzowało wprawdzie piastowskie okrucieństwo, cechowało ją natomiast nadmierne zamiłowanie do płci odmiennej. Kobiety też stały się początkiem jej końca. Syfilis wyniszczył Jagiellonów już w czwartym pokoleniu. Królowie jagiellońscy, mimo całej swojej ogłady, byli ludźmi nadzwyczaj zabobonnymi i otaczał ich zawsze tłum astrologów, alchemików, magów i kabalistów. Bywało, iż wiejskie "czarownice" grały pierwsze skrzypce na królewskim dworze i od ich widzimisię zależały państwowe kariery i awanse. "

"Jan Kazimierz, pomimo swej kardynalskiej purpury i ślubów zakonnych, odebrał żonę Radziejowskiemu, którego skazał na banicję i infamię. Radziejowski udał się do Szwecji i namówił Karola Gustawa, aby ten uderzył na Polskę. U źródeł Potopu leżał zatem zwykły królewski romans. "

"Kryształową postacią nie był również bohater spod Wiednia i "obrońca chrześcijaństwa" - Jan III Sobieski, obsesyjnie zakochany w swej płochej i przewrotnej żonie, która przyprawiała mu rogi i obdarzyła syfilisem. Pod koniec życia znacznie więcej uwagi poświęcał sprawom dynastycznym niż trosce o stan państwa. W rezultacie państwo upadło, a do założenia dynastii nie doszło."

"Do rozbiorów doszło za panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego, który wsławił się tym, że spłodził córkę carycy Katarzynie oraz że utrzymywał rodzinne stosunki seksualne z siostrzenicą i z kuzynkami."

zooza patrząca łaskawszym okiem na historię

Dziwne spojrzenie Alva Bernadine

Mistrzostwem świata są fotomontaże Alva Bernadine, brytyjskiego fotografa urodzonego w Grenadzie. Dwukrotnie nominowanego do nagrody "Fotografa Erotycznego Roku". Chyba, że ta technika nazywa się inaczej (ja prosta księgowa jestem i jak widzę trzy ręce zamiast dwóch to jest dla mnie fotomontaż ) Albo zdjęcie, na którym widać... hmm jak to nazwać chyba najbliższe prawdy będzie ciało na krześle, a mężczyzna czytający książkę....czyż nie jest tajemniczy - wszak najciemniej bywa pod latarnią ;)

Rzecz o masochizmie kobiet

Pełny tytuł: Czekając na miłość. Rzecz o masochizmie kobiet.
Autor: Sina-Aline Geibler

Znalazłam (a długo szukałam). Kupiłam. Przeczytałam. I powiem krótko: rewelacja. Chociaż swoim
wyglądem bardziej przypomina wydawnictwa Harlequina niż poważne dzieło to mimo wszystko jest warta przeczytania. Ci którzy szukają opisu przeżyć i technik męczenia mogą sobie darować. Nie jest to publicystyka przygodowa, ale raczej niezwykle interesująca rozprawka naukowa na temat poszukiwania definicji i źródeł masochizmu. Wieloaspektowa analiza masochizmu jako zjawiska, połączona z udaną próbą wyjaśnienia jego podłoża. Polemika z tezami Freuda, Fromma, Nietzschego. Małe literki więc niezbyt wygodna do czytania w miejskich środkach komunikacji, ale warta polecenia. A polecam ją zwłasza tym kobietom, które pytają same siebie "skąd mi się to bierze?" (pomaga wiele zrozumieć). Ale jeszcze bardziej polecam ją 'nieklimatycznym partnerom tych kobiet, które już wiedzą czego pragną. Doskonała lektura przygotowująca takiego mężczyznę do zmierzenia się z wyszeptaną czule prośbą: "a teraz kochanie poproszę o lanie na gołą..."

Dla mnie najciekawsze było podejście Simone de Beauvoir - "jedna z wiodących postaci ruchu wyzwolenia kobiet rozpoznaje w uległości i bólu drogę wiodącą ku wolności i zniesieniu zachamowań".

zooza polecająca

Suczki bi

W Szkole bdsm rozgorzała dyskusja nad tym, czy dobra suczka powinna być bi? A przynajmniej czy powinna być gotowa na zabawy z drugą suczka lub Panią jeśli tak sobie życzy jej Pan? Tamat biseksualności nie często jest podejmowany nawet w kontekście bdsm. Dlatego też fakt ten jest wart odnotowania. A moje zdanie w tej sprawie? Oto ono:

Ciężko mówić o tym czy suczka powinna być Bi. Bi się jest, albo nie jest. Nie ma bowiem możliwości nieinwazyjnej zmiany preferencji seksualnych. Dlatego też raczej należałoby się skupić na drugiej części pytania o gotowość do spełniania oczekiwań Pana. I tu powiem gotowość taka powinna bezwzględnie istnieć, wszak w tym właśnie tkwi kwintesencja uległości. Oddać siebie w taki sposób, żeby uszczęśliwić Pana. Jeżeli podwaliną relacji bdsm’owych jest głębokie i szczere uczucie to nie najmniejszych przeszkód, żeby realizować tego rodzaju układy.

Tak naprawdę to nie ma chyba mężczyzny, który (świadomie lub podświadomie) nie chciałby uczestniczyć (choćby jakom obserwator) w pieszczotach dwóch kobiet. Więc potencjalnie każda uległa powinna się liczyć z takim zadaniem. I to bez względu na swoje preferencje. Temat daje się wykorzystać zarówno w charakterze rozszerzenia spektrum doświadczeń, jak równiej w formie nagrody/ przyjemności dla suczki Bi czy wręcz przeciwnie jako kara/ zadanie dla suczki hetero. Kolejny temat to kobieca dominacja w kontekście biseksualności czyli Pan Pani i suczka.

Trafiłam kiedyś na wyniki amerykańskich badań socjologicznych na temat skłonności do płci własnej Otóż wynikało z nich, że mamy doczynienia z dwoma rodzajami biseksualności. Pierwszy, który ujawnia skłonności biseksualnych od okresu dojrzewania począwszy. Oraz drugi, kiedy zainteresowanie własną płcią pojawia się u kobiet heteroseksualnych. Ten drugi przypadek w 50% pozostaje tendencją trwała, w pozostałych 50% ogranicza się do jednego doświadczenia. A teraz najciekawsze. W jaki wieku ujawnia się najczęściej typ drugi biseksualności? Między 30 a 32 rokiem życia. Kurcze, chyba znowu mnie trochę poniosło i odbiegam od tematu.